Το 73% των νέων ηλικίας 18-34 μένουν με τους γονείς τους, αναφέρει σε έρευνά της η Eurostat. Η Ελλάδα κατέχει τη δεύτερη θέση ανάμεσα στις χώρες της Ε.Ε. μας περνά μόνο η Κροατία με 77%. Τελευταία είναι η Δανία με ποσοστό 16%.
Πέρα από τους αστεεισμούς και τις γραφικολογίες ότι τα ελληνόπουλα είναι παιδιά της … μαμάς κι ότι σπανίως αποχωρίζονται το σπιτικό φαί, το πρόβλημα εντοπίζεται στα κίνητρα. Η Δανία ενώ είναι η χώρα με τα περισσότερα έξοδα στέγασης στην Ευρώπη (ένα μικρό διαμέρισμα ενός υπνοδωματίου, ενοικιάζεται περίπου 900 ευρώ, ενώ για οικογένεια για ένα διαμέρισμα τριών υπνοδωματίων, θα κοστίσει περίπου 1.500 ευρώ) ταυτόχρονα όχι μόνο υπάρχει ελάχιστη ανεργία αλλά οι νέοι τροφοδοτούνται με κίνητρα τόσο στην αγορά εργασίας, όσο και στις σπουδές. Ο μέσος μισθός στη Δανία υπολογίζεται σε 5.500 ευρώ ενώ όλοι οι πολίτες και οι μετανάστες αποκτούν καθολική πρόσβαση στις υπηρεσίες ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στη Δανία, που είναι απολύτως δωρεάν.
Οι εργάσιμες ώρες την εβδομάδα είναι 37, καθορισμένο μεσημεριανό διάλειμμα, 5 εβδομάδες πληρωμένων διακοπών το λιγότερο, αμειβόμενη γονική άδεια και ευέλικτα ωράρια με την επιλογή να εργάζονται από το σπίτι, καθώς και κίνητρα για τη φροντίδα των παιδιών, είναι μερικά από τα στοιχεία που δίνουν τη δυνατότητα στα νέα ζευγάρια να προγραμματίζουν την καθημερινότητά τους.
Η φροντίδα των παιδιών εκπίπτει του φόρου ενώ άδειες για τη φροντίδα των παιδιών δικαιούνται και οι δυο γονείς. Επειδή το κράτος παρέχει υπηρεσίες καθαριότητας και συντάξεων για τους ηλικιωμένους, εκείνοι δεν έχουν ανάγκη την βοήθεια των παιδιών τους σε ζητήματα καθημερινής λειτουργίας. Εξαιτίας της ποιότητας ζωής και της ικανοποίησης στον τομέα της εργασίας οι Δανοί ξοδεύουν ολοένα και λιγότερους πόρους για την υγειονομική τους περίθαλψη. Οι εργαζόμενοι λαμβάνουν ένα ελάχιστο χρόνο διακοπών μετ’ αποδοχών πέντε εβδομάδων. Ενας φοιτητής, μπορεί να βρει δουλειά σπουδάζοντας παράλληλα, σε εργασίες μερικής απασχόλησης, καλύπτοντας τα προσωπικά έξοδά του και κερδίζοντας κατά μέσο όρο περίπου 1000 ευρώ ανά μήνα. Η Δανία είναι η χώρα με τα περισσότερα – κατ’ αναλογία – αγγλόφωνα πανεπιστημιακά ιδρύματα με μηδενικά δίδακτρα σε επίπεδο bachelor. Θυμίζω απλώς, ότι στο ΑΠΘ μόλις πρόσφατα αναγγέλθηκε το πρώτο αγγλόφωνο τμήμα Ιατρικής για ξένους φοιτητές στην ιστορία του Ιδρύματος και πήρε χαρακτήρα άφραστου θαύματος, αν όχι εποποιίας.
Όλες οι κοινωνικές παροχές χρηματοδοτούνται από το μισό περίπου μεικτό εισόδημα των εργαζομένων, αλλά αυτά που μένουν είναι υπεραρκετά για μια υψηλής ποιότητας ζωή. Οι εργοδότες στη Δανία, εμπιστεύονται τους εργαζομένους και οι εργαζόμενοι δηλώνουν ότι θέλουν νε εργαστούν με κέφι. Θα απαντούσε κάποιος ότι και στην Ελλάδα αν οι μισθοί ήταν ανάλογοι της Δανίας οι εργαζόμενοι θα θύμιζαν τις «κεφάτες κυρίες» της παλιάς διαφήμισης του … Βερόπουλου.
Θα μπορούσα να συμφωνήσω ότι η φυσιογνωμία του λαού των Βίκινγκς διαφέρει από το μεσογειακό ταπεραμέντο των «γήινων» Ελλήνων όπως και στο ό,τι εφαρμόζεται στο εξωτερικό δεν είναι ευπροσάρμοστο στις ιδιαιτερότητες της πατρίδας μας. Αλλά για παράδειγμα όταν οι παραγωγοί ελιάς και εσπεριδοειδών αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα στην αναζήτηση εργατών γης, τι εμποδίζει σε φοιτητές γεωπονίας αλλά και άλλων ειδικοτήτων να απασχοληθούν με μια μερική επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών από το κράτος;
Δανία δε θα γίνουμε αύριο ή μεθαύριο αλλά ένα βήμα τη φορά μπορούμε να το καταφέρουμε. Όσο αδιαφορούμε για την κινητροδοσία στα νέα παιδιά, τόσο επιταχύνουμε προβλήματα που σχετίζονται με το δημογραφικό, την ανεργία και την ψυχική υγεία. Κι όσο στη χώρα μας οι τέσσερις στους δέκα φορολογούμενους δηλώνουν εισόδημα έως 5.000 ευρώ ακόμη και αυτό το 73% των νέων που προτιμούν να μένουν με τους γονείς τους, μάλλον μοιάζει εντυπωσιακά μικρό.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
