Ο Πελοποννησιακός Πόλεμος ήταν μια στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ της Δηλιακής και της Πελοποννησιακής Συμμαχίας, η οποία συγκλόνισε και εν πολλοίς σφράγισε την ιστορία της αρχαίας Ελλάδας. Πολεμικά γεγονότα διαδέχονταν τις πολιτικές αποφάσεις και αντίστροφα, συνθέτοντας ένα πολύπλοκο ιστορικό πλαίσιο. Σε όλη αυτή την εναγώνια προσπάθεια επικράτησης μεταξύ Αθήνας και Σπάρτης, αμφότερα τα στρατόπεδα προσπάθησαν να επηρεάσουν την ψυχολογία του αντιπάλου αλλά και του φίλιου ακροατηρίου.
Οι τακτικές αυτές μελετήθηκαν από σπουδαίους στρατιωτικούς αναλυτές και αποτέλεσαν βασικές κατευθύνσεις πολεμικών και στρατιωτικών σχολών παγκοσμίως. Φαίνεται πως μελετητές τους υπάρχουν πολλοί και τούτο φαντάζει ιδιαζόντως ανησυχητικό, καθώς η γείτονα χώρα μελετά με ακρίβεια τοπική και πανελλαδική ειδησεογραφία, με απώτερο στόχο την στοχευμένη προβολή δυσφημιστικών και διαπομπευτικών ειδήσεων για ευνόητους λόγους.
Τα τελευταία 24ωρα στη ρητορική προκλητικότητα της γείτονος έρχονται να προστεθούν και δύο σημαντικές ειδησεογραφικές αναφορές. Η πρώτη αφορώσα την υπόθεση παιδοφιλίας που συγκλονίζει το πανελλήνιο, η οποία φιγούραρε ήδη σε μεγάλη εφημερίδα της γείτονος, και η δεύτερη την υπόθεση των γυμνών μεταναστών στον Έβρο, αμφότερα τα οποία παρουσιάζονται ως μια ρωγμή στην ηθική, ανθρωπιστική και ευρωπαϊκού προσανατολισμού ελληνική κοινωνία.
Η σκοπιμότητα των ως άνω ειδήσεων έγκειται στην προσπάθεια παρουσίασης του αντίπαλου λαού -έστω και υπό μεμονωμένα περιστατικά- ως ηθικά αποτελματωμένου, ανθρωπιστικά εκμαυλισμένου και στην υποσυνείδητη υποκίνηση ακόμη και των πιο «δισταστικών» ότι στρεφόμαστε κατά ενός αντιπάλου με τα ανωτέρω χαρακτηριστικά.
Αναμφίλεκτα, οι «πολεμικές ιαχές» δεν βρίσκουν στο σύνολο της τουρκικής κοινωνίας «ευήκοοα ώτα», ιδίως τους έχοντας εμπορικά και οικονομικά συμφέροντα. Όμως, καίρια ανθρωπιστικά ζητήματα παιδοφιλίας ή απαξίωσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι γεγονός ότι κάμπτουν και τους πιο απρόθυμους ή, έστω, δεν τους καθιστούν σκόπελο στην ανάπτυξη μιας γενικευμένης προκλητικότητας.
Ο πόλεμος από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα δεν διεξάγεται μόνο με τα όπλα αλλά με κάθε μέσο πειθούς. Όταν η πειθώ ασκείται με την παράσταση γεγονότων, ιδεών, επιχειρημάτων, συναισθηματικών εντυπώσεων και άλλων παρεμφερών μέσων, χωρίς να δημιουργούνται νέα πολιτικά γεγονότα, βρισκόμαστε στον τομέα του ψυχολογικού επηρεασμού.
Η μελέτη της Ιστορίας είναι η καλύτερη μύηση στον χώρο του ψυχολογικού επηρεασμού. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι ο ψυχολογικός επηρεασμός είναι περισσότερο τέχνη παρά επιστήμη και επομένως τα ιστορικά διδάγματα έχουν σημαντική αξία, ίσως πιο μεγάλη από τις θεωρητικές κατατάξεις και σχηματοποιήσεις. Πρέπει να γνωρίζουμε όμως ότι από την Ιστορία μπορούμε να αντλήσουμε διδάγματα, αλλά δεν μπορούμε με αυτά να δώσουμε άμεσες λύσεις στα εκάστοτε παρουσιαζόμενα προβλήματα, γιατί κάθε πρόβλημα έχει τη δική του δυναμική και πρέπει να σταθμίζεται από τις σύγχρονες αντιλήψεις που υφίστανται.
Η σημερινή εποχή αποτελεί μια από τις κρισιμότερες περιόδους της Ιστορίας της ανθρωπότητας κατά την οποία η ανθρώπινη σκέψη, έχοντας να επιλύσει σωρεία προβλημάτων, είναι ευάλωτη και επιρρεπής στις υποδεικνυόμενες από τους επιτήδειους, κατάλληλα παρουσιαζόμενες από ψυχολογικής πλευράς, λύσεις.
O τομέας του ηθικού αποτελεί πρώτιστο στόχο επηρεασμού. Συνίσταται από ψυχικά και πνευματικά στοιχεία που ενισχύουν το κίνητρο, την πειθώ και τη δέσμευση των ατόμων και των ομάδων στην επίτευξη των στόχων τους. Στους μελλοντικούς πολέμους ασφαλώς θα διεξάγονται στρατιωτικές επιχειρήσεις, αλλά το νέο στοιχείο θα αποτελούν οι ψυχολογικές επιχειρήσεις που θα προσπαθούν να κερδίσουν τη μάχη των εντυπώσεων και θα καθορίζουν τον νικητή, από τη πειστικότητα της αφήγησης που αυτός θα παρέχει για την ερμηνεία της σύγκρουσης. Για να αποκτηθεί η νίκη των όπλων ο πόλεμος θα πρέπει να επικαλύπτεται με ισχυρό ιδεολογικό περιεχόμενο.
Οι ψυχολογικές επιχειρήσεις θα ξεκινήσουν πολύ πριν από την έναρξη οποιουδήποτε πολέμου και θα ολοκληρωθούν πολύ μετά τη λήξη του. Είναι επιβαλλόμενη ανάγκη η εθνική θωράκιση με κατάλληλη ψυχολογική προετοιμασία, η οποία απαιτεί μεθόδευση, τεχνική και επιμονή. Το σύγχρονο πεδίο μάχης δεν θα αποτελέσει μόνο έναν χώρο ανταγωνισμού «έξυπνων» συστημάτων υψηλής τεχνολογίας αλλά και ένα πεδίο σύγκρουσης των ψυχικών αποθεμάτων εκείνων που τα διοικούν και τα χειρίζονται.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
