Είμαι στην Άνω πόλη και μετά από μία περιπλάνηση στα σοκάκια μονολογούμε οι συνοδοιπόροι πόσο σημαντικό είναι να πηγαίνεις σε μέρη που δεν έχεις ξαναπάει.
Αφού σοκαριζόμαστε μπροστά σ΄ένα κάδο ανακύκλωσης που έχει δίπλα του πεταμένα άπειρα βρώμικα χαρτιά τουαλέτας καταλήγουμε σ΄ένα μικρό υπέροχο καφέ στην πλατεία Καλλιθέας καθισμένοι σε τρία σκαμπό. Πίσω από το μπαρ μία πανέμορφη κοπέλα, αδύνατη σα στέκα και το πολύ είκοσι ετών.
Το καφέ είναι καταπληκτικά διακοσμημένο, είναι παραδοσιακό αλλά με industrial λεπτομέρειες που θυμίζουν γιαγιάδες που βλέπουν tiktok.
Ρωτάω λοιπόν την κοπελίτσα, αφού παραγγέλνουμε ξυνά νερά και ελληνικούς εάν της αρέσει ο Κασσελάκης. Χαμογελάει πίσω από το μπαρ και μου λέει. «Ε να δούμε και πρόγραμμα, να δούμε και πολιτικές θέσεις. Γιατί προς το παρόν βλέπουμε που κάνει γυμναστική ο Κασσελάκης, πως τρώει την πίτσα ο Κασσελάκης , τι φοράει ο Κασσελάκης, πώς λένε το σκυλί του Κασσελάκη. Ε λοιπόν δεν θα μας ενδιαφέρει. Θέλω να δω τις πολιτικές του θέσεις».
Κατενθουσιάζομαι. Σκέφτομαι πόσο κουτόχορτο τρώει η δική μου η γενιά. Σκέφτομαι τις φίλες μου που είναι τρελαμένες μαζί του, χωρίς όντως να έχουν ιδέα για το τί πρεσβεύει. Σκέφτομαι και εμένα που στην αρχή διάβαζα για τον Κασσελάκη και μετά από μία εβδομάδα βαρέθηκα και σταμάτησα να ασχολούμαι. Κάτι κάνουμε λάθος στη γενιά μας σκέφτομαι. Ευτυχώς οι νεότερες δεν τρώνε κουτόχορτο.
Αφού τρώμε σ΄ένα ουζερί στην Πλάτωνος τέλεια ψαρικά σε καταπληκτικές τιμές κατηφορίζουμε προς τη θάλασσα και σκαλώνουμε σ ένα μικρό τουρκικό καφέ στο κέντρο.
Ακούμε σε όλα τα τραπέζια να μιλούνε τούρκικα. Η σερβιτόρα που έρχεται να μας πάρει παραγγελία λέγεται Μελτέμ (από το μελτέμι) και όταν τη ρωτάμε εάν είναι τουρκάλα, απαντάει «ελληνίδα μουσουλμάνα από την Κομοτηνή». Σπουδάζει στο ιστορικό αρχαιολογικό ενώ ταυτόχρονα σπουδάζει και αισθητική και δουλεύει σερβιτόρα. Μιλάει με τα καλύτερα λόγια για το αφεντικό της, και για τους θεσσαλονικείς. Η δουλειά πάει σούπερ, και πληρώνεται στην ώρα της. Ο ιδιοκτήτης μας καλωσορίζει και εκείνος και μας ρωτάει εάν θέλουμε ελληνικό ή τούρκικο καφέ. Ο τούρκικος είναι σκούρος, ο ελληνικός πιο ελαφρύς και ξανθός. Και έτσι λύνεται η αιώνια διαμάχη. Σκέφτομαι πως οι λαοί δεν έχουν τίποτα, μα τίποτα να μοιράσουν. Ούτε οι γενιές. Τρώμε ένα από τα καλύτερα κιουνεφέ και γυρνάμε πολύ πολύ ευχαριστημένοι στο σπίτι.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
