Το είπε στη Βουλή ο πρωθυπουργός, το επανέλαβε στο υπουργικό συμβούλιο και είναι παραπάνω από σίγουρο ότι έως τις εκλογές (ακόμη και μετά) θα το εκστομίζει όσες φορές χρειάζεται για να εμπεδωθεί στην κοινή γνώμη: Η Ελλάδα είναι πάντα με τη σωστή πλευρά της ιστορίας…
Ιστορικά, πάλι έχει αποδειχτεί ότι τα σημερινά όρια της χώρας μας θα ήταν πολύ διαφορετικά, αν στις κρίσιμες στιγμές η ελληνική διπλωματία αποφάσιζε διαφορετικά. Από την ελληνική επανάσταση του ’21 και τη ναυμαχία του Ναυαρίνου, στη συνθήκη του Βερολίνου το 1978 όπου χωρίς να το καταλάβουμε προσθέσαμε τη Θεσσαλία στην ελληνική επικράτεια, στους βαλκανικούς πολέμους ο μετρ της εξωτερικής πολιτικής μας Ελευθέριος Βενιζέλος, έβαλε στη σωστή πλευρά και πήραμε Ήπειρο, Δ. Μακεδονία και ακολούθως Ανατολική Μακεδονία, η ταύτισή μας στο πλευρό της Αντάντ μας έδωσε την Θράκη και μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο πήραμε τα Δωδεκάνησα. Οι αρνητές, της άποψης, ας διαβάσουν το «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι», του εξέχοντος στελέχους του ΚΚΕ Τάκη Λαζαρίδη. Η επιλογή στη λάθος πλευρά της ιστορίας, έχει μετρήσιμες συνέπειες. Δεν είναι θεωρητικολογίες. Το ζήσαμε στη Μικρασιατική καταστροφή, το ζήσαμε και εξακολουθούμε να υφιστάμεθα τις συνέπειες στην κυπριακή τραγωδία.
Στην υπεραπλουστευμένη λογική, ένας πόλεμος Ρωσίας – Ουκρανίας θα αντιμετωπιζόταν με την παιδική αφέλεια μιας ποδοσφαιρικής αντιπαράθεσης. Ομως, το διεθνές δίκαιο είναι πολύ σοβαρότερη ιστορία από μια οπαδική καζούρα. Σύμφωνα μ’ αυτό, κάθε χώρα έχει απόλυτη κυριαρχία επί των εδαφών της. Καμία χώρα δεν έχει το δικαίωμα να εισβάλει και να κηρύσσει πόλεμο σε γείτονα επειδή είναι αντίθετη στη νόμιμη εξουσία ή κυβέρνηση αυτής. Οι κυβερνήσεις κρίνονται από τους πολίτες της χώρας διά της κάλπης. Θεωρίες σαν κι αυτές που αναπτύσσονται συνήθως στο διαδίκτυο, είναι όχι μόνο γραφικές αλλά κι επικίνδυνες. Πόσο διαφορετική είναι η ρητορική του Ερντογάν όταν χρησιμοποιεί τη δήθεν απειλή της Ελλάδας για να ενισχύσει το πάγιο αίτημά του περί αποστρατικοποίησης των νησιών;
Η γη αλλάζει απελπιστική γρήγορα. Η Ελλάδα με ελάχιστες εξαιρέσεις – τις οποίες πλήρωσε – οφείλει τη σημερινή μορφή της επειδή ακριβώς εκμεταλλεύτηκε τις γεωπολιτικές αλλαγές με το σωστό τρόπο. Αν ακολουθήσει το δρόμο που τις υπέδειξαν οι παρελθούσες ιστορικές κυβερνήσεις τότε θα μνημονεύεται στο εγγύς ή απώτερο μέλλον ως παρούσα στην σωστή πλευρά της ιστορίας. Αν όχι, η ίδια η ιστορία έχει τον τρόπο να σου θυμίζει τις καταστροφικές επιλογές σου, συνήθως ως τραγωδίες.
