Τα όρια μεταξύ γκρίνιας και διεκδίκησης πολλές φορές είναι δυσδιάκριτα. Από τη μια η συνεχής επίκληση στην αδηφάγο Αθήνα που αδιαφορεί για οτιδήποτε κινείται πέρα από τις Αφίδνες τείνει να αντιμετωπιστεί με αριστοφανική γραφικότητα. Από την άλλη η αδιαφορία εκλαμβάνεται ως υποταγή.
Ας πάρουμε για παράδειγμα το Μετρό. Με την αρχή του 2023 ανακοινώθηκαν οι τρεις νέοι σταθμοί της επέκτασης στην γραμμή 2 προς το Ίλιον δηλαδή στην Αθήνα. Προστίθενται στους 66 υπάρχοντες με εξασφαλισμένη χρηματοδότηση για τη δημιουργία των γραμμών 4 και 5. Για το Μετρό της Θεσσαλονίκης, χρησιμοποιώντας μόνο τα πρόσφατα λόγια του υπουργικού κλιμακίου από το 2019 μέχρι τούδε χρειάστηκαν 1.800 μελέτες για τις μελλοντικές επεκτάσεις, μαλλιοτραβηχτήκαμε για έναν μόνο σταθμό (Βενιζέλου) και φυσικά η παράδοση της βασικής γραμμής σιωπηρά πήρε παράταση από τον Απρίλη του 2023 στο τέλος του 2023. Θα το γιορτάσουμε με την αλλαγή του χρόνου μέσα σε σταθμό έτσι για το «σπολάτη». Κι ασφαλώς, γίνεται της … μελέτης το κάγκελο αφού εξασφαλισμένη χρηματοδότηση για την αυτονόητη επέκταση προς δυτικά και προς αεροδρόμιο δεν υπάρχει. Και χωρίς μελέτη λεφτά γιοκ…
Αλλά αν πάλι εμείς ως Θεσσαλονικείς διδαχθήκαμε κάτι ακόμη μέσα στο 2022 ήταν οι τεράστιες αντιθέσεις στον τρόπο με τον οποίο μας αντιμετωπίζει το κέντρο. Ακούσαμε (ξανά) για τον έκτο προβλήτα του Λιμένος ο οποίος κατασκευάζεται από το 1974. Τον θυμόμαστε σε κάθε ΔΕΘ. Εσχάτως, υπογράφηκε η σύμβαση για την κατασκευή του Flyover που θα συνδέσει Ανατολική με Δυτική Θεσσαλονίκη. Προχθές, πάντως, από Δωδεκανήσου μέχρι Πανόραμα χρειάστηκα 58 λεπτά οδικώς.
Υπάρχουν όμως και καλά νέα. Η αποθέωση του ξένου Τύπου όχι βεβαίως, για τις ανέσεις που μπορεί να έχει ένας τουρίστας διαβαίνοντας τα διαλυμένα σοκάκια και κινδυνεύοντας με διάστρεμμα πάνω στα υπολείματα μαλτεζοπλακών των πεζοδρομίων, αλλά για τα… πιάτα μας! Ε ναι, τη μία το Time, την άλλη ο Guardian και τελευταία το CNN μας αποθεώνουν ως έναν από τους «καλύτερους προορισμούς για διάλειμμα στην Ευρώπη» με ειδική μνεία στην «τοπική γαστρονομική σκηνή της πόλης που έχει εγκριθεί από την UNESCO»! Ρίχνοντας μια ματιά στα κριτήρια της επιλογής των 23 ελκυστικών προορισμών συνάντησα μεταξυ άλλων το Βίλνιους, την Κρακοβία, το Λίβερπουλ και το Γκρυγιέρ ένα χωριουδάκι της Ελβετίας μεταξύ Λωζάνης και Γενεύσης στις Άλπεις που μνημονεύεται για το μεσαιωνικό κάστρο του. Με εξαίρεση το χωριό, τα τρία έτυχε να επισκεφτώ για επαγγελματικούς λόγους, ομολογώ ότι ήταν ενδιαφέρουσες πόλεις για διαφορετικούς λόγους (ίσως και προφανείς) η καθεμιά αλλά μέσα στη δική μου εικοσάδα του κόσμου, δύσκολα θα χωρούσε κάποια από δαύτες.
Δεν ξέρω αν η γαστρονομία της Θεσσαλονίκης ήταν εκείνη που προσέλκυσε εκατομμύρια τουρίστες και την περίοδο των γιορτών ώστε να πλημμυρίσουν τα νέα πεντάστερα ξενοδοχεία ή αν βλέπουν κάτι άλλο διεθνείς οργανισμοί που εξακολουθούν να ενδιαφέρονται για επενδύσεις στον τομέα του τουρισμού στη Θεσσαλονίκη. Αν πράγματι η στόχευση του τουριστικού προϊόντος μας είναι το φαγητό μας, δεν έχω αντίρρηση τουναντίον, αλλά φαγητό καλό είχαμε και προτού τα γιαπράκια μας περάσουν από την έγκριση της… UNESCO.
Συμπέρασμα: Η εποχή που εδώ στην… επαρχία κάποιο δημοσίευμα μας αρκούσε για να ικανοποιήσουμε τον αρχοντοχωριατισμό μας ανήκει στα 80s. Ο βαθμός δυσαρέσκειας που καταγράφεται σε όλα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά για τη Θεσσαλονίκη, αγγίζει ταβάνι. Τα ποσοστά των Κασιδιάρηδων και Βελόπουλων, στην ΠΚΜ είναι διπλάσια από οποιοδήποτε άλλη περιφέρεια της Επικράτειας. Και δόξα τω Θεό, εδώ στην… «πρωτεύουσα των Βαλκανίων», τρώγαμε καλά και… πρόπερσι. Ακόμη και με Covid… Μήπως να βρίσκατε κάποιο άλλο αφήγημα;
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
