Γιάννης Τσορτέκης: «Δεν ήμουν ποτέ ένας άνθρωπος συμβατός με το σύστημα»

Ο Γιάννης Τσορτέκης συνθέτει το ψυχογράφημα του Στράτου Διονυσίου, του άνδρα που υποδύεται στη σκηνή του Παλλάς, στη μουσικοθεατρική παράσταση «Τα πήρες · όλα κι έφυγες», σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου και κείμενο Κωνσταντίνου Σαμαρά, με μία ζωντανή ορχήστρα να δίνει το «παρών» υπό τη μουσική διεύθυνση του Νίκου Στρατηγού και τη συμμετοχή του κορυφαίου Θανάση Πολυκανδριώτη.

Κύριε Τσορτέκη, όταν δεχθήκατε για πρώτη φορά την πρόταση να ερμηνεύσετε τον Στράτο Διονυσίου, ποια ήταν η αρχική σας αντίδραση;

«Εντυπωσιάστηκα, γιατί δεν είχα σκεφτεί ποτέ μία παράσταση με τέτοιον προσανατολισμό. Με έπιασε εντελώς ανυποψίαστο, αν και εν τέλει όλα ανυποψίαστο τελικά με βρίσκουν. Ούτε ήταν κάτι που το επιθύμησα ποτέ, ούτε κάτι που το είχα “αφορίσει”. Ήταν κάτι που απλά δεν είχε περάσει πότε από το μυαλό μου. Και με συγκίνησε πολύ όταν ο Βασίλης Μαυρογεωργίου μού είπε ότι αυτός, όπως και όλη η ομάδα του Παλλάς, θέλουν να παίξω εγώ τον Στράτο Διονυσίου. Ήταν κάτι που δεν μου είχε συμβεί ποτέ ξανά, άνθρωποι να επιθυμούν να κάνω κάτι μόνο εγώ».

Σας πέρασε καθόλου από το μυαλό μήπως κάποιοι σάς «κατηγορήσουν» ότι πάτε να «καπηλευθείτε» τη μόδα που ξεκίνησε με τις βιογραφίες, με αφορμή και την πρόσφατη ταινία για τον Καζαντζίδη;

«Ποτέ. Νομίζω ότι αυτό θα μου περνούσε από το μυαλό ή θα περνούσε από το μυαλό του οποιουδήποτε εάν αυτή ήταν η πρόθεσή μου. Και η πρόθεσή μου δεν είναι αυτή, οπότε δεν υπάρχει περίπτωση να το ισχυριστεί κανείς. Αλλά και να το κάνει κάποιος, αστείο μάλλον θα είναι. Γιατί εγώ δεν το πράττω με αυτόν τον σκοπό».

Προσεγγίζετε τον Στράτο Διονυσίου ως ρόλο ή ως υπαρκτό πρόσωπο;

«Ως ρόλο. Γιατί εγώ έχω ένα θεατρικό έργο μπροστά μου. Έτσι κι αλλιώς, η δική μας μυθοπλασία δεν έχει να κάνει με την “εικονοποίηση” του Στράτου. Αλλιώς θα ψάχνανε έναν σωσία του. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να ταξιδέψουμε στους πιο σημαντικούς άξονες της σκέψης του. Και το όχημα σε αυτή την παράσταση είναι η φωνή και τα τραγούδια του Στράτου και όχι τόσο η προσωπική του ζωή, όπως και αν την ξέρει ο καθένας, όπως και αν είναι καταγεγραμμένη. Ο,τι συμβαίνει στη σκηνή, συμβαίνει μέσα από τα τραγούδια του, τα οποία είναι και το ερέθισμα για να έρθουμε σε επαφή με τα συμβάντα της ζωής του, να πάμε λίγο πίσω, να πάμε λίγο μπροστά και να δούμε τον Στράτο από την παιδική του ηλικία μέχρι τη στιγμή που “έφυγε”».

Μπήκατε στον πειρασμό να αναζητήσετε από τα αδέλφια Διονυσίου κώδικες για να ερμηνεύσετε τον πατέρα τους, να μάθετε για άγνωστα περιστατικά της ζωής του;

«Οχι. Και δεν θα το έκανα ποτέ άλλωστε σε επίπεδο κουτσομπολιού και παραφιλολογίας. Δεν είναι στη φύση μου. Αλλά εδώ δεν το έκανα και για έναν λόγο επιπλέον: γιατί το κείμενο της παράστασης είναι πλήρες. Εχει κάνει τέτοια μελέτη ο Κωνσταντίνος Σαμαράς, που πραγματικά δεν μου έχει γεννηθεί καμία απορία. Τι να ρωτούσα δηλαδή; Με τον ίδιο τρόπο και που ο Άγγελος, ο Στέλιος και ο Διαμαντής δεν είχαν την ανάγκη να μου πουν κάτι από μόνοι τους. Και όσο έβλεπα ότι οι τρεις τους συγκινούνταν στην πρόβα, ένιωθα ότι έχουμε πετύχει έναν βαθμό ευστοχίας αρκετά σημαντικό».

Ο Στράτος Διονυσίου θα έλεγε κανείς ότι με έναν τρόπο ήταν ένας άνθρωπος εκτός συστήματος. Το ίδιο, νομίζω, θα έλεγε κανείς και για εσάς…

«Αναλόγως πώς εννοεί κάποιος το σύστημα. Μάλλον πάντως το ένστικτό μου με οδηγεί τις περισσότερες φορές να κινούμαι περί τα όρια, στο περιθώριο και εκτός ορίων, γιατί σε αυτές τις περιοχές με αναγνωρίζω. Ο,τι έχει να κάνει με κανόνες και συμβάσεις, μου αρέσει μόνο για να το προσβάλλω, ώστε να μπορώ να αντιλαμβάνομαι την ουσία των πραγμάτων. Δεν ήμουν ποτέ ένας άνθρωπος συμβατός με το σύστημα. Δεν θα μπορούσα να είμαι αυλικός κάπου».

Πηγή Βήμαgazino