Το στεγαστικό πρόβλημα έχει μετατραπεί σε μια ανοιχτή κοινωνική πληγή που αιμορραγεί σε ολόκληρη την Ευρώπη, όμως για την Ελλάδα η κατάσταση μοιάζει πλέον με εφιάλτη δίχως τέλος.
Τα στοιχεία που φέρνει στο φως η εκτενής έρευνα της ειδικής επιτροπής του Ευρωκοινοβουλίου για τη στεγαστική κρίση, της γνωστής HOUS Committee, είναι αποκαλυπτικά και τοποθετούν τη χώρα μας στον ρόλο του αρνητικού πρωταγωνιστή της Γηραιάς Ηπείρου. Καθώς οι ευρωβουλευτές ετοιμάζονται να καταθέσουν ψήφισμα στο Στρασβούργο, διεκδικώντας αξιοπρεπή και προσιτή στέγη για όλους, η ελληνική πραγματικότητα σοκάρει, αποδεικνύοντας ότι το δικαίωμα στην κατοικία έχει μετατραπεί σε δυσβάσταχτο προνόμιο.
Από το 2015 και μετά, το χάσμα ανάμεσα στους καθηλωμένους μισθούς και το ράλι των ενοικίων και των τιμών πώλησης διευρύνεται επικίνδυνα. Ενώ σε ευρωπαϊκό επίπεδο η υπερβολική στεγαστική επιβάρυνση, δηλαδή το να ξοδεύει ένα νοικοκυριό πάνω από το 40% του εισοδήματός του για τους τοίχους που το φιλοξενούν, αγγίζει το 8,2%, στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό εκτοξεύεται σε υπερτριπλάσια μεγέθη. Με τον εθνικό μέσο όρο να βρίσκεται στο εξωφρενικό 28,9% και να σκαρφαλώνει στο 31% στα μεγάλα αστικά κέντρα, οι Έλληνες εργαζόμενοι και οι νέοι άνθρωποι βρίσκονται σε καθεστώς μόνιμης οικονομικής ασφυξίας.
Το πρόβλημα περιπλέκεται ακόμη περισσότερο από τις δημογραφικές αλλαγές. Η συρρίκνωση του μεγέθους των νοικοκυριών αυξάνει τη ζήτηση για μικρότερα διαμερίσματα, την ώρα που η προσφορά παραμένει απελπιστικά περιορισμένη. Οι αναλυτές της επιτροπής HOUS επισημαίνουν μάλιστα με μια δόση κυνισμού ότι η γήρανση του πληθυσμού κρατά τους ηλικιωμένους για περισσότερα χρόνια στα οικογενειακά σπίτια, μπλοκάροντας τη φυσική ανανέωση των ενοίκων.
Η τριμερής διάσκεψη με την Κομισιόν και το Συμβούλιο της ΕΕ καλείται τώρα να βρει άμεσες λύσεις, από την ενίσχυση των επενδύσεων και τη μείωση της γραφειοκρατίας, μέχρι τη βελτίωση της ποιότητας των κατοικιών. Ωστόσο, για την Ελλάδα των χαμηλών αμοιβών και της ανεξέλεγκτης αγοράς, οι ευρωπαϊκές συστάσεις δεν αποτελούν απλώς μια γραφειοκρατική υποχρέωση, αλλά την τελευταία ίσως ευκαιρία να αποτραπεί μια ολοκληρωτική κοινωνική κατάρρευση, όπου η στέγαση θα θεωρείται είδος πολυτελείας.
