Συμπληρώθηκαν 31 χρόνια, ματωμένα και σταυρώσιμα, αλλά παράλληλα και χαρούμενα και αναστάσιμα, από την ενθρόνιση του Αναστασίου ως Αρχιεπισκόπου στην Αλβανία.
Μάλιστα, στα Τίρανα εορτάστηκε κατάλληλα η επέτειος αυτή, με τη συμμετοχή κληρικών από ολόκληρη την Αλβανία.
Ήταν 2 Αυγούστου 1992 όταν οι Αλβανοί, Ορθόδοξοι και μη, τον υποδέχονταν επίσημα (από το 1991 είχε οριστεί Πατριαρχικός Έξαρχος), προσμένοντας πολλά από εκείνον.
Αλλά ξεπέρασε τις προσδοκίες τους και έκανε πολλά περισσότερα.
Κατόρθωσε με το πνεύμα ειρήνης, συνεργασίας και συνεννόησης που ξετύλιξε με φυσικό τρόπο, αφού αυτό είναι το περιεχόμενο της ακτινοβολούσας προσωπικότητάς του, να πείσει και να φέρει κοντά του και τους αρχικά δύσπιστους προς αυτόν και να αναγνωριστούν το πρόσωπο και η προσφορά του ακόμη και από κάποιους που τον πολέμησαν τα πρώτα χρόνια.
Δεν τρομοκρατήθηκε απ’ ό,τι έβλεπε και άκουγε γύρω του, αλλά προχώρησε με ακράδαντη εμπιστοσύνη στον Θεό. Και στο βαθύτερο χάος βλέπει φως και ουρανό.
Όταν έφτασε στον ερειπωμένο καθεδρικό ναό του Ευαγγελισμού στα Τίρανα, ο οποίος τα προηγούμενα χρόνια είχε μετατραπεί σε γυμναστήριο, ρώτησε πώς λέγεται το «Χριστός Ανέστη» στα αλβανικά. Του το είπαν.
Στη συνέχεια κάλεσε τους λιγοστούς παρευρισκόμενους να ανάψουν ο καθένας από ένα κερί. Όταν το άναψαν, αναφώνησε «Krishti u Ngiall»! (Χριστός Ανέστη!).
Με πολλή συγκίνηση και δάκρυα αντιφώνησαν «Vertet u Ngjall»! (Αληθώς Ανέστη!).
Το «Χριστός Ανέστη» καθόρισε και καθορίζει τον ρυθμό και τον παλμό και τον ανασασμό και την ελπίδα της όλης πορείας του Αναστασίου στην Αλβανία.
Μιλώντας ο ίδιος στην επέτειο των 31 χρόνων τόνισε, μεταξύ άλλων: «Η πρώτη φράση που έμαθα όταν ήρθα για πρώτη φορά εδώ στα Τίρανα, ως πατριαρχικός Έξαρχος το 1991, ήταν το “Χριστός Ανέστη”. Με αυτό το σύνθημα προχωρήσαμε όλο αυτό τον καιρό, ζώντας μέσα στη χαρά και την ελπίδα της Ανάστασης. Όλο αυτό το θαύμα που ζούμε στην Εκκλησία της Αλβανίας είναι θαύμα του Θεού. Θα ήταν αδύνατο να πετύχουμε έστω και ένα μικρό ποσοστό από αυτά που έγιναν χωρίς τη βοήθειά του. Πλούσια μας χάρισε τα δώρα του ο Θεός».
Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος δεν ξεχωρίζει τους ανθρώπους ανάλογα με τη γλώσσα, τη θρησκεία και την καταγωγή τους, αλλά αντίθετα όλους τους θεωρεί παιδιά του και τους αγκαλιάζει πατρικά, καλλιεργώντας στην πράξη τον αλληλοσεβασμό και την αλληλοκατανόηση στο πλαίσιο της διαφορετικότητας.
Συνέβαλε στη συνοχή του λαού, συνεργαζόμενος και με τις άλλες θρησκευτικές κοινότητες, αποφεύγοντας συγκρουσιακές σχέσεις, χωρίς καμία έκπτωση βέβαια στις ορθόδοξες πεποιθήσεις και ιδέες.
Παρέλαβε μια Εκκλησία μέσα από τις στάχτες της αθεΐας. Με κατεστραμμένους ναούς, με λίγους γέροντες ιερείς, χωρίς διοικητική δομή.
Σε μικρό χρονικό διάστημα, μοχθώντας και κυρίως προσευχόμενος, όχι μόνο έδωσε υπόσταση στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας αλλά και την περιέβαλε με το δικό του διεθνές κύρος.
Τον εμπιστεύτηκαν -και τους δικαίωσε- από αρχηγοί κρατών και θρησκειών μέχρι χιλιάδες άνθρωποι όλων των τάξεων από ολόκληρο τον κόσμο και στήριξαν τη γενναία προσπάθειά του.
Και δεν περιορίστηκε μόνο στην αναδημιουργία της Εκκλησίας της Αλβανίας.
Ταυτόχρονα μερίμνησε και για την ανασυγκρότηση της αλβανικής κοινωνίας, εκτελώντας έργα υποδομής (δρόμους, υδραγωγεία κλπ), αλλά και αναπτύσσοντας πρωτοβουλίες στον εκπαιδευτικό και πολιτιστικό τομέα (ίδρυση σχολείων, Θεολογικής Ακαδημίας και Πανεπιστημίου, ανάδειξη ιστορικών ναών και μοναστηριών), καθώς και στη φιλανθρωπία, όπου το μέγεθος της συνεισφοράς του έχει απεριόριστες διαστάσεις.
Η ευαισθησία του για τα παιδιά, μεγάλη. Καθημερινά στρέφει προς αυτά το ενδιαφέρον του και τους δείχνει με ποικίλους τρόπους την αμέριστη στοργή του.
Στην Αλβανία μικροί και μεγάλοι, άνδρες και γυναίκες, μόνο λόγια θαυμασμού και σεβασμού έχουν για τον προκαθήμενο της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Αμέτρητα είναι τα έργα του. Όπως αμέτρητο είναι και το ύψος της αγάπης του.
Ο κόσμος της καρδιάς του, της δοσμένης στον Θεό, δεν είναι κάτι ξεχωριστό από τη ζωή και την καθημερινότητα.
Η καρδιά του, η δοσμένη στον Θεό, είναι που δίνει τον τόνο και το μέγεθος της τεράστιας προσφοράς του σε πολλά επίπεδα.
Η καρδιά του, η δοσμένη στον Θεό, είναι το αγκωνάρι για την ατέλειωτη πορεία του στους δρόμους του αγαπητισμού, της καταλλαγής, της ειρήνης, της συνεργασίας.
Η καρδιά του, η δοσμένη στον Θεό, είναι το κίνητρο, αλλά και η αφετηρία για το ξεπέρασμα κάθε κρίσιμης καμπής, κάθε δύσκολης στροφής της γήινης πραγματικότητας.
Η καρδιά του, η δοσμένη στον Θεό, είναι ο οδηγός του στη διακονία της αλήθειας.
Μια καρδιά δοσμένη στον Θεό είναι ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος, που μέσα της ξετυλίγονται συνεχώς αναστάσεις και πόθοι και δυνάμεις, για μια ευτυχισμένη πορεία, μέσα στη σκληρότητα των συνθηκών.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
