ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΙΑΝΗΣ
Το τελευταίο διάστημα, όλο και περισσότεροι αμφισβητούν τα οφέλη από τη διατήρηση του αναβαλλόμενου φόρου για τις τράπεζες. Πρόκειται για έναν μηχανισμό που λειτουργεί ως «λογιστική ασπίδα», καθώς επιτρέπει στα πιστωτικά ιδρύματα να εμφανίζουν ως εποπτικά κεφάλαια φορολογικές απαιτήσεις που συνδέονται με τις μεγάλες ζημίες της οικονομικής κρίσης, όπως εκείνες από το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων (PSI) και τα «κόκκινα» δάνεια (NPLs), και να συμψηφίζουν τις ζημίες αυτές με μελλοντικά κέρδη.
Ιστορικό
Η εκκίνηση δόθηκε με την ψήφιση του δεύτερου μνημονίου από τη Βουλή, στις 12 Φεβρουαρίου 2012, όταν έγινε αποδεκτό το αίτημα των τραπεζών να επεκταθεί η δυνατότητα συμψηφισμού των ζημιών με μελλοντικά κέρδη καθ’ όλη τη διάρκεια «ζωής» των νέων ομολόγων, δηλαδή έως και 30 χρόνια. Σύμφωνα με εκτιμήσεις παραγόντων της χρηματοπιστωτικής αγοράς, η επέκταση αυτή μειώνει την πραγματική μετά φόρων ζημία των τραπεζών κατά τουλάχιστον 10% επιπλέον.
Διαβάστε περισσότερα: https://karfitsapress.gr/
