Το κείμενο που ακολουθεί είναι αφιερωμένο σε όσους αναρωτιούνται γιατί πρέπει να γίνει το pride στη Θεσσαλονίκη, και γιατί γενικά πρέπει να γίνονται παρελάσεις των ομοφυλόφιλων.
Είναι Δευτέρα βράδυ, και μπαίνω σ ‘ένα μπαρ με τάπας στη Γρανάδα. Θέση δεν υπάρχει στο μπαρ για δύο, μόνο ένα σκαμπό δίπλα σε δύο άντρες. Ο ένας ασπρομάλλης και ο άλλος μελαχρινός. Ο μελαχρινός ,μόλις καταλαβαίνει πως δεν υπάρχει θέση σηκώνεται και μας προτείνει σε αγγλικά με ισπανική προφορά να μοιραστούμε το σκαμπό. Μετά από λίγο μας το παραχωρεί εντελώς.
Πιάνουμε την κουβέντα. Ο ασπρομάλλης είναι 59, καταγωγή Λονδίνο. Δουλεύει στο Μπράιτον σε μία δημόσια υπηρεσία αντίστοιχη δική μας του ΟΑΕΔ.
Ο μελαχρινός είναι 8 χρόνια μικρότερος. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Γρανάδα και δούλεψε για 11 χρόνια στο Λονδίνο. Εκεί γνώρισε τον Νίκολας. Έγιναν ζευγάρι. Ο πατέρας του Φερνάντεζ ήταν αλκοολικός, έδερνε τη μαμά του και την αδερφή του που έχει νοητική υστέρηση. Όταν ο πατέρας του πέθανε αναγκάστηκε να επιστρέψει για να βοηθήσει τη μαμά του στην οικογενειακή επιχείρηση. Δεν συμφωνεί με τον τρόπο που φέρεται η μαμά του στην αδερφή του (την κρύβει από τον κόσμο επειδή ντρέπεται) αλλά δεν μπορεί να κάνει άτι διότι ουσιαστικά εξαρτάται από τη μαμά του σε όλα. Η επιχείρηση ανήκει σε αυτήν και όσο ζει πρέπει για όλα να έχει την άδεια της. Όταν επιχείρησε να της πει ότι είναι γκέι η μάνα του τον απείλησε να τον αποκληρώσει.
Ο ασπρομάλλης έχει απίστευτο χιούμορ. Έχει κάνει εδώ και 2 χρόνια πρόταση γάμου στον άλλον και περιμένει υπομονετικά το ναι. Ήθελε να κάνει και παιδιά αλλά όχι πια. Οι δικοί του έχουν πεθάνει. Η μάνα του κατάλαβε πως ήταν ομοφυλόφιλος. Του είπε «Κάνε ό,τι θέλεις, αλλά αυτό εγώ δεν μπορώ να το συζητήσω». Και τον άφησε στην ησυχία του.
Γινόμαστε στο μπαράκι φίλοι και φίλοι στο facebook. Βλέπω στα κλεφτά τις φωτογραφίες στο προφίλ του Βρετανού, είναι όλες με τον Φερνάντεζ και φαίνονται τόσο μα τόσο χαρούμενοι. Ερωτευμένοι και απόλυτα ταιριαστοί. Και παρόλα αυτά δεν έχουν την δυνατότητα να παντρευτούν. Επειδή η μαμά του Φερνάντεζ δεν εγκρίνει και η τοπική κοινωνία της Γρανάδα είναι πολύ συντηρητική. Παρόλα αυτά γενικά στην Ισπανία τα πράγματα είναι πολύ πιο χαλαρά και το θέμα θεωρείται δεδομένο και λυμένο με το γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Η Ισπανία είναι μία από τις πρώτες χώρες που ψηφίστηκε ο αντίστοιχος νόμος.
Κρατάω για το τέλος αυτό που μου έγραψε ο Νίκολας: «Στέλνε μήνυμα κάθε μέρα στον Φερνάντεζ να τον πείσεις να με παντρευτεί».
ΥΓ. Στέλνω σήμερα το πρώτο μήνυμα. Γράφει: «Καμιά φορά μόνο όταν τολμήσεις να πέσεις θα δεις το δίχτυ από κάτω».
