Ρώτησα τρεις φίλες μου γιατί πιστεύουν ότι δικαιούνται την ευτυχία. Και οι τρεις έκαναν πολύ ώρα να μου απαντήσουν. Ρώτησα δύο φίλους μου και οι δύο μου απάντησαν παρόμοια. «Γιατί να μην την δικαιούμαι;»
Ενας άλλος φίλος μου ψυχίατρος λέει ότι πού και πού βγαίνουν και δείγματα αντρών που είναι ξεχωριστά και αξίζουν τον κόπο. Και μία άλλη φίλη μου νευρολόγος λέει ότι προτιμά να συνεργάζεται με άντρες και όχι γυναίκες επειδή είναι πιο συνεργάσιμοι, δεν τους πιάνει υστερία και λένε αυτό που εννοούν. «Ναι, αλλά κάνουν αυτά που πρέπει;» παρεμβαίνει μία άλλη φίλη στην συζήτηση που είναι διευθύντρια.» Όχι απαντάει η νευρολόγος, αλλά δεν πειράζει, τα κάνω εγώ».
Όμως ξεκίνησα από αλλού κ αι αλλού το πήγα. Δικαιούμαστε την ευτυχία; Και αν ναι γιατί οι περισσότερες γυναίκες πιστεύουν πως όχι, δεν την δικαιούνται και ακόμα χειρότερο δεν δικαιούνται ούτε την επιτυχία.
Τι είναι ευτυχία; Το να κάνω πράγματα που μου αρέσουν και το να έχω σχέση με ανθρώπους που τους νοιάζομαι και με νοιάζονται.
Δεν είναι και εύκολος ο συνδυασμός των δύο. Όσο για την ευτυχία είναι στιγμές όπως λένε κάποιοι; Είμαι σίγουρη πως είναι και στιγμές και είναι και καταστάσεις. Δηλαδή ευτυχία έιναι αυτό που κάνω τώρα με ευχαρίστηση, αλλά είναι και αυτά που κάνω γενικά και μου απαντάνε σε μεταφυσικές και υπαρξιστικές μου ανησυχίες για την ύπαρξη μου στη ζωή. Ακόμα πιο δύσκολος ο συνδυασμός θα μου πείτε.
Και για το τέλος, επειδή νόημα δεν βγαίνει δύο μικρές δανεικές συμβουλές,. Κάθε μέρα κάνω κάτι σαν ζαβολιά, έξω από τα συνηθισμένα. Και κάθε μέρα προσπαθώ οι μικρές μου αποφάσεις να είναι σημαντικές. Έτσι λαμβάνω και τις μεγάλες.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
