Το δυστύχημα των Τεμπών και οι 57 νεκροί που στοιχειώνουν συνολικά ολόκληρη τη χώρα αναμφισβήτητα έχουν δημιουργήσει ένα πολύ βαρύ κλίμα συνολικά στην ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα στους νέους συμπολίτες μας.
Του ΚΩΣΤΑ ΤΣΙΤΟΥΝΑ
Ταυτόχρονα,όμως, στο παρασκήνιο και πίσω από την εκπεφρασμένη οργή των πολιτών κρύβονται διάφορα εξωθεσμικά κέντρα και παράκεντρα που επιχειρούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να επαναφέρουν είτε το «αυγό του φιδιού» είτε να καπελώσουν πολιτικά τη δυσαρέσκεια του κόσμου και να δημιουργήσουν συνθήκες πολιτικής ανωμαλίας με βασικό στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης.
Η ανθρωπογεωγραφία των πολιτών που συμμετέχουν στις συγκεντρώσεις μνήμης των θυμάτων της τραγωδίας δεν είναι βεβαίως η ίδια σε όλες τις περιπτώσεις. Καθένα από τα πολιτικά και παραπολιτικά μορφώματα που διεισδύουν στις εκδηλώσεις των πολιτών έχει τα δικά του κατάμαυρα ή κατακόκκινα χαρακτηριστικά, που όμως σχεδόν όλα έχουν ως κοινό παρονομαστή τη μαοϊκή φιλοσοφία: «Μεγάλη αναστάτωση, υπέροχη κατάσταση».
Η ανθρωπογεωγραφία
Ποια είναι, λοιπόν, η ανθρωπογεωγραφία όσων συμμετέχουν ή επιχειρούν να εργαλειοποιήσουν τον πόνο της κοινωνίας και των οικογενειών των θυμάτων;
* Πριν από όλα υπάρχουν προφανέστατα συμπολίτες μας που κατεβαίνουναυθόρμητα και ενσυνείδητα να διαδηλώσουν ειλικρινά και είναι συναισθηματικά φορτισμένοι. Ο διαχωρισμός των αγνών ανθρώπων με τα άδολα συναισθήματα είναι αναγκαίος και επιβεβλημένος. Ταυτόχρονα, κάποιοι δηλώνουν ότι είναι εναντίον της κυβέρνησης, άλλοι εναντίον όλων των κομμάτων και όλου του πολιτικού συστήματος, διότι αισθάνονται πιεσμένοι και καταπιεσμένοι.
Άλλοι βρίσκουν την ευκαιρία να μας θυμίσουν ότι είναι εναντίον των ιδιωτικοποιήσεων και άλλοι εναντίον του Δημοσίου. Κάποιοι είναι υπέρ της αξιολόγησης στο Δημόσιο και κάποιοι άλλοι εναντίον της. Πολλοί, δε, από αυτούς σιχαίνονται την πολιτική και δηλώνουν απολιτίκ, αλλά γενικώς έχουν πολιτική γνώμη για όλα. Κοινός παρονομαστής είναι βεβαίως ο θυμός, έστω και από διαφορετικές αφετηρίες προερχόμενος. Αυτός ο θυμός ως ένα σημείο είναι βεβαίως δικαιολογημένος σε μια χώρα που εδώ και 15 χρόνια διαχειρίζεται μόνο κρίσεις.
* Είναι πασιφανές,όμως,ότι μέσα σε αυτό τον πανικό βρίσκει χώρο να αναπτυχθεί ξανά το φασιστικό μόρφωμα της άκρας Δεξιάς είτε κυκλοφορεί με το όνομα της Χρυσής Αυγής είτε με άλλα παρεμφερή ονόματα. Αυτό προκύπτει και από τα χυδαία πανό που αναρτώνται στα γήπεδα από συγκεκριμένους θερμοκέφαλους – οπαδούς και χούλιγκαν της πολιτικής, οι οποίοι έτσι κι αλλιώς κινούνταν εδώ και χρόνια στον συγκεκριμένο χώρο. Βγήκαν, λοιπόν, ξανά από τα λαγούμια τους προκειμένου να εργαλειοποιήσουν κάθε κοινωνική αναταραχή για να περάσουν τον ακραίο, μηδενιστικό, ισοπεδωτικό και φασιστικό λόγο τους, ο οποίος είναι διανθισμένος με πολλές «ψεκασμένες» θεωρίες συνωμοσιολογίας. Όλοι αυτοί που έβαλαν ξανά την ίδια κασέτα περί πολιτικών που είναι λαμόγια και περί δημοσιογράφων που είναι αλήτες και ρουφιάνοι. Κι όλα αυτά διότι, ως γνωστόν, δεν θέλουν ούτε πολιτικούς ούτε Βουλή ούτε δημοσιογράφους ούτε μέσα ενημέρωσης ούτε δημοκρατία…
* Ένα εκ των νέων φαινομένων που έχει αρχίσει να αναπτύσσεται τις τελευταίες ημέρες είναι η σύνδεση της τραγωδίας των Τεμπών με τα γεγονότα που έγιναν τον Δεκέμβρη του 2008 μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Την τεχνητή αυτή σύνδεση δυο παντελώς διαφορετικών συγκυριών την επιχειρούν άλλες ομάδες, οι οποίες κινούνται στον χώρο της άκρας Αριστεράςκαι οι οποίες επιθυμούν να αποκομίσουν και αυτές πολιτικά οφέλη με αυτό τον ανορθόδοξο τρόπο.
