Το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδας αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της χώρας, με τον ρυθμό γεννήσεων να ανέρχεται σε μόλις 1,4 παιδιά ανά γυναίκα το 2024, σύμφωνα με το Statista.
Πρόκειται για ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά στην Ευρωπαϊκή Ένωση, γεγονός που επιβαρύνει το ασφαλιστικό σύστημα και την οικονομική ανάπτυξη. Η ανάγκη για άμεσες και ουσιαστικές παρεμβάσεις είναι επιτακτική.
Μια σημαντική λύση είναι η οικονομική στήριξη των οικογενειών με παιδιά. Στην Ιταλία, το κράτος παρέχει 250 ευρώ μηνιαίως ανά παιδί έως τα 18 χρόνια. Παράλληλα, απαιτείται αύξηση των επιδομάτων μητρότητας και βρεφικής φροντίδας, ώστε να ελαφρυνθούν τα οικονομικά βάρη των γονέων.
Το οξύμωρο είναι ότι οι κυβερνήσεις ενέσκηψαν κυρίως στην βοήθεια προς τριτέκνους και πολυτέκνους τη στιγμή που ο δυο αυτές κατηγορίες σήμερα είναι είδος (οικογένειας) προς εξαφάνιση. Σήμερα τα ζευγάρια δεν αποφασίζουν την τεκνοποίηση κι αν το αποφασίσουν περιορίζονται μόνο στο ένα παιδί. Επομένως, τα οικονομικά κίνητρα θα πρέπει να δοθούν σ’ αυτές τις οικογένειες για να διευκολυνθούν για το δεύτερο παιδί κ.ο.κ. Και σε μια σταθερή μηνιαία βάση διότι το πρόβλημα δε λύνεται με μια εφάπαξ καταβολή κάποιου ποσού. Κι αν ο αντίλογος είναι που θα βρεθούν τα χρήματα, θαρρείς και στην Ιταλία τα δημοσιονομικά είναι καλύτερα από της Ελλάδας, η απάντηση ας αναζητηθεί μέσα από ισοδύναμες φοροελαφρύνσεις για τις νέες οικογένειες. Για παράδειγμα:
- Αφορολόγητο όριο εισοδήματος που να συνδέεται με το όριο φτώχειας και τον αριθμό των παιδιών.
- Μειώσεις στον ΕΝΦΙΑ για οικογένειες με παιδιά.
- Κατάργηση του τεκμαρτού εισοδήματος για προστατευόμενα τέκνα έως 25 ετών.
- Προσαρμογή των κοινωνικών επιδομάτων στις ανάγκες των πολύτεκνων οικογενειών.
Η διευκόλυνση της στέγασης μέσω χαμηλότοκων δανείων ή επιδοτούμενων κατοικιών για οικογένειες με παιδιά μπορεί να προσφέρει ασφάλεια και σταθερότητα. Επιπλέον, είναι απαραίτητες πολιτικές ενίσχυσης της εργασιακής ισορροπίας, όπως διευρυμένες γονικές άδειες και ευέλικτα ωράρια εργασίας.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να περιμένει άλλο. Κάθε χρόνο χάνουμε πληθυσμιακά μια πόλη σαν την Ξάνθη με αυξητική τάση απώλειας. Κι αν μία από τις λύσεις στην περίπτωση του συνταξιοδοτικού το κεφαλαιοποιητικό σύστημα είναι μονόδρομος γιατί απλά στο αναδιανεμητικό οι αριθμοί δε βγαίνουν, στο δημογραφικό ο χρόνος είναι αδυσώπητος εχθρός της οποιασδήποτε κυβέρνησης αναλάβει να δώσει ουσιαστική λύση διασφαλίζοντας τη βιωσιμότητα του κοινωνικού και οικονομικού της συστήματος.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ KARFITSA
