Έχω την ατυχία να μετακινούμαι αρκετά συχνά με λεωφορεία του ΟΑΣΘ. Δεν είναι επιλογή μου – απλά είναι το μοναδικό μέσο μαζικής μεταφοράς που υπάρχει στη Θεσσαλονίκη.
Από την πρώτη στιγμή που η κυβέρνηση έδωσε το σύνθημα να «πέσουν» οι μάσκες σχεδόν παντού (τα ΜΜΜ είναι από τις ελάχιστες εξαιρέσεις όπου ακόμα είναι υποχρεωτικές), εδώ και κάτι παραπάνω από έναν μήνα, παρατηρώ το εξής παράξενο: με κάθε μέρα που περνάει αυξάνεται όλο και περισσότερο ο αριθμός των ατόμων που ανεβαίνουν (και… στρογγυλοκάθονται σαν να μην τρέχει τίποτα) στα λεωφορεία χωρίς μάσκες.
Στην αρχή, τα άτομα αυτά ήταν ελάχιστα. Όταν τα εφιστούσες την προσοχή στη μάσκα, έκαναν, τάχα, τον ανήξερο λέγοντας ότι η υποχρεωτικότητα έχει καταργηθεί (κάτι που δεν ίσχυε, βέβαια). Με τον καιρό, οι «επαναστάτες χωρίς μάσκες» άρχισαν να πληθαίνουν και πλέον ένα σημαντικό ποσοστό των επιβατών δεν τις φορούν, ειδικά στα απογευματινά και βραδινά δρομολόγια, όπου τα λεωφορεία γεμίζουν με ανήλικα παιδιά. Δεν είναι, όμως, μόνο τα παιδιά, ακόμα και αρκετοί ηλικιωμένοι, που λογικά θα έπρεπε να είναι πολύ πιο ευαισθητοποιημένοι, θεωρούν τη μάσκα περιττή.
Και όταν κάποιος αντιδρά, εισπράττει αδιαφορία, γέλια, αποδοκιμασίες, μέχρι και βρισιές! Γι αυτό, συνήθως, δεν μιλάει κανείς. Ακόμα και οι οδηγοί, που στην αρχή επέμεναν στην υποχρεωτικότητα της μάσκας, πλέον ως επί τω πλείστον «σφυρίζουν» αδιάφορα. Και όλα αυτά τη στιγμή που, όπως πιστοποιεί και σχετικό ρεπορτάζ της Karfitsa, οι απολυμάνσεις στα λεωφορεία του ΟΑΣΘ έχουν εδώ και ένα διάστημα σταματήσει για… γραφειοκρατικούς λόγους, ενώ παράλληλα λαμβάνει όλο και πιο απειλητικές διαστάσεις το τελευταίο (μέχρι το επόμενο) κύμα της πανδημίας…
Είναι κατανοητό ότι τα μέτρα που ελήφθησαν και όλη η πανδημία που δεν λέει να κοπάσει, έχουν κουράσει μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Εξίσου κατανοητό πρέπει όμως να γίνει και το ότι ο στρουθοκαμηλισμός δεν ωφελεί και δεν βοηθάει σε τίποτα. Στα άτομα της εποχής μας έκατσε το «λαχείο» του κορονοϊού και δυστυχώς με αυτό πρέπει να ζήσουμε και μάλιστα όσο καλύτερα μπορούμε (με την έμφαση στο ρήμα «ζήσουμε»!).
Σε ένα εγχειρίδιο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για την αντιμετώπιση των πανδημιών τονίζεται ότι κανένα μέτρο δεν μπορεί να αποδώσει, αν οι ίδιοι οι πολίτες δεν αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο και δεν τηρούν και τους πιο στοιχειώδεις κανόνες υγιεινής. Το να κάνουμε ότι δεν τρέχει τίποτα, απλά και μόνο θα χειροτερεύει την κατάσταση και θα παρατείνει τα απευκταία από όλους (νέα) μέτρα.
Αλλά, τι λέω; Ξεχάστηκα! Ιός δεν υπάρχει. Το «μπόλι» περιέχει τσιπάκια, οι διασωληνωμένοι είναι ηθοποιοί, και οι δεκάδες χιλιάδες νεκροί στη χώρα μας, υγιείς φουκαράδες, που τους έχωσαν με το ζόρι στις εντατικές για να τους σκοτώσουν οι γιατροί…