* Στο παραπάνω πλαίσιο κινείται και η διογκούμενη αριστερόστροφη παραφιλολογία περί «γενιάς των Τεμπών», μια νέα ιδεολογική ακροβασία η οποία ισχυρίζεται μεταξύ άλλων ότι βαίνουμε προς τη δημιουργία μιας νέας οργισμένης γενιάς η οποία θα ανατρέψει και θα μεταβάλει τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις, περίπου όπως έγινε με το Πολυτεχνείο το 1973. Μιλάμε βεβαίως για την απόλυτη σύγχυση και για αυθαίρετα επιχειρήματα που δεν έχουν ούτε αρχή ούτε μέση ούτε τέλος. Αυτή,όμως, την εκλογική δεξαμενή της νεολαίας -ως γνωστόν- τη φλερτάρει επιμόνως τα τελευταία χρόνια η Κουμουνδούρου διανθίζοντας τις ελπίδες και τα όνειρά της με φαντασιακές ουτοπίες και ανέξοδη επαναστατική γυμναστική.
* Μέσα στο παραπάνω νοσηρό τοπίο υπάρχει μία ακόμα κατηγορία με τους εκπροσώπους της «εσωκοινοβουλευτικής- ριζοσπαστικής Αριστεράς», οι οποίοι αναμένουν αυτή η τραγωδία να μετεξελιχθεί σε πολιτική καταιγίδα κατά του ίδιου του Κυριάκου Μητσοτάκη και της ΝΔ και να μπορέσουν οι ίδιοι να αβγατίσουν τα εκλογικά τους ποσοστά στην κάλπη, αφού δεν τα κατάφεραν με τις υποκλοπές και με τους «Πάτσηδες». Ειδικά οι τελευταίοι με νύχια και με δόντια προσπαθούν να δώσουν αντικυβερνητική χροιά στα συλλαλητήρια, όπως έκαναν και το 2012 με τα μνημόνια, μήπως και βρουν τα κλειδιά κάτω από το χαλί στο Μέγαρο Μαξίμου. Προφανώς και δεν διακατέχονται από αισθήματα ευαισθησίας για τους νεκρούς και τις οικογένειες των θυμάτων.
Το προηγούμενο του 2011
Θυμίζουμε ότι αντίστοιχες καταστάσεις χειραγώγησης της κοινής γνώμης είχαν επιχειρηθεί και στις αρχές του 2011 με τις πλατείες των αγανακτισμένων. Κοινό τους χαρακτηριστικό και τότε ήταν ο ωμός αντικοινοβουλευτισμός. Από την πάνω πλατεία, πέρα από τα συνθήματα για «κρεμάλες και Γουδή», επιχειρήθηκε εισβολή στο Κοινοβούλιο. Από την κάτω πλατεία και από οργανώσεις του τύπου «Άμεση Δημοκρατία» επιχειρήθηκε να παρεμποδιστεί η κοινοβουλευτική διαδικασία με μπλόκα στους δρόμους τον Ιούνιο του 2011.
Οι απόπειρες εισβολής στο Κοινοβούλιο, οι προσπάθειες παρεμπόδισης βουλευτών να προσεγγίσουν το κτίριο για να ψηφίσουν, οι προπηλακισμοί των εκλεγμένων αντιπροσώπων μετά την ψηφοφορία ήταν αντικοινοβουλευτικές έκτροπες και ύβρεις στη δημοκρατία, οι οποίες φυσικά ξεπλύθηκαν με συνθήματα για «Δίκαιη Οργή του Λαού» ή «Άμεση Δημοκρατία Τώρα». Κάτι σαν το σημερινό «Δικαιοσύνη Παντού» που είναι της μοδός και φοριέται παντού…
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
