Συνεχίζονται οι τουρκικές προκλήσεις με Έλληνες που θεωρούνται «ανεπιθύμητα πρόσωπα» για τη γειτονική χώρα, με τις τουρκικές αρχές να αρνούνται να αποκαλύψουν τον ακριβή λόγο. Το τελευταίο χρόνο η Τουρκία έχει απαγορεύσει την είσοδο σε δεκάδες Έλληνες, επιστήμονες, επιχειρηματίες, καθώς και στον πρόεδρο της Παμποντιακής Ομοσπονδίας, Γιώργο Βαρυθυμιάδη.Η τελευταία άνευ προηγούμενη πρόκληση της τουρκικής πλευράς ήταν παράνομη κράτηση στη Σμύρνη του Περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας, Απόστολου Τζιτζικώστα.
Ρεπορτάζ: ΔΗΜΗΤΡΑ ΤΣΑΤΣΟΥ
Στην εφημερίδα Karfitsa μιλάει η καθηγήτρια μουσικολογίας και συγγραφέας, Ροζαλία Ελευθεριάδου, η οποία μολονότι ταξίδευε πολύ συχνά στην γειτονική χώρα ξαφνικά, θεωρήθηκε από την Τουρκία «persona non grata» και παρέμεινε για 24ώρες στο κρατητήριο του αεροδρομίου της Κωνσταντινούπολης, ενώ στη συνέχεια απελάθηκε.
Το ημερολόγιο έγραφε 14 Ιουλίου 2021, μία ημερομηνία που έμεινε χαραγμένη στο μυαλό και τη καρδιά της Ροζαλίας Ελευθεριάδου. Η ίδια εξιστορεί τις στιγμές που έζησε μέσα στο τουρκικό κρατητήριο, αλλά και την αφορμή που αποτέλεσε το τραγικό αυτό γεγονός, ώστε να γράψει τον επίλογο του νέου της βιβλίου τα «Χρώματα της θάλασσας» που ολοκληρώθηκε έπειτα από την απέλασή της από το τουρκικό κράτος.
Τα τελευταία δέκα χρόνια ταξίδευε στον Εύξεινο Πόντο για ερευνητικούς σκοπούς, όμως πλέον θεωρείται από τις τουρκικές αρχές ανεπιθύμητη, χαρακτηρισμένη ως άτομο επικίνδυνο για την ασφάλεια της Τουρκίας. «Δεν μπορώ να ξαναπάω στα μέρη που τόσο αγαπώ. Στα μέρη που όταν πήγαινα ένιωθα πως αναπνέω. Μου στοίχισε πολύ. Μπορώ να πω πως δεν το έχω ξεπεράσει και ούτε θα το ξεπεράσω. Το χωριό μου στον Πόντο μου λείπει πολύ», λέει με πίκρα η κ. Ελευθερίδου.
Ατελείωτες οι ώρες στα κρατητήρια χωρίς καμία εξήγηση…
«Οι συνθήκες στα τουρκικά κρατητήρια ήταν πολύ δύσκολες, κυρίως από άποψη υγιεινής. Δεν πήραν το τηλέφωνό μου. Βέβαια, δεν ήθελα να επικοινωνήσω με τους δικούς μου. Δεν ήθελα να τους ανησυχήσω. Οι δικοί μου άνθρωποι το έμαθαν τη στιγμή που ήμουν στο λεωφορείο από την Αθήνα για Θεσσαλονίκη, όταν ήμουν ασφαλής», αναφέρει η Ροζαλία Ελευθεριάδου.
Η στάση της πρεσβείας και οι Τούρκοι φίλοι
Σύμφωνα με την καθηγήτρια μουσικολογίας, «τις ώρες που ήμουν στο κρατητήριο επικοινώνησα με την ελληνική πρεσβεία στην Τουρκία και η πρεσβεία δεν έκανε απολύτως τίποτε. Πιο συγκεκριμένα, μου απάντησε γελώντας χαρακτηριστικά: Και τι θέλετε να κάνουμε κ. Ελευθεριάδου; Στην επόμενη απέλαση Έλληνα η πρεσβεία επενέβη. Χωρίς και πάλι να κάνει κάτι ουσιαστικό, απλώς καθησύχασε τους κρατούμενους. Οι Τούρκοι φίλοι μου φέρθηκαν με εξαιρετική αγάπη και συμπαράσταση. Τούρκος φίλος ήρθε στην Κωνσταντινούπολη, για να ζητήσει το λόγο από την αστυνομία, όσες ώρες ήμουν στο κρατητήριο ζητούσε να με δει και ρωτούσε τον λόγο της κράτησης μου, χωρίς όμως να πάρει καμία απάντηση».
Ο επίλογος μέσα στην τουρκική φυλακή
«Τα χρώματα της θάλασσας», η νέα ποιητική συλλογή αποτελεί μία κατάθεση ψυχής της κ. Ελευθεριάδου, που ολοκληρώθηκε μέσα στο τουρκικό κρατητήριο, όπου γράφτηκε ο επίλογος. «Όταν συνέβησαν τα γεγονότα με την απέλαση έγραψα στο κρατητήριο και στο αεροπλάνο της επιστροφής ένα επιπλέον κομμάτι, το οποίο πρόσθεσα ως επίλογο όταν γύρισα στη Θεσσαλονίκη» αναφέρει και συμπληρώνει ότι, «οι λέξεις έβγαιναν από την ψυχή μου. Αναμειγνύονταν με τα δάκρυά μου όταν είδα για τελευταία φορά τη Μαύρη Θάλασσα από ψηλά, από το αεροπλάνο της επιστροφής. Το βιβλίο αναφέρεται σε ολόκληρη τη διαδρομή μου, αυτά τα δέκα χρόνια που πηγαινοερχόμουν στον Πόντο με επιστέγασμα την απέλαση. Είναι βιωματικό. Απευθύνεται στις ευαίσθητες χορδές των ανθρώπων, προσφυγικής καταγωγής και μη. Χαρακτηριστική είναι η αντίδραση ενός κυρίου, ο οποίος δεν ήταν προσφυγικής καταγωγής. Όταν διάβασε το βιβλίο, μου έγραψε: Χωρίς να έχω τέτοια βιώματα, οι γονείς μου είναι από το Αγρίνιο, ένιωσα όπως ένιωσες κι εσύ, τον πόνο, τον έρωτα, τις μυρωδιές, τα χρώματα. Αν μπορώ να αγγίξω ανθρώπους που δεν είναι προσφυγικής καταγωγής και να τους ευαισθητοποιήσω για τα θέματά μας είναι η μεγαλύτερη χαρά μου».
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
