Κόντρα στην ανθρωποφαγία και στον κανιβαλισμό των ημερών, ειδικά γύρω από την ψυχολογία και το δράμα αυτού του ανήλικου κοριτσιού στα Σεπόλια, θα επιμείνουμε και σήμερα ότι όλος αυτός ο βομβαρδισμός με ανούσιες λεπτομέρειες στα media δημιουργεί συνθήκες εθισμού στην τραγωδία.
Παρακολουθώντας την τραγική εξέλιξη με το κύκλωμα των βιαστών και των παιδεραστών στην υπόθεση της 12χρονης από τα Σεπόλια, μπορεί κανείς να διακρίνει πώς σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης μεταλλάσσεται σε αδηφαγία για κιτρινισμό και κατ’ επέκταση σε εθισμό στο έγκλημα. Δυστυχώς, κάθε άτομο γίνεται δέκτης αναρίθμητων πληροφοριών χωρίς εμφανή ουσία, που όμως τονώνουν την τηλεθέαση και την επισκεψιμότητα, αλλά ταυτόχρονα δημιουργούν σύγχυση. Όπως έχει συμβεί και σε άλλες παρόμοιες περιπτώσεις και εγκλήματα, το επίκεντρο του ενδιαφέροντος μεταφέρεται από το ίδιο το γεγονός και τη σημασία του σε ανούσιες λεπτομέρειες που δεν προσφέρουν πολλά πράγματα ούτε στη διαλεύκανση της υπόθεσης ούτε στην ενημέρωση των πολιτών. Λεπτομέρειες που απλώς ενισχύουν την ανάγκη της κοινωνίας για «κουτσομπολιό», αποπροσανατολίζουν από το πρόβλημα της παιδεραστίας εν προκειμένω και το ενδιαφέρον μετατοπίζεται σε μια ιδιότυπη «κανονικότητα», την οποία όλοι τείνουμε να συνηθίσουμε.
Ο συνεχής βομβαρδισμός με τραγικές ειδήσεις και η μετατροπή τους σε μέρος της βιομηχανίας του θεάματος κατευθύνουν μεγάλο αριθμό πολιτών στην απάθεια και στη συνήθεια. Ταυτόχρονα, η παρουσίαση απεχθών εικόνων και αποκρουστικών περιγραφών συνηθίζει τις αισθήσεις στη φρικαλεότητα, ιδιαίτερα στις νέες γενιές που γαλουχούνται στο συγκεκριμένο περιβάλλον. Η δημόσια συζήτηση δεν περιστρέφεται γύρω από την καταπολέμηση όλων αυτών των αρρωστημένων καταστάσεων αλλά οδηγεί στην υιοθέτηση μιας απαθούς συμπεριφοράς. Με τον όρο «απάθεια» δεν εννοούμε την απουσία πάθους και συναισθηματικής φόρτισης, αλλά την απουσία λογικής αντίδρασης σε κρίσιμες καταστάσεις κινδύνου, ατομικού ή συλλογικού. Στα social media η συζήτηση περιστρέφεται μόνο γύρω από την αυτοδικία και τις κατάρες. Ουδεμία συζήτηση για θέματα προστασίας ανηλίκων, για θέματα παιδείας, για τις σχέσεις των παιδιών με το σχολείο και την οικογένεια, για το ενδεχόμενο επιμόρφωσης και εκπαίδευσης των ίδιων των γονέων αλλά και των δασκάλων, προκειμένου να προλάβουμε αντίστοιχα περιστατικά. «Κάλλιον το προλαμβάνειν του θεραπεύειν», έλεγε πολύ ορθά ο Ιπποκράτης. Για αυτά τα ζητήματα πρέπει να ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση στον δημόσιο διάλογο. Οι τηλεδικαστές και οι τηλεεισαγγελείς δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα στην επίλυση αυτής της μεγάλης μάστιγας που ακούει στο όνομα «κακοποίηση ανηλίκων και παιδεραστία».
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL




