Η Ρένια Λουιζίδου έδωσε συνέντευξη στην Κατερίνα Θεοδωροπούλου και το ένθετο “Τύπος TV” που κυκλοφορεί με τον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής.
Η ηθοποιός μίλησε, μεταξύ άλλων, και για την πορεία της στο χώρο.
Είπατε ότι είστε 35 χρόνια στο χώρο… Αν αναλογιστείτε τις πολύ μεγάλες επιτυχίες που έχετε σημειώσει και την αγάπη που έχετε εισπράξει από τον κόσμο, πώς θα σχολιάζατε όλη αυτή την πορεία;
Είμαι ευγνώμων, είμαι πολύ χαρούμενη, ευχαριστημένη που μπόρεσα να κάνω κάποια πράγματα όπως περίπου τα φανταζόμουν χωρίς να αποκλίνω από την αρχική πορεία. Όλοι, βεβαίως, κάνουμε συμβιβασμούς και προσαρμογές. Και όλο αυτό είχε ένα αποτέλεσμα στη δουλειά, που ο κόσμος ακολούθησε και αγάπησε. Πραγματικά, εισπράττω αποδοχή και εκτίμηση από τον κόσμο, για τα οποία μόνο ευγνώμων νιώθω. Συνέβη και αυτό με την επιτυχία των Απαράδεκτων, που ήμουν σε μικρή ηλικία και είχα πολλά χρόνια μπροστά μου για να το διαχειριστώ, να το συνηθίσω, να το βάλω στις σωστές του διαστάσεις μέσα στο κεφάλι μου.
Δεν αισθανθήκατε ότι όλο αυτό σας ζόρισε;
Αποκλειστικά από εμάς και μόνο εξαρτάται το πώς βλέπουμε την αναγνωρισιμότητα. Την έβαλα σε ένα ράφι χαμηλά. Αλλά εμείς είμαστε από τη Θεσσαλονίκη, όπως λέει και ένας φίλος, και έχουμε συνηθίσει να βγαίνουμε στο δρόμο και να χαιρετάμε ο ένας τον άλλον.
Μέτρησε για όλα αυτά ότι είχατε, για τον τρόπο που διαχειριστήκατε την επιτυχία, τις βάσεις από την οικογένεια;
Τότε που ξεκίνησαν αυτά και έγινε το μεγάλο μπαμ με τους Απαράδεκτους, δεν είχα οικογένεια και παιδί. Η εποχή γενικότερα ήταν πιο αθώα. Χωρίς πολύ ή λιγότερο «κίτρινο» ή «ροζ» Τύπο, εκπομπές που κάνουν την τρίχα τριχιά, ο κόσμος έβλεπε τη σειρά, τρελαινόταν, με έβλεπε στο δρόμο και με φώναζε «αστροπελέκι».
