Είναι απελπιστική η αναφορά των αρμοδίων ότι οι πυρκαγιές των τελευταίων ημερών στην Ελλάδα, κάπου 660 και πλέον, προκλήθηκαν στην πλειονότητά τους από ανθρώπινο χέρι!
Ήταν εμπρησμοί είτε από εγκληματική αμέλεια (η ανοησία στην αποθέωσή της) είτε από πρόθεση, που σημαίνει ότι υπάρχει η σκοπιμότητα πάνω στα καμένα να γίνουν παρεμβάσεις ή και επενδύσεις!
Αυτό με απλά λόγια σημαίνει «βάζουμε τα χεράκια μας και βγάζουμε τα ματάκια μας».
Όσοι νέοι πυροσβέστες και αν προσληφθούν, αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία, η αιτία του κακού δεν θα εκλείψει.
Οι ανεξέλεγκτες πυρκαγιές, που καίνε ό,τι βρούνε στο διάβα τους, η αφύσικη αλλαγή κλιματολογικών συνθηκών, καθώς και όλες οι υπόλοιπες αλλοιώσεις του περιβάλλοντος δείχνουν ότι «τρελάναμε» τη φύση.
Η καταπάτηση κάθε σπιθαμής γης, η άναρχη οικοδόμηση ακόμη και σε ρέματα, χαράδρες, φαράγγια και λαγκάδια, ειδικά στις μεγάλες πόλεις, η μόλυνση του περιβάλλοντος και η αδιαφορία προς αυτό, η ανομβρία, η ξηρασία, η τρύπα του όζοντος, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, η απουσία κατάλληλων ενεργειών την κατάλληλη στιγμή έχουν καταστροφικές συνέπειες για την καθημερινή ζωή μας.
Ευθύνες διαχρονικά δεν έχουν μόνο όσοι αρμόδιοι ανέχονται ή και παροτρύνουν τις παρανομίες ή αντιδρούν σπασμωδικά μπροστά σε φυσικά φαινόμενα, που γίνονται ανεξέλεγκτα (ακόμη και στις πιο προηγμένες και οργανωμένες χώρες ο πλήρης έλεγχός τους είναι από δύσκολος έως και αδύνατος σε κάποιες περιπτώσεις) ή δεν φροντίζουν για τον απαραίτητο εξοπλισμό ή δεν λαμβάνουν επαρκή προληπτικά μέτρα ή δεν κάνουν όσα και όπως πρέπει ή αδιαφορούν για το περιβάλλον, αλλά και οι πολίτες, που θέλουν απλώς να γίνει η δουλειά τους και ας είναι σε βάρος της φύσης, δηλαδή όλων των υπολοίπων, και από εκεί και μετά (γαία πυρί μιχθήτω, δηλαδή ας αναμιχθούν χώμα και φωτιά, δηλαδή ας γίνει ό,τι θέλει).
Είναι και αυτό ένα σύμπτωμα της εποχής μας, να αγνοούμε το φυσικό περιβάλλον, να υποτιμάμε και να περιφρονούμε την αξία του, να θεωρούμε ότι έχει δημιουργηθεί μόνο για να εξυπηρετεί τη βούλησή μας. Ότι δηλαδή είναι αντικείμενο το οποίο μας επιτρέπεται να το παραποιούμε προκειμένου να το προσαρμόζουμε στις δικές μας ανεξέλεγκτες και ατέρμονες ανάγκες και επιθυμίες.
Η φύση εκδικείται την ανθρώπινη απερισκεψία. Και όλα αυτά που συμβαίνουν είναι συναγερμός της ίδιας της φύσης για την ανάσχεση του περιβαλλοντολογικού θανάτου…
Οι φωτιές που, κάθε φορά, μα κάθε φορά, διαμαρτυρόμαστε ότι δεν τις αντιμετωπίζει ορθά ο κρατικός μηχανισμός, και ενδεχομένως ενίοτε να έχουμε και δίκαιο, είναι αποτέλεσμα, όπως και η υπερβολική ζέστη και η υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής μας, της ζημιάς που εμείς έχουμε προκαλέσει στη φύση και μετά φωνάζουμε, και μάλιστα έντονα, για τα κακά που μας βρίσκουν!
Είναι φρικιαστικό αναμφίβολα είτε να απειλείται η ζωή σου ή και να καίγεσαι ολοζώντανος από τη φωτιά και σε δευτερόλεπτα να εξαφανίζει τους κόπους μιας ζωής, να «καταπίνει» την περιουσία σου, είτε να κινδυνεύεις με ασθένειες από την εκτεταμένη ρύπανση.
Αλλά εμείς, ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί, τι κάναμε και τι κάνουμε για να αποτρέψουμε τραγικές καταστάσεις με ολέθρια αποτελέσματα για την ανθρώπινη κοινωνία, για τα ζώα, για τα δάση, αλλά και για ολόκληρη τη φύση που μας περιβάλλει;
Και μπαίνει και άλλο ερώτημα, ουσιαστικότερο: Πώς θα αναχαιτιστεί αυτή η τραγική πραγματικότητα; Τι επιβάλλεται να γίνει για να σταματήσουν οι καταστροφικές πυρκαγιές, να διατηρηθεί η ισορροπία στο οικοσύστημα και να μείνει ο άνθρωπος κυρίαρχος μέσα στη φύση και όχι δέσμιος μέσα στη φυλακή της;
Ανεξάρτητα από τις επιλογές των εκάστοτε κυβερνήσεων, η αιτία του κακού κατά τη γνώμη μας βρίσκεται στους ανθρώπους. Γιατί ενώ θέλουμε να απαλλαγούμε από τον κίνδυνο, επιδιώκουμε τον κίνδυνο.
Αν αλλάξουμε οι άνθρωποι, αν εγκαταλείψουμε την ενστικτώδη τάση να κατέχουμε και να καταναλώνουμε δίχως όρια και φραγμούς, αν από δυνάστες γίνουμε και πάλι οικοδεσπότες της κτίσης, αν πάψουμε να θεοποιούμε το κέρδος και να κοιτάμε αποκλειστικά τα οικονομικά συμφέροντα, τότε μπορούμε να βρούμε τη σωστή σχέση με τη φύση, με την οποία είμαστε αναπόσπαστα συνδεδεμένοι.
Τα τόσα μεγάλα προβλήματα της ζωής, όπως το οικολογικό, που έχει να κάνει απευθείας με την επιβίωσή μας, δεν αντιμετωπίζονται με υποκρισία και φαρισαϊσμό.
Για να βαδίσουμε προς μια λύση πρέπει να ξεκινήσουμε από τα θεμέλια της αυτογνωσίας.
Όλοι οι άνθρωποι συντελούμε με τον δικό μας τρόπο στην προσβολή, στην κακομεταχείριση και στον βιασμό της φύσης και τη μετατρέψαμε σε κόλαση, από παράδεισο, που είναι ο προορισμός της.
Και ζούμε οι σύγχρονοι άνθρωποι το δράμα της εξορίας από τη φύση, αφού έχουμε χάσει τη γαλήνη της ήρεμης και γνήσιας διαβίωσης.
Ας το καταλάβουμε καλά: Η αντιμετώπιση του οικολογικού βρίσκεται στη σωστή τοποθέτησή μας απέναντι στη φύση.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
