Δείπνο στις οκτώ με τον γνωστό φίλο μου ψυχίατρο παιδοψυχίατρο στο κέντρο της πόλης. Μου λέει πως τον πλήγωσε ένας φίλος του, που τον έχει σαν παιδί του και του έχει γράψει και ένα σπίτι. Δεν του μιλάει επειδή ο υπέργηρος φίλος μου δεν του έγραψε και το αυτοκίνητο του. Μα δεν σε καταλαβαίνω, του λέω. Είσαι περιζήτητος αξιαγάπητος και ενδιαφέρων. Γιατί πρέπει να εξαγοράζεις τη φιλία των άλλων; Μου λέει ότι αυτό συνέβη από τότε που πέθανε η αδερφή του στα 21 της.
Συζητάμε για παιδιά και μου λέει πως τα μωρά δεν τα καταλαβαίνει. Ότι επικοινωνεί με τα παιδιά μετά την ηλικία των οκτώ ετών. Τότε πώς έγινες παιδοψυχίατρος; Τον ρωτάω. Μου λέει πως εκείνος έκανε τις διαγνώσεις και τα αναλάμβανε άλλος. Ενώ με τους εφήβους τα πάει θαυμάσια. Επειδή οι έφηβοι μιλάνε, μου λέει, τα μικρά παιδιά δεν μιλάνε. Θέλουν μόνο αγάπη που εγώ δεν έχω να δώσω. Τον ρωτάω εάν σκέφτηκε ποτέ να κάνει παιδιά.
Κάποιο διάστημα ναι, μου απαντάει. Αλλά μετά σκέφτηκα πόσα λεφτά θα πρέπει να ξοδέψω για να αγοράσω μία γυναίκα. Τον ρωτάω γιατί να αγοράσει. «Τι πιστεύεις, θα έκανα γάμο; Όχι. Άσε που οι γυναίκες με ερωτεύονται και θα έβρισκα το μπελά μου. Δεν με συνέφερε οικονομικά.»
Συζητάμε λίγο για την πολιτική επικαιρότητα και μου λέει πως ο Μητσοτάκης δεν έπρεπε να κατεβάσει το θέμα των ομόφυλων, επειδή δεν ήταν έτοιμη η κοινή γνώμη. Έπρεπε να είναι; Τον ρωτάω. «Ναι», μου απαντάει και συνεχίζει λέγοντας πως η κυβερνητική πολιτική είναι λαϊκιστική και πως ο Μητσοτάκης δεν ήθελε να πληρώσει κανένα τίμημα.
Πάμε στο ΠΑΣΟΚ. Έχει σχόλια για όλους. Ο Γερουλάνος έχει ξαναδοκιμαστεί, η Νάντια; Τον ρωτάω. Ο θεός να φιλάει με το ζωνάρι λυμένο για καβγά είναι, μου απαντάει. Η Μιλένα είναι σκληρή, τον Κατρίνη δεν τον ξέρει. Άρα; Χάλια, μου λέει. Τον ρωτάω για τον Κασελάκη, μου λέει ότι του είναι συμπαθής αλλά δεν κάνει.
Σε μία εβδομάδα θα πάει Λονδίνο. Μόνος. Και τι θα κάνεις τον ρωτάω. Θα αγοράσω βιβλία. Μου λέει ότι πήγε και στο Παρίσι και σε ένα εκπτωτικό κέντρο αγόρασε τη Μπλούζα που φοράει, χακί με φοίνικες και στενή. Την έχει συνδυάσει με αθλητική βερμούδα μπάσκετ και αθλητικά παπούτσια. Του λέω πως είναι μεγάλο ατού που έχει μαλλιά. Χωρίζουμε μετά από δύο ώρες. Μου έχει – και πάλι – ανατρέψει τα πάντα.
Την επόμενη μέρα ερχόμενη στη δουλειά διασχίζω το πάρκο και βλέπω μία κυρία ΑΜΕΑ με περπατούρα. Την νιώθω να κουβαλάει όλο το βάρος του κόσμου με αξιοπρέπεια.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
