20:38, Σάββατο
13 Αυγούστου 2022

Η κατάρα της έμφυλης βίας κι εμείς

«Ας αποφασίσουν λοιπόν οι γυναίκες τι θέλουν», απεφάνθη ο ενδιαφερόμενος να βελτιώσει την ποιότητα του πολιτικού βίου της χώρας, ο ταξίαρχος ε.α. Θανάσης Κατερινόπουλος. Και μπροστά στη γενική κατακραυγή κατήγγειλε μονταζιέρες και διατεταγμένες υπηρεσίες, υποστηρίζοντας ότι η συνολική του παρέμβαση απέπνεε σεβασμό στις γυναίκες και πως τον αδικεί η αποσπασματική προβολή της! Όλα αυτά με φόντο τις δύο αποτρόπαιες γυναικοκτονίες με τον πλέον στυγερό και βίαιο τρόπο.

Της ΕΛΛΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ

Το περιεχόμενο της συγκεκριμένης παρέμβασης δεν θα είχε ιδιαίτερη σημασία, αν το όνομα του εν λόγω δεν είχε ακουστεί για συμμετοχή με την ιδιότητα του υποψήφιου βουλευτή στις επερχόμενες εκλογές και κυρίως αν τα λεγόμενά του δεν εξέφραζαν μια ευρύτερη αντίληψη, η οποία δυστυχέστατα ενυπάρχει μέσα στην ελληνική κοινωνία.

Ο φετινός Αύγουστος μας επιφύλαξε όχι μία αλλά απανωτές ενδείξεις ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Δύο γυναικοκτονίες σε μόλις 24 ώρες, με τον έναν να σφάζει τη γυναίκα του γιατί του ζήτησε να χωρίσουν και τον άλλον να την κατακρεουργεί γιατί δεν σιώπησε και τον κατήγγειλε για ενδοοικογενειακή βία. Μια τρίτη, νεαρή, 17χρονη γυναίκα, νεκρή, πιθανόν θύμα του συντρόφου της. Μια κακοποίηση μόλις 14χρονου κοριτσιού από τον αστυνομικό-προπονητή της, ο οποίος χαρακτήρισε «λαθάκι» το γεγονός ότι άπλωσε τα βίαια ένστικτά του στο κορμί ενός παιδιού. Πατέρας και αυτός δύο παιδιών.

Βαριά. Πολύ βαριά και ασήκωτη η επικαιρότητα. Δεν αφήνει κανένα περιθώριο στην ψυχή να ησυχάσει. Δεν πρέπει η ψυχή να ησυχάσει, γιατί υπάρχει ένα αμείλικτο ερώτημα που χρήζει άμεσης απάντησης: Μπορούσαν όλα αυτά να έχουν αποφευχθεί; Μπορούσαν κάποια εξ αυτών να είχαν ματαιωθεί;

Ας μείνουμε λίγο παραπάνω στις γυναικοκτονίες, οι οποίες προφανώς εντάσσονται στον γενικότερο όρο «ανθρωποκτονίες», αλλά έχουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Στην πραγματικότητα συνιστούν ένα κοινωνικο-ιστορικό φαινόμενο που διατρέχει τους αιώνες, δυστυχώς. Πρόκειται για ανθρωποκτονίες γυναικών και κοριτσιών εξαιτίας του φύλου τους, που διαπράττονται από άνδρες με χαρακτηριστικά και πρότυπα τοξικής (λανθάνουσας) αρρενωπότητας, που θεωρούν ότι έχουν δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στις γυναίκες.

Και το μεγάλο ερώτημα είναι τι κάνουμε ως κοινωνία απέναντι σε ένα τόσο απεχθές φαινόμενο. Σε μια νοοτροπία εξωφρενική και εμετική. Προφανώς δεν αρκεί να δηλώνουμε συγκλονισμένοι και να παρακολουθούμε με ανοιχτό το στόμα τις ειδήσεις των 8 για να τις σχολιάσουμε την επομένη στις παραλίες. Ούτε να παίρνουμε αβασάνιστα θέση στο τηλεοπτικό στασίδι.

Θέλουμε να δηλώνουμε σύγχρονοι άνθρωποι, αλλά ως κοινωνία φοβάμαι ότι παραμένουμε εγκλωβισμένοι σε ανακλαστικά και νοοτροπίες άλλων εποχών. Η «ομερτά» που εξακολουθεί να ζει και να βασιλεύει σε κλειστές κοινωνίες, ακόμη και σε οικογενειακούς μικρόκοσμους, πρέπει να σπάσει. Και πρέπει να σπάσει από όλους τους φιλελεύθερους, δημοκρατικούς πολίτες που δεν ανέχονται να διαβιούν σε μια κοινωνία όπου δεν αναγνωρίζονται η ελευθερία της γυναίκας και το αποτρόπαιο της ανδρικής βίας σε βάρος της.

Και μην τα περιμένουμε όλα από την Πολιτεία. Είναι πρωτίστως δική μας ευθύνη να «μπολιάσουμε» τα παιδιά μας με τις αρχές του σεβασμού της ισότητας των δύο φύλων. Η μάνα του αγοριού να του εξηγήσει έγκαιρα ότι το κορίτσι-γυναίκα είναι αδελφή, φίλη, αυριανή σύντροφος. Είναι ένας άνθρωπος, όπως και αυτός. Ο πατέρας του αγοριού να του πει ακριβώς τα ίδια. Και κυρίως να δείξει με τη στάση του απέναντι στη μάνα του ότι τα εννοεί. Και εμείς, ως κοινωνία συνολικά, να απομονώσουμε την ύπουλη και διαβρωτική νοοτροπία του «πού να μπλέκω τώρα».

Η κυβέρνηση, αναγνωρίζοντας τις γυναικοκτονίες ως ακραία μορφή της έμφυλης βίας, έχει λάβει μια σειρά από πρωτοβουλίες που στοχεύουν να προσφέρουν ένα φως στο σκοτάδι που ζουν γυναίκες υπό διαρκή απειλή βίας. Όπως σωστά όμως έχει τονίσει και ο ίδιος ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, η «κατάρα της έμφυλης βίας απαιτεί ασφαλώς καταστολή, κυρίως όμως προϋποθέτει μια νέα κουλτούρα ισότητας, προϋποθέτει πρόληψη. Και σε αυτό τον τομέα ρόλο έχουν όλοι. Πολιτεία, παιδεία, οικογένεια, το ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον».

Γυναικοκτόνοι, βιαστές παιδιών και ανθρωπόμορφα κτήνη δεν μπορούν να είναι μέρος μιας πολιτισμένης κοινωνίας. Και αυτό είναι πρωτίστως δική μας ευθύνη. Παιδευτική! Από την οικογένεια και το σχολείο μέχρι παντού.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL