Οι γάτες συχνά θεωρούνται αποστασιοποιημένες, ανεξάρτητες και απρόβλεπτες στις εκδηλώσεις αγάπης τους. Ωστόσο, έρευνες υποδεικνύουν ότι παρουσιάζουν επίσης σημάδια θλίψης μετά τον θάνατο ενός άλλου κατοικίδιου στο ίδιο σπίτι – ακόμα και αν πρόκειται για τον σκύλο της οικογένειας.
Ορισμένες γάτες αντιμετώπισαν προβλήματα στον ύπνο, έχασαν την όρεξή τους ή έβγαζαν δυνατούς ήχους. Άλλες έγιναν πιο εξαρτημένες από τους φροντιστές τους ή απέφευγαν τα αγαπημένα τους παιχνίδια, σύμφωνα με αναφορές των ιδιοκτητών.
Η ομάδα που διεξήγαγε την έρευνα ανέφερε ότι τα ευρήματα αμφισβητούν την άποψη ότι οι γάτες είναι αντικοινωνικές και υποδηλώνουν ότι η ψυχολογική εμπειρία της απώλειας μπορεί να είναι καθολική.
«[Οι γάτες] ασχολούνταν λιγότερο με τον ύπνο, το φαγητό και το παιχνίδι, αλλά περισσότερο με την αναζήτηση προσοχής από τους ανθρώπους και άλλα κατοικίδια, το κρύψιμο, την απομόνωση και την φαινομενική αναζήτηση των χαμένων συντρόφων τους», έγραψαν οι συγγραφείς από το Πανεπιστήμιο Oakland των ΗΠΑ στην έρευνά τους, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Applied Animal Behaviour Science.
Η θλίψη είναι ένα καλά εδραιωμένο φαινόμενο στο ζωικό βασίλειο, με ελέφαντες, δελφίνια και χιμπατζήδες, για παράδειγμα, να επιδεικνύουν σύνθετες συμπεριφορές όπως η προστασία του σώματος ενός συντρόφου μετά τον θάνατό του. Μια πρόσφατη μελέτη από Ιταλούς ερευνητές υποδηλώνει ότι το φαινόμενο αυτό επεκτείνεται και στους σκύλους, οι οποίοι παρουσίασαν αλλαγές στη συμπεριφορά όταν ένας άλλος σκύλος στο σπίτι πέθανε.
Ωστόσο, η έρευνα του Πανεπιστημίου Oakland σημείωσε ότι ήταν λιγότερο προφανές ότι μια γάτα θα επιδείκνυε σημάδια πένθους.
«Ενώ οι σκύλοι, οι οποίοι κατάγονται από ζώα αγέλης, είναι λογικό να ανταποκρίνονται πιο έντονα στον θάνατο ενός ομοειδούς τους, οι γάτες υπό ανθρώπινη φροντίδα έχουν προσαρμοστεί να ζουν ανάμεσα σε άλλες γάτες και η ικανότητά τους να ανταποκρίνονται στην απώλεια ενός συντρόφου αξίζει περαιτέρω μελέτη», έγραψαν οι συγγραφείς.
Στην τελευταία μελέτη, ζητήθηκε από τους φροντιστές περισσότερων από 450 γατών που είχαν ένα άλλο κατοικίδιο, είτε γάτα είτε σκύλο, που πέθανε πρόσφατα, να αναφέρουν τη συμπεριφορά της ζωντανής γάτας. Στις δύο τρίτες των περιπτώσεων το αποθανόν κατοικίδιο ήταν άλλη γάτα και το υπόλοιπο ήταν σκύλοι.
«Σε αντίθεση με τους σκύλους, τείνουμε να πιστεύουμε ότι οι γάτες είναι αποστασιοποιημένες και όχι κοινωνικές», δήλωσε η καθηγήτρια Jennifer Vonk, συγκριτική/γνωστική ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο Oakland και συν-συγγραφέας της μελέτης, στην εφημερίδα Times. Ωστόσο, σημείωσε ότι οι γάτες στη φύση τείνουν να σχηματίζουν ομάδες και να δημιουργούν ιεραρχίες. «Νομίζω ότι τις έχουμε περιγράψει λάθος», πρόσθεσε η Vonk.
Η μελέτη υποδηλώνει ότι οι γάτες επηρεάζονται πιο έντονα όσο περισσότερο ζουν με το άλλο κατοικίδιο, αλλά το να είναι μάρτυρες του θανάτου ή ο αριθμός των κατοικίδιων στο σπίτι δεν επηρεάζει το αποτέλεσμα.
«Ο χρόνος που τα συντροφικά ζώα περνούσαν μαζί σε καθημερινές δραστηριότητες προέβλεπε πιο έντονη πένθιμη συμπεριφορά και φοβίες, ενώ οι πιο θετικές σχέσεις μεταξύ του επιζώντος και του αποθανόντος ζώου προέβλεπαν μειώσεις στον ύπνο, το φαγητό και το παιχνίδι», ανέφερε η μελέτη.
Ενώ τα αποτελέσματα υποστηρίζουν την ιδέα ότι οι γάτες πενθούν, μια εναλλακτική δυνατότητα είναι ότι οι ιδιοκτήτες προβάλλουν τη δική τους θλίψη στο επιζών κατοικίδιο. «Σύμφωνα με αυτήν την υπόθεση, οι φροντιστές που βίωσαν μεγαλύτερη θλίψη ήταν πιο πιθανό να αναφέρουν αύξηση στον ύπνο, την απομόνωση και το κρύψιμο της γάτας τους μετά τον θάνατο», έγραψαν.
Πηγή: Guardian
