Χρόνια τώρα στα ελληνικά γήπεδα εμφανίζονται πανό με ποικίλα πολιτικά μηνύματα. Εναντίον της Πολιτείας και εναντίον αποφάσεων της. Πανό με συνθήματα που άλλοτε άρεσαν για την ευρηματικότητα τους και άλλοτε δίχασαν με το μίσος και την τοξικότητά τους. Πανό που, μετά από διαβουλεύσεις, κατέβηκαν από τα κάγκελα για να ξεκινήσουν τα ματς.
Της Αναστασίας Καρυπίδου
Πανό για την οικονομική κρίση και τα μνημόνια, για τη φτώχεια του ελληνικού λαού, για τις τράπεζες, για το ξεπούλημα της χώρας, για προδότες πολιτικούς, για εξεγερμένους αλλά και βολεμένους.
Ποτέ, όμως, δεν θυμάμαι να υπήρξε απόλυτη συμφωνία του οπαδικού κινήματος για ένα θέμα. Για πρώτη φορά το βλέπω με τα Τέμπη. Ποιος μπορούσε να φανταστεί πως Αρειανοί και ΠΑΟΚτσήδες, Ηρακληδείς και ΑΕΚτζήδες, Ολυμπιακοί και Παναθηναϊκοί θα κατέβαιναν μαζί σε κοινή πορεία;
Και μου έρχονται στο μυαλό: το πανό των οπαδών του ‘Αρη που κρεμάστηκε στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο πριν από τις εθνικές εκλογές, το τεράστιο πανί που σηκώθηκε από τους οπαδούς του ΠΑΟΚ στις Βρυξέλλες, τους οπαδούς του Παναιτωλικού και του Ατρομήτου που «ένωσαν» τις φωνές τους στο ίδιο σύνθημα για τα Τέμπη. Κι ανάλογες πολλές εικόνες από το μπάσκετ έως το ποδόσφαιρο, από το βόλεϊ έως το χάντμπολ.
Με συνθήματα για τις ψυχές που χάθηκαν τόσο άδικα και την ανάγκη τους για οξυγόνο. Για τη στήριξη των συγγενών των θυμάτων που παλεύουν ακόμη για την αλήθεια και ενάντια στη συγκάλυψη. Για δικαιοσύνη.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
