Σε ένα από τα πολλά πηγαδάκια αυτών των ημερών στο ΠΑΣΟΚ άκουσα δύο αντικρουόμενες εκφράσεις για την υποψηφιότητα της Άννας Διαμαντοπούλου. Η πρώτη και θετική για την ίδια είναι ότι είναι μια «πρωθυπουργίσιμη υποψηφιότητα».
Σε ένα κόμμα και σε μια εποχή με έλλειμμα ηγεσίας η πρώην υπουργός έχει το προφίλ ενός πολιτικού που ξέρει, με εμπειρία αν και πολλά χρόνια στο περιθώριο και την εφεδρεία άρα δεν θα παραξένευε αν διεκδικούσε την πρωθυπουργία της χώρας.
Η δεύτερη φράση ήταν αρνητική. Γιατί, αναρωτήθηκε ένας σύντροφος, να ψηφίσει κάποιος Διαμαντοπούλου και να μην ψηφίσει κατευθείαν Μητσοτάκη. Αυτό το πολιτικό φλερτ της τελευταίας δεκαετίας ίσως την έχει αποξενώσει από την βάση των ψηφοφόρων του κόμματος. Παράλληλα, δεν πρέπει να παραβλέψει κανείς ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης έφερε την παράταξη στο 13% κινητοποιώντας τα αντιδεξιά και αντιμητσοτακικά αντανακλαστικά των παραδοσιακών ψηφοφόρων του κόμματος. Για αυτό και τα αποτελέσματα ήταν πολύ καλύτερα στην επαρχία.
Επίσης με την υποψηφιότητα της Άννας Διαμαντοπούλου θα αποδειχθεί αν είναι μύθος ή όχι ότι υπάρχει σημιτικό μπλοκ ακόμη. Στελέχη ναι, πολλά αξιοποιήθηκαν και από τη ΝΔ. Αλλά βάση; Κόσμος; Απλοί ψηφοφόροι; Μένει να απαντηθεί στην κάλπη…
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
