Όσο πλησιάζουμε στο τελευταίο κατοστάρι των εκλογών γίνεται απολύτως ξεκάθαρο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται στη λογική «γαία πυρί μιχθήτω», παίζοντας το τελευταίο του χαρτί για τη δημιουργία συνθηκών πολιτικής εκτροπής. Ελλείψει σοβαρών αντιπολιτευτικών επιχειρημάτων που θα μπορούσαν να πείσουν το εκλογικό σώμα, επιλέγει τη μαοϊκή λογική «μεγάλη αναταραχή, υπέροχη κατάσταση».
Μόνο έτσι μπορεί να ερμηνευτεί το γεγονός ότι τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας προσωπικά έχουν αναλάβει εργολαβικά να χτυπούν σε καθημερινό επίπεδο όχι μόνο τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου αλλά και τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ.
Τα χτυπήματα κατά του Ισίδωρου Ντογιάκου και του Κωνσταντίνου Φλώρου αγγίζουν τα όρια της εμπάθειας, όμως δεν αφορούν μόνο τα πρόσωπα. Με την τακτική που ακολουθεί ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης επιτίθεται κυρίως κατά των δύο ισχυρότατων θεσμών: της Δικαιοσύνης και των Ενόπλων Δυνάμεων.
Πρόκειται για δύο θεσμούς που εμπιστεύεται πλήρως ο ελληνικός λαός σε όλες τις έρευνες της κοινής γνώμης. Ο κεντρικός στόχος του ΣΥΡΙΖΑ είναι η δημιουργία συνθηκών πολιτικής αστάθειας ή, σαφέστερα, πολιτικής ανωμαλίας προκειμένου να επιτευχθεί η πτώση, κυρίως του Κυριάκου Μητσοτάκη, και να μπει μπροστά το επόμενο στάδιο περί κυβέρνησης ειδικού σκοπού. Άλλωστε, τα κουκιά δεν βγαίνουν για τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ.
Οι τεχνητές αυτές συνθήκες νοσηρότητας κινούνται εκτός θεσμικού πλαισίου και πλήττουν βάναυσα το κύρος της Δημοκρατίας και συνολικά του πολιτεύματος. Kαι όλα αυτά την ώρα που η χώρα μας βρίσκεται σε ένα εξόχως δύσκολο και ασταθές παγκόσμιο περιβάλλον αλλά και σε μια κρίσιμη φάση των Ελληνοτουρκικών.
«Πες, πες, κάτι θα μείνει»
Τα ανυπόστατα και συνωμοσιολογικά δημοσιεύματα που διακινούνται στα φίλια Μέσα της αντιπολίτευσης είναι τα μοναδικά στοιχεία που ο κ. Τσίπρας χρησιμοποιεί ως όπλα για την πολιτική εκτροπή και τα οποία βέβαια κινούνται στη λογική «πες, πες, κάτι θα μείνει». Ο κ. Τσίπρας προκειμένου να πετύχει τον σκοπό του είναι αποφασισμένος να συνεργαστεί ακόμη και με τον διάβολο… Για αυτό και το τελευταίο χρονικό διάστημα αβαντάρει προσωπικότητες από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους είτε της Δεξιάς είτε του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι ηθελημένα ή άθελα παίζουν το παιχνίδι του ΣΥΡΙΖΑ.
Πολιτικοί του αντίπαλοι, συνταγματολόγοι, δημοσιογράφοι και όποιοι μπορούν να συνεισφέρουν στον κεντρικό στόχο της τεχνητής κρίσης γίνονται αίφνης συνοδοιπόροι του. Παράλληλα, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έχει αυτοαναγορευθεί σε «σερίφη» της νομιμότητας, της συνταγματικότητας και της δημοκρατικότητας. Πρόκειται για τη γνωστή του φράση «είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος», την οποία ευαγγελιζόταν όταν έκανε κουρελόχαρτο το δημοψήφισμα του 2015. Κληρονομικώ δικαίω, δηλαδή, έχουν και το ηθικό και το δημοκρατικό πλεονέκτημα για να μπορούν να κινούνται πέραν των ορίων της θεσμικότητας όπως και όταν τους συμφέρει αλά καρτ.
Οι αρμοί της εξουσίας
Βεβαίως, η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ να επιτίθεται κατά των θεσμών δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας πριν από τρία χρόνια είχε αναφερθεί στους αρμούς της εξουσίας, προκαλώντας εκείνη την περίοδο θύελλα αντιδράσεων. Τον Φεβρουάριο του 2020, σε μια κρίση ειλικρίνειας, μιλώντας στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ και αναφερόμενος στο κείμενο απολογισμού ο Αλέξης Τσίπρας τόνισε ότι η συζήτηση για τα πεπραγμένα της κυβερνητικής θητείας του κόμματος πρέπει να κοιτάει και προς τη «δεύτερη φορά Αριστερά», υποστηρίζοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να απαντήσει και σε «δύο κρίσιμα ερωτήματα για το χθες, που η προβολή τους είναι ευθέως στο αύριο».
Και στάθηκε ιδιαίτερα στο «πώς θα καταφέρει τη δεύτερη φορά η Αριστερά, κερδίζοντας τις εκλογές, να αναλάβει την ευθύνη και τον έλεγχο όχι μόνο των κυβερνητικών θέσεων αλλά και κρίσιμων αρμών της εξουσίας».
Προφανώς δεν επρόκειτο για κάποιο φιλοσοφικό ερώτημα, αλλά για μια σοβιέτ νοοτροπία που αναπαράχθηκε στη συνέχεια και από άλλα στελέχη της Κουμουνδούρου, μεταξύ των οποίων και ο Παύλος Πολάκης. Σε αυτήν τη λογική εδράζεται όλη η κινητικότητα της Κουμουνδούρου ήδη από την «πρώτη φορά Αριστερά».
Θεωρεί δηλαδή ότι η διακυβέρνηση μιας χώρας από μια εκλεγμένη κυβέρνηση δεν αφορά μόνο τη διαχείριση του κράτους αλλά τον πλήρη έλεγχο όλων των δομών του. Ας μη λησμονούμε ότι ο έλεγχος της Δικαιοσύνης επιχειρήθηκε μέσα από τη δραστηριότητα του διαβόητου Ρασπούτιν και των πιέσεων και απειλών προς δικαστικούς λειτουργούς, καθώς και των μέσων ενημέρωσης μέσα από τις πρώτες τραγικές, όπως αποδείχτηκε, διαδικασίες ανάθεσης των αδειών και των συχνοτήτων.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
