Είναι αλήθεια ότι είχαμε κουραστεί να παρακολουθούμε από τα ΜΜΕ τις εξελίξεις στη σοβαρή υπόθεση των θανάτων των τριών παιδιών της Πάτρας ή, όπως απλούστερα επικράτησε να λέγεται, «στην υπόθεση Πισπιρίγκου». Ιατροδικαστές, δικηγόροι, ψυχίατροι, ψυχολόγοι, αστυνομικοί και άλλοι αρμόδιοι και αναρμόδιοι μας βομβάρδιζαν καθημερινά καταθέτοντας την άποψή τους.
Και εκεί που η δημοσιότητα άρχισε να χάνει τη δυναμική της και να προσαρμόζεται στις πραγματικές της διαστάσεις, έσκασε η νέα βόμβα με τη δομή της Κιβωτού του Κόσμου. Εδώ το σοκ ήταν καθολικό. Στην αρχή παγωμάρα και σιωπή. Ο περισσότερος κόσμος αδυνατούσε ή δεν ήθελε να πιστέψει ό,τι ερχόταν ως είδηση. Ήταν, βλέπετε, και η ιδιότητα του φερόμενου ως πρωταγωνιστή πατέρα Αντωνίου (βραβευμένος από την Πολιτεία για το έργο του) που τον έκανε να δείχνει καχυποψία και να εύχεται να μην είναι αληθινά όσα καταγγέλλονταν. Βέβαια, το θέμα μόλις άνοιξε και δεν γνωρίζουμε τις πραγματικές του διαστάσεις. Θα χρειαστεί πολύς χρόνος για να μάθουμε την αλήθεια.
Η Πολιτεία αντέδρασε ευτυχώς άμεσα, διορίζοντας νέο ΔΣ στη δομή, εισαγγελείς άρχισαν τις λήψεις καταθέσεων και άλλοι αρμόδιοι άρχισαν τις οικονομικές έρευνες σε βάθος. Από τα μέχρι τώρα στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας μπορούμε, νομίζω, να κάνουμε κάποιες διαπιστώσεις.
Πρώτον, η λειτουργία όλων των δομών της Κιβωτού (Αθήνας και επαρχίας) δεν ήταν υποδειγματική.
Δεύτερον, παιδιά (λίγα ή πολλά, μέλλει να φανεί) δεν είχαν τη στοργή και φροντίδα που είχαν ανάγκη και ίσως, φευ, κακοποιήθηκαν.
Κάποιες αστυνομικές ή και δικαστικές αρχές είχαν δεχτεί καταγγελίες στο παρελθόν για κακή συμπεριφορά εργαζομένων στις δομές, αλλά φαίνεται πως δεν αξιολογήθηκαν ως σοβαρές ή δεν εξετάστηκαν σε βάθος, πιθανότατα επηρεασμένες από το όνομα (υπεράνω υποψίας) της δομής.
Τρίτον, εξετάζεται κακοδιαχείριση των οικονομικών, που φαίνεται πως ήταν ανθηρά, αφού και οι δωρεές πολιτών ήταν σημαντικές και η κρατική επιχορήγηση παρούσα.
Τέταρτον, μέγα ερώτημα αποτελούν οι υιοθεσίες και οι αναδοχές.
Πέμπτον, η Εκκλησία ως θεσμός υπέστη τραυματισμό, γιατί ως Έλληνες έχουμε και την κακή συνήθεια να γενικεύουμε τα πράγματα και να μη θεωρούμε την παραβατικότητα κάποιου μέλους μιας κοινωνικής ομάδας ως συμβάν μεμονωμένο, αλλά ότι αντικατοπτρίζει το σύνολο της ομάδας.
Ο σοφός λαός εδώ και πολλούς αιώνες μάς διδάσκει ότι τα ράσα δεν κάνουν τον παπά. Το λαμπερό περιτύλιγμα ενός κουτιού δεν προϋποθέτει ότι μέσα βρίσκεται και ακριβό δώρο. Για να το διαπιστώσεις πρέπει να σκίσεις το σελοφάν. Και στην περίπτωση της Κιβωτού φαίνεται πως δεν πειράχτηκε ποτέ το σελοφάν. Και είναι ευκαιρία τώρα, με αφορμή τα καταγγελλόμενα, να ανοίξουν και άλλα περιτυλίγματα και σε άλλες δομές, όχι μόνο φιλοξενίας παιδιών αλλά και ηλικιωμένων, όπου οι ανήμποροι δεν μπορούν να αντιδράσουν.
Όσο για εμάς, στην κοινωνία που ζούμε, ας έχουμε πάντα ένα αλεξίπτωτο στην πλάτη μας, χρήσιμο κάθε φορά που θα πέφτουμε από τα σύννεφα.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
