Κάθεσαι στο γραφείο σου. Είναι αργά, πάλι πέρασε η ώρα και ξεχάστηκες. Είσαι ράκος, κουρασμένη , αγχωμένη και το βράδυ ξυπνάς επειδή σκέφτεσαι τι δεν έκανες, τις εκκρεμότητες, τους συναδέλφους που θέλουν να κάνουν πράγματα και πρέπει να μεσολαβήσεις ώστε να γίνουν. Και έχεις και κάποιους να σου λένε πως κάνεις πολιτική. Και κάποιους άλλους να σου λένε πως αυτά έχουν αυτές οι θέσεις. Και κάποιους άλλους να σου λένε πώς να ξεκινήσεις από τα μικρά και όχι από τα μεγάλα.
Ένα βράδυ, κουρασμένη και μπαϊλντισμένη παρήγγειλα στο γραφείο φαγητό. Συκωτάκι και σαλάτα πολίτικη. Και ενώ ετοιμαζόμουν να ανοίξω το πακέτο και να το φάω για άλλη μία φορά με το κουτάλι, επειδή πάλι ξέχασαν να μου φέρουν μαχαιροπίρουνο και επειδή πάλι ξέχασα να φέρω εγώ από το σπίτι, ήρθε στο γραφείο ένας συνάδελφος και φίλος εικονολήπτης. Ο συγκεκριμένος όταν κάνω εκπομπές και είναι πίσω από την κάμερα μου στέλνει μηνύματα με καλύτερες ερωτήσεις από τις δικές μου.
Μπαίνει λοιπόν μέσα στο γραφείο και πιάνουμε την κουβέντα για τα διοικητικά. Μου λέει για ένα βιβλίο ενός κινέζου στρατηγού που λέγεται η τέχνη του πολέμου. Μου λέει για τεχνικές στρατιωτικής διοίκησης. Του λέω η διοίκηση δεν είναι πόλεμος. Μου λέει δεν είναι, αλλά θα πάρεις βοήθεια από το βιβλίο.
Συνέχισα να τρώω το συκώτι μου και εκείνος να μου μιλάει για το πώς στο στρατό τα πρότυπα διοίκησης λειτουργούν καλά. Συνέχισα να νιώθω καλύτερα, και πιο ήρεμη που του μιλούσα και βασικά που μπήκε στον κόπο να ασχοληθεί μαζί μου.
Και μου είπε δύο πράγματα. Το πρώτο: εγώ ξέρεις ότι από την αρχή είμαι μαζί σου και σε πιστεύω. Και το δεύτερο: Αντί να θυμώνεις με τα λάθη και να στέλνεις e mail ζητώντας να μη γίνονται, καλύτερα να μαζέψεις τους εμπλεκόμενους και να τους ρωτήσεις πώς μπορούν να διορθωθούν αυτά τα λάθη.
Μετά από μία εβδομάδα πήγα στην Αθήνα για δουλειά. Η συνάντηση μου ήταν μία την νέα μου προϊσταμένη. Δώσαμε τα χέρια, με κοίταξε στα μάτια, την κοίταξα στα μάτια, παλιά θα έλεγε κανείς αντρίκεια, τώρα γράφω γυναικεία, και συνεννοηθήκαμε.
Όταν επέστρεψα στη δουλειά πάνω στο γραφείο ο Κατσού, ο φίλος μου εικονολήπτης μου είχε αφήσει το βιβλίο «η Τέχνη του πολέμου».
Υ.Γ. Το ξεκινάω αμέσως,
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
