Ένας από τους καλύτερους μου φίλους είναι πάνω από 80 ετών. Είναι γκέι, κούκλος, με πολύ χιούμορ και πάρα πολύ δεικτικός. Υπήρξε καθηγητής πανεπιστημίου, έχει γράψει περισσότερα από 10 βιβλία και έχει ζήσει χρόνια στην Αμερική.
Μιλούσαμε σ ένα από τα φαγητά που διοργανώνουμε μαζί, βράδια καθημερινής σςτο κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Μου έλεγε ότι ο κόσμος ακόμα πιστεύει πως η αγάπη είναι το σημαντικότερο από όλα.
Δεν είναι; Τον ρώτησα.
Όχι, μου απάντησε αυθάδικα. Το σημαντικότερο είναι να είσαι ζωντανός με τον τρόπο που θέλεις εσύ.
Τον ρώτησα εάν εκείνος είναι. Μου απάντησε. «Παλιά φοβόμουν. Την γνώμη του κόσμου, την υποδοχή από τον κόσμο της Θεσσαλονίκης, όταν επέστρεψα από τις ΗΠΑ. Τώρα», συμπλήρωσε με χιούμορ και αυτοσαρκασμό, «η λαμπρότητα μου έχει καλύψει τα πάντα».
Αυτός ο φίλος μου έχει ταξιδέψει στα πέρατα της γης. Πάει Νέα Υόρκη γυρνάει τον ρωτάω πώς πέρασε μου απαντάει άθλια. Πάει Ντουμπάι τον ρωτάω πώς πέρασε μου απαντάει άθλια. Στο ίδιο διάστημα αγόραζε σπίτια σε όλη την Ελλάδα. Τώρα που μεγάλωσε τα πουλάει όλα. Δεν θέλει λέει να ανήκει πουθενά.
Μία πρωτοχρονιά που τον σκεφτόμουν ότι θα ήταν μόνος τον κάλεσα να κάνει ρεβεγιόν στο σπίτι μου με φίλους και συγγενείς. Ήρθε στις 10 και στις 11 που τον έψαξα είχε εξαφανιστεί. Μετά που τον ρώτησα μου είπε ότι έφυγε κρυφά επειδή βαριόταν φρικτά. Αλλά έτσι είναι αυτός. Αγαπάει τη μοναξιά του.
Τον ρώτησα φέτος εάν στολίζει το σπίτι του τα Χριστούγεννα. Μου απάντησε πως δεν θέλει να το στολίζει. Είναι σαν να το στολίζω με σκουπίδια.
Μετά τον ρώτησα αν ερωτεύτηκε ποτέ. Μου απάντησε πως ερωτεύτηκε μία φορά και την πάτησε. Το αντικείμενο του έρωτα του ήθελε να κάνει παιδιά, και έτσι τον άφησε.
Τον ξαναείδες από τότε; Τον ρώτησα. Μου είπε ότι τον ξαναείδε μία φορά που ζήτησε να τον δει στην Αμερική. «Έκανε σαν τρελός που με είδε και μου είπε πόσο δυστυχισμένος είναι που έπρεπε να καταπνίξει τα πραγματικά του συναισθήματα και τις ερωτικές του προτιμήσεις για να κάνει παιδιά»
Θυμηθείτε όσα διαβάσατε τώρα που όλοι συζητούν το νομοσχέδιο για την τεκνοθεσία.
