Xθες το βράδυ είδα στον ύπνο μου τη μακαρίτισσα τη μάνα μου αγριεμένη, η οποία μου έριξε έναν εξάψαλμο λες και ήμουν πρωτόβγαλτος, αμούστακος νεαρός: «Λάθος δουλειά διάλεξες στη ζωή σου. Κάθεσαι και ασχολείσαι με τις εφημερίδες κι άλλοι κονομάνε πουλώντας αέρα κοπανιστό».
Πάω να της απαντήσω και συνεχίζει ακατάπαυστα: «Μη μιλάς καθόλου. Δεν βλέπεις ο άλλος έγινε από πρέσβης λομπίστας σε εφοπλιστές και κονομάει 1,5-2 εκατ. ευρώ ετησίως, προκειμένου να παρέχει υπηρεσίες… λόμπινγκ! Τι είναι αυτό, Νίκο μου; Εσύ δεν μπορείς να το κάνεις αυτό το λόμπινγκ; Το κοκαλάκι της νυχτερίδας είχε αυτός από τον Πλάτανο;». «Κάτσε, ρε μάνα, να σου εξηγήσω που με πήρες μονότερμα. Αυτός είχε σκιά από πλάτανο από πάνω του, ολόκληρη Αμέρικα. Εμείς τι είχαμε; Ένα ζευγάρι παπούτσια χειμώνα καλοκαίρι…». Τι ήτανε να της το πω αυτό; Έξαλλη έγινε: «Ρε, άσε τις δικαιολογίες. Δεν είδες με τι… κυρίους έκανε νταλαβέρια; Που ήταν, λέει, εισηγμένοι σε Nasdaq και NYSE». «Α ρε μάνα, πού να ’ξερες ότι αυτοί οι “κύριοι” φέρονται να έχουν μπλεξίματα με τις ανεξάρτητες αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών για τη φερεγγυότητα και την ακρίβεια των οικονομικών τους καταστάσεων και ελέγχονται για ζητήματα παραπλάνησης του αμερικανικού επενδυτικού κοινού… Και πού να σου πω ότι οι Αμερικανοί έρχονται στην Αθήνα για να περάσουν από κόσκινο αυτούς τους εισηγμένους και εντιμότατους εφοπλιστάδες και ενδέχεται να βρεθούν εκτεθειμένα και τα ζουμπουρλούδικα τα φιλαράκια τους». Σάστισε για λίγο η μάνα μου: «Λες, παιδάκι μου;». «Μάνα, τα μεταξωτά βρακιά θέλουν κι επιδέξιους…» της λέω με νεύρα κι εκείνη τη στιγμή χτυπάει το άτιμο το ξυπνητήρι. Ώρα 6.00 πμ.
Σηκώνομαι να πάω στην εφημερίδα… για λόμπινγκ!
Από τη στήλη Politically Incorrect της ηλεκτρονικής εφημερίδας Political
