Η τραγική ιστορία με το 12χρονο κορίτσι στα Σεπόλια και τους παιδοβιαστές κρύβει ένα μεγαλύτερο δράμα: μια ολόκληρη κοινωνία που βουλιάζει στη σαπίλα και δεν κάνει τίποτε άλλο από το να κρύβει την ενοχή της. To αστυνομικό δελτίο καθημερινά βρίθει υποθέσεων διαστροφής, κακοποιήσεων παιδιών, δολοφονιών, βιασμών, ξυλοδαρμών, ενδοοικογενειακής βίας.
Μια κοινωνία καθαρμάτων που κρύβονται σε έναν σκοτεινό κόσμο με ψεύτικα προφίλ καθωσπρεπισμού, δήθεν πετυχημένων, δήθεν καλών ανθρώπων, δήθεν συγκροτημένων οικογενειαρχών που όμως όταν γίνεται το μοιραίο, δεν ξέρουν τίποτα, δεν είδαν τίποτα, δεν άκουσαν τίποτα…
«Άγιοι» άνθρωποι που χτίζουν ψεύτικα προφίλ στο Ίντερνετ και «πουλάνε» μια άλλη ζωή από αυτήν που ζουν στην πραγματικότητα, βουτηγμένοι σε βρόμικα πάθη με κτηνώδη ένστικτα. «Πουλάνε» μια virtual reality και πίσω από αυτήν τη fake πραγματικότητα κρύβονται ειδεχθή δράματα.
Η ιστορία με τη 12χρονη, τους 213 διεστραμμένους που αναζητούσαν ανήλικα παιδιά αλλά και την περίεργη στάση της οικογένειας του μικρού κοριτσιού δείχνει ότι δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό. Υπάρχει πολλή σαπίλα και πολλή διαστροφή, την οποία όλοι κρύβουν κάτω από το χαλί. Μπορεί να προχωρήσει αυτή η σάπια κοινωνία; Μπορεί κανείς να προστατεύσει τα παιδιά του;
Από πού να τα προστατεύσεις όταν έχει γεμίσει η κοινωνία με τόνους τοξικότητας; Όταν ακόμη και αυτή την ύστατη ώρα κάποιοι επιχειρούν να προσδώσουν πολιτική χροιά σε μια αισχρή υπόθεση παιδοβιασμού και μαστροπείας, να κάνουν αντιπολίτευση πάνω σε ένα κοινωνικό δράμα, να βάλουν χυδαίες ταμπέλες περί «δεξιών παιδεραστών»; Πόσο θλιβερό;
Λες και έχει καμία σημασία αν ο 53χρονος φερόμενος ως μαστροπός ήταν νεοδημοκράτης. Αλλάζει κάτι; Ή προσθέτει κάτι στο μέγεθος του εγκλήματος; Αυτά είναι αστεία πράγματα που δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα στην αντιμετώπιση μιας μάστιγας που έχει να κάνει με τη ζωή και την ασφάλεια των παιδιών μας.
Η κοινωνία μας βρίσκεται σε αποσύνθεση και κάποιοι δεν μπορούν να το δουν διότι φορούν κομματικές παρωπίδες και έχουν χαθεί σε επικίνδυνες ιδεοληψίες. Ηθικές αξίες, πρότυπα και ιδανικά καταρρέουν και ένα μέρος του πολιτικού συστήματος εξακολουθεί να ζει 30 χρόνια πίσω, αρνούμενο να συμμετάσχει σε ένα καθαρό restart, σε μια νέα εθνική στρατηγική για την αντιμετώπιση της βίας και της κακοποίησης ανηλίκων.
Αυτό το παλιακό πολιτικό σύστημα αρνείται να φροντίσει για το μέλλον των παιδιών μας και αρέσκεται μόνο να βάζει ταμπέλες παντού. Ταμπέλες δεξιών και αριστερών… Η απόλυτη κατάντια!
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL





