Μια αποκαλυπτική συνέντευξη παραχώρησε η Αγγελική Νικολούλη λίγο πριν από την πρεμιέρα της εκπομπής «Φως στο τούνελ», μιλώντας για σημαντικούς σταθμούς της μακρόχρονης πορείας της στο αστυνομικό ρεπορτάζ, τις δύσκολες στιγμές που αντιμετώπισε, αλλά και την πολυετή παρουσία της στην τηλεόραση.
Η δημοσιογράφος μίλησε στο περιοδικό OK! κι εκεί η Ελληνίδα «Μις Παρπλ» μίλησε για τις μεγάλες δυσκολίες και τις απειλές που αντιμετώπισε, αλλά και τις επαγγελματικές αρχές που την καθοδηγούν.
Έχετε απειληθεί επανειλημμένα για τη ζωή σας. Πώς αντιδράσατε και σκεφτήκατε ποτέ να εγκαταλείψετε;
Να εγκαταλείψω; Σε καμία περίπτωση! Αν υποχωρούσα κάθε φορά που έφτανα κοντά στη λύση μιας δύσκολης υπόθεσης, το «Τούνελ» δεν θα υπήρχε. Δεν θα αρνηθώ ότι έχω βρεθεί πρόσωπο με πρόσωπο με τον κίνδυνο. Όμως δεν επέτρεψα στον φόβο να με λυγίσει ή να πάρει αποφάσεις αντί για μένα. Από τότε που ξεκίνησα σε αυτόν τον χώρο, ήξερα πως η αναζήτηση της αλήθειας έχει τίμημα και ότι η δημοσιογραφική έρευνα μπορεί να σε φέρει απέναντι σε επικίνδυνους ανθρώπους.
Σημασία έχει να διατηρείς την ψυχραιμία σου και να φροντίζεις για την ασφάλεια τη δική σου και των δικών σου, χωρίς να ξεχνάς τον λόγο που ξεκίνησες και την εμπιστοσύνη του κόσμου. Όλα αυτά τα χρόνια παραμένει ακλόνητη μέσα μου η πίστη ότι, όταν υπηρετείς την αλήθεια, κανείς δεν μπορεί να σε φιμώσει. Κι όταν είσαι με το φως, καμία σκιά δεν έχει τη δύναμη να σε νικήσει.
Θυμάστε κάποια δυνατή στιγμή από τα πρώτα χρόνια της δημοσιογραφικής σας πορείας που εξακολουθεί να σας συνοδεύει;
Συχνά, και όχι αποκλειστικά στην τηλεόραση. Στην έντυπη δημοσιογραφία έζησα εμπειρίες που έχουν μείνει ανεξίτηλες: ρεπορτάζ σε φυλακές, οίκους ανοχής, στέκια ναρκομανών και κρησφύγετα καταζητουμένων, αλλά και έρευνες για υποθέσεις κατασκοπείας. Εκείνη την εποχή έπρεπε να βρίσκεσαι στο σημείο, να αναζητάς την είδηση και να επιμένεις, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε πως έπαιρνες ρίσκα.
Δεν ξεχνώ μια από τις πιο έντονες στιγμές εκείνης της περιόδου. Είχα βρει το σπίτι του πρώτου γραμματέα της Πρεσβείας της Σοβιετικής Ένωσης, ο οποίος είχε μόλις αυτομολήσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μπήκα χωρίς δισταγμό στο στόμα του λύκου. Οι πράκτορες της KGB μάλλον δεν περίμεναν να εμφανιστώ μπροστά τους ξαφνικά, μαζί με τον φωτογράφο μου. Όσα ακολούθησαν ήταν δυσάρεστα: με πέταξαν από το κεφαλόσκαλο, μέτρησα τα σκαλοπάτια δύο ορόφων και κατέληξα στο ΚΑΤ.
Ωστόσο, το ρεπορτάζ και η φωτογραφία που το συνόδευε έγιναν γνωστά σε όλο τον κόσμο. Θυμάμαι ακόμη τις ατέλειωτες ώρες στον δρόμο, τα ξενύχτια και τις πόρτες που χτυπούσα ξανά και ξανά. Τότε έμαθα κάτι που δεν ξεχνιέται: την είδηση δεν σου τη χαρίζουν, την κερδίζεις.
Χρειάζεται δουλειά, επιμονή και, πάνω απ’ όλα, αποφασιστικότητα να μην εγκαταλείψεις την έρευνα, ακόμη κι όταν μοιάζει να μην οδηγεί πουθενά. Αυτές οι εμπειρίες με διαμόρφωσαν περισσότερο από κάθε δημοσιογραφική επιτυχία. Στις δύσκολες συνθήκες κατάλαβα τι σημαίνει πραγματικά να είσαι ρεπόρτερ.
