Κι όμως, έως την Παρασκευή 2 Σεπτέμβρη 2022 τα Ηνωμένα Έθνη δεν είχαν υιοθετήσει αυτόνομο ψήφισμα που να αναγνωρίζει τον βιασμό σε καιρό ειρήνης! Όσο και αν φαίνεται απίστευτο, κι όμως είναι αλήθεια!
Της ΖΕΦΗΣ ΔΗΜΑΔΑΜΑ*
Μόλις την Παρασκευή 2 Σεπτέμβρη 2022 υιοθετήθηκε ψήφισμα που προτρέπει «τα κράτη να λάβουν αποτελεσματικά μέτρα, στο πλαίσιο της εθνικής νομοθεσίας και σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, ώστε να επιτρέψουν στα θύματα σεξουαλικής βίας την πρόσβαση στη δικαιοσύνη, τα ένδικα μέσα και την αρωγή». Υπογραμμίζουν, μάλιστα, την ανάγκη «ταχείας και απρόσκοπτης πρόσβασης» στη δικαιοσύνη, με «ενίσχυση» της διεθνούς συνεργασίας και της προστασίας των δικαιωμάτων των γυναικών.
Αρκετοί και αρκετές ήταν και είναι αυτοί που αδυνατούν να πιστέψουν ότι ακόμη και σήμερα δεν αποδίδεται δικαιοσύνη στα θύματα βιασμού. Κι όμως, σκεφθείτε ότι ακόμη και σήμερα υπάρχουν φωνές -μεμονωμένες εύχομαι- που θεωρούν ότι δεν υπάρχει βιασμός, ότι η γυναίκα επιδιώκει να βιασθεί, δηλαδή «τα θέλει». «Τα θέλει», άρα καλώς οδηγήθηκε σε (εξαναγκαστική) ερωτική πράξη, αφού γέλαγε, διασκέδαζε, χόρεψε προκλητικά, ντύθηκε αποκαλυπτικά…!
Πρόσφατα, σε ρεπορτάζ του το BBCnews ανέδειξε ότι στη Βρετανία τα θύματα σωματικής, σεξουαλικής και ενδοοικογενειακής βίας κακοποιούνται κατά συρροή και πολλαπλώς, μέχρι να βρουν το δίκιο τους στο δικαστήριο. Τα θύματα επαναλαμβάνουν ξανά και ξανά ότι η εμπειρία τους από τις υπηρεσίες ήταν κακή, διότι ένιωθαν «σαν να συνεχίστηκε η κακοποίηση», αλλά και ότι έπρεπε «να αποδεικνύουν συνεχώς ότι είναι αθώα»!
Η εμπειρία αυτή δεν είναι μεμονωμένη, δεν είναι μόνο στη Βρετανία, άλλα σε όλη σχεδόν την ΕΕ, όπου τα θύματα αντιμετωπίζουν έναν Γολγοθά από τη στιγμή που θα καταγγείλουν την κακοποίησή τους έως την απόδοση της δικαιοσύνης. Στο μεσοδιάστημα αυτό, το οποίο μπορεί να φτάσει έως και αρκετά χρόνια, εκτός από το ότι πρέπει να επαναλαμβάνουν αρκετές φορές την τραυματική τους εμπειρία, παραμένουν εκτεθειμένα στον θύτη που δεν απομακρύνεται ή δεν υπακούει στα ασφαλιστικά μέτρα, που επανέρχεται, που ξανα-ασκεί βια και που φτάνει έως και τη γυναικοκτονία.
Η Πολιτεία έχει χρέος να διασφαλίσει ότι σε όλες ανεξαιρέτως τις περιπτώσεις καταγγελιών οι αρμόδιες υπηρεσίες που εμπλέκονται, δηλαδή οι διωκτικές, οι ιατροδικαστικές και οι δικαστικές αρχές, θα δρουν άμεσα, αποτελεσματικά και εξαντλώντας όλες τις δυνατότητες που παρέχει το νομικό πλαίσιο για να στηρίξουν τα θύματα.
Η αδυναμία, ακόμη και σήμερα, για ένα συστηματικό συντονισμό των υπηρεσιών που εμπλέκονται στην αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας είναι απαράδεκτη. Στοίχημα, επομένως, ο συντονισμός και η συνεργασία όλων των εμπλεκόμενων ακόμη και με αξιοποίηση της ψηφιακής τεχνολογίας ανά πάσα στιγμή, όλο το 24ωρο μεταξύ των καταφύγιων γυναικών, των συμβουλευτικών υπηρεσιών, των γραμμών βοήθειας και των εκστρατειών ενημέρωσης.
* Αντιπρόεδρος Γυναικών Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, Διδάσκουσα, Τμήμα Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών, Πάντειο Παν/μιο, Μέλος ΚΠΕ ΠΑΣΟΚ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
