Οι τρεις γυναικοκτονίες μέσα σε 48 ώρες σοκάρουν την κοινή γνώμη και αποδεικνύουν ξανά την κρισιμότητα του φαινομένου που έχει λάβει πανδημική μορφή. Την ίδια στιγμή, τρεις νέοι άνθρωποι απαγχονίστηκαν μέσα σε διάστημα 48 ωρών, ενώ εγκλήματα όπως ο βιασμός της 14χρονης στη Λέσβο ή η μητροκτονία στη Θεσσαλονίκη, όπου πριν προβεί στη δολοφονία ο 59χρονος είχε βιάσει τη μητέρα του, διαμορφώνουν μια κατάσταση αδιάκοπης παράκρουσης στην κοινωνία.
Του ΝΙΚΟΛΑ ΚΑΜΠΑ – ΚΟΡΩΝΑΙΟΥ
Στην «Political» μίλησε η ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια Νάσια Σκαμπαρδώνη, η οποία υποστηρίζει αναφερόμενη στις τρεις γυναικοκτονίες: «Έχει σημασία πώς μεγαλώνουμε τα παιδιά μας για να μη γίνουν θύτες και πώς μεγαλώνουμε τα παιδιά μας για να μη γίνουν θύματα».
Η κυρία Σκαμπαρδώνη αναφέρει ότι «η αλήθεια είναι ότι ναι, στην αρχή μιλούσαμε για την πανδημία και για όλον αυτό τον εγκλεισμό που δημιούργησε πάρα πολλά συναισθήματα εγκλωβισμού, καταπίεσης. Πυροδοτήθηκαν, δηλαδή, αυτά τα αρνητικά συναισθήματα σε πολλούς ανθρώπους», όμως τονίζει πως «σε τέτοιες περιπτώσεις μιλάμε σίγουρα για κάποιους ανθρώπους που είναι ανοριοθετημένοι, δεν έχουν όρια στον θυμό τους, στη συμπεριφορά τους, στο πώς διαχειρίζονται έναν τσακωμό, μια διαφωνία που πιθανότατα να υπήρχε και πριν, απλώς τώρα αυτό έχει αυξηθεί περισσότερο και έχει γίνει πιο δύσκολο».
Ιδιαίτερα σημαντικά είναι όσα αναφέρει για τα θύματα, τα οποία πρέπει να θέτουν τα όριά τους και να απομακρύνονται ή να ζητούν βοήθεια: «Από την πλευρά του θύματος, ίσως δεν υπάρχουν σαφή όρια ανοχής. Είναι, δηλαδή, πάρα πολύ ελαστικές, υπομένουν περισσότερα πράγματα ενώ δεν θα έπρεπε. Δηλαδή, αν μια γυναίκα αρχίσει και νιώθει ότι πιέζεται, ότι δέχεται κάποιες απειλητικές συμπεριφορές, κάποια απειλητικά βλέμματα, κάποια άσχημη συμπεριφορά, εκεί ακριβώς θα πρέπει να θέσει τα όριά της και να απομακρυνθεί ή, αν είναι τόσο απειλητικό και φοβάται να το κάνει, να ζητήσει βοήθεια».
Η σημασία του «exit plan» και η απόδραση από τέτοιες καταστάσεις είναι πολύ σημαντικά βήματα για να «δραπετεύσει» το θύμα: «Επειδή δεν είναι μια εύκολη κατάσταση, ειδικά αν μια γυναίκα έχει εγκλωβιστεί σε μια τέτοια συνθήκη για πολύ καιρό και έχει συνηθίσει και ο θύτης να τα κάνει αυτά και εκείνη να υπομένει, σαν να έχει ιδρυματοποιηθεί, καλό θα είναι ένας φορέας ή ένας ειδικός να μπορέσει μαζί της να φτιάξει ένα “exit plan”. Δεν είναι εύκολη κατάσταση, όμως υπάρχουν πραγματικά πλάνα απόδρασης που γίνονται με συγκεκριμένα βήματα, ώστε να φύγει το θύμα πια ασφαλές. Όμως εξαρχής δεν γίνεται να διαιωνίζεται και να φτάσει στο απροχώρητο η κατάσταση».
Η κυρία Σκαμπαρδώνη τονίζει ότι δίνονται σημάδια και το πρώτο από αυτά είναι το «πώς νιώθω εγώ σαν γυναίκα, αν νιώθω ότι κάπου πιέζομαι, ότι απειλούμαι, ότι άρχισα να φοβάμαι, αυτό είναι δείγμα. Αν αρχίσω να νιώθω φόβο, αυτό είναι δείγμα, δεν είναι σχέση, δεν είναι αγάπη. Κάποιες γυναίκες μπερδεύονται και το μεταφράζουν ως αγάπη, δηλαδή “με αγαπάει, με προστατεύει ή με θέλει πολύ”, όμως δεν είναι έτσι».
Η κυρία Σκαμπαρδώνη αναφέρει χαρακτηριστικά: «Έχει σημασία πώς μεγαλώνουμε τα παιδιά μας για να μη γίνουν θύτες και πώς μεγαλώνουμε τα παιδιά μας για να μη γίνουν θύματα, πώς τα μαθαίνουμε να είναι ανεξάρτητα και να μη δέχονται συμπεριφορές που να τα προσβάλλουν, να υπερασπίζονται τον εαυτό τους και να εγκαταλείπουν ένα κακοποιητικό περιβάλλον ή όταν υπάρχει υποψία κακοποιητικού περιβάλλοντος».
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
