Δεν ήταν λίγες οι φορές που ευχηθήκαμε να συμβεί κάτι που θα μας επιτρέψει να κάνουμε κοπάνα από την δουλειά και να ξεκουραστούμε, μένοντας σπίτι. Ήρθε, λοιπόν, ο κορονοϊός και να που η ευχή μας πραγματοποιήθηκε. Και ναι καταλαβαίνω ότι ειδικά το χειμώνα η επιλογή του να μένεις σπίτι και να δουλεύεις από την άνεση του καναπέ σου, ακούγεται μία ιδανική κατάσταση. Είναι όμως έτσι τα πράγματα μετά από έναν μήνα;
Κάθε πρωί, σηκωνόμαστε και ανοίγουμε το λάπτοπ ή τον υπολογιστή και εργαζόμαστε ανάλογα με το ωράριο μας. Αυτό θα γίνεται κατ’επανάληψιν και τις πρώτες μέρες ή εβδομάδες, θα μοιάζει ευλογία να μην χρειάζεται να εγκαταλείψεις το κρεβάτι ή τον καναπέ σου και να αποχωριστείς τις πιτζάμες σου, βγαίνοντας έξω στην κίνηση και στο κρύο. Σκέφτεσαι, τι θα μου λείψει; Η βαβούρα, η πολυκοσμία μέσα στα μέσα μεταφοράς, ένα αφεντικό πάνω από το κεφάλι μου ή να μαλώνω κάθε πρωί με τον κάθε οδηγό και τις παραξενιές του;
Έρχεται, όμως χωρίς να το αντιληφθείς, εκείνη η στιγμή που θα αισθανθείς ότι σου λείπει το γραφείο, η κίνηση, ο συνωστισμός στα μέσα μέχρι και ο αγχώδης προϊστάμενός σου. Δεν θέλεις ή δεν μπορείς άλλο να βλέπεις τον εαυτό σου ατημέλητο ούτε η μοναδική σου συντροφιά, κατά τη διάρκεια της εργασίας σου, να είναι οι τέσσερις τοίχοι ή για τους τυχερούς κάποιο κατοικίδιο ή η οικογένεια τους. Αρχίζεις έτσι να σκέφτεσαι όλους τους συνεργάτες σου, τις καλές και τις κακές στιγμές που μοιραστήκατε και αναρωτιέσαι μήπως αυτή η ευχή που αναφέραμε προηγουμένως είναι τελικά κατάρα;
Δυστυχώς ή ευτυχώς οι άνθρωποι είμαστε κοινωνικά όντα. Δεν αντέχουμε την ιδέα της μοναξιάς και της απομόνωσης. Και γιατί να το κάνουμε άλλωστε; Δεν διαφωνώ ότι μερικές μέρες στο σπίτι είναι απαραίτητο διάλειμμα για κάθε εργαζόμενο, όμως η ίδια η εργασία είναι μία απαιτητική έννοια, ειδικά για τόσους ανθρώπους που δεν κάνουν τη δουλειά που ονειρεύονταν.
Επομένως, η τηλεργασία όχι μόνο δυσκολεύει μετά από ένα σημείο την κατάσταση, αλλά οι περισσότεροι από εμάς αναγκαζόμαστε να κάνουμε μία δουλειά, την οποία μας επέβαλαν διάφορες συνθήκες και όχι μόνο δεν ήταν η δική μας πρώτη επιλογή, αλλά η τηλεργασία μας εξαναγκάζει να την κάνουμε δίχως καμιά συντροφιά, που θα μας επιτρέψει να ξεχαστούμε.
Είναι μια κατάσταση πρωτόγνωρη που μας προκαλεί διάφορα αρνητικά συναισθήματα, όπως άγχος, νεύρα, ανησυχία. Δεν πρέπει όμως να ενδώσουμε. Ας φερθούμε υπεύθυνα και ψύχραιμα, αλλά κρατώντας στο νου και φιλτράροντας όλα μας τα συναισθήματα κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας. Έτσι ώστε, όταν επιστρέψουμε από κοντά στη δουλειά, να μετατρέψουμε αυτές τις ατελείωτες ώρες σε λίγο πιο ευχάριστες, δημιουργώντας ένα φιλικό περιβάλλον στο χώρο εργασίας, όπου ανάμεσα στην κούραση θα μπορούμε να μοιραστούμε μία κουβέντα ή ένα ανέκδοτο με τον συνάδελφό μας. Όλοι πρέπει να πούμε ένα μεγάλο όχι στο social distancing, που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο μας επιβάλλεται.
