«Εκτός ορίων» ο Νίκος Ανδρουλάκης, ταύτισε στο Ευρωκοινοβούλιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη με τον…Ταγίπ Ερντογάν, κίνηση που ξεπερνάει τα όρια του πολιτικού unfair σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο για τα εθνικά μας ζητήματα.
«Ως πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ θα παραμείνω ευρωβουλευτής γιαναυπερασπίζομαι τα εθνικά θέματα», είχε δηλώσει σε ανύποπτο χρόνο ο νυν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ όταν βρισκόταν στην αφετηρία της κούρσας διαδοχής του Κινήματος.Ήταν τότε που ο Νίκος Ανδρουλάκης υποστήριζε ότι δεν πρόκειται να παραιτηθεί από ευρωβουλευτής -όχι για τη μεγάλη μισθοδοσία και τις απολαβές αλλά- προκειμένου να δίνει μάχες για τη χώρα του στοΕυρωκοινοβούλιο. Αν σήμερα ξαναδιαβάσει με ψυχραιμία την προχθεσινή του παρέμβαση στην Ευρωβουλή με φόντο τις τηλεφωνικές υποκλοπές, στη χειρότερη περίπτωση θα ήθελε να αφαιρέσει κάποιες φράσεις.
Όσα είπε στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου ξεπέρασαν κατά πολύ τα όρια της πολιτικής αντιπαράθεσης και βεβαίως τον άτυπο κανόνα που επιβάλλει ότι εκτός συνόρων οι πολιτικές διαφορές πρέπει να μπαίνουν στην άκρη.Ο κ. Ανδρουλάκης στην προσπάθεια να βρει το δίκιο του στην ουσία το έχασε. Μιλώνταςμπροστά σε όλους τους ευρωβουλευτέςεπέκρινε δριμύτατα όχι τον Έλληνα πρωθυπουργό, όπως επεδίωκε, αλλά ουσιαστικά την ίδια τη χώρα του. Με τη στάση του αυτή, αν μη τι άλλο, επιβεβαίωσεάθελά του την κυβερνητική επιχειρηματολογία για εργαλειοποίηση μιας υπόθεσης που ο πρωθυπουργός παραδέχτηκε ότι ήταν σφάλμα.
Από εκεί και πέρα όμως η έντονη διεθνοποίηση αυτού του ζητήματος, σε συνδυασμό με δημοσιεύματα που διασύρουν τη χώρα, ως μέσο πίεσης προς τηνκυβέρνηση δημιουργεί ένα κλίμα καχυποψίας για την Ελλάδα και ρίχνει νερό στον μύλο της κακεντρέχειας.Το περιεχόμενο της ομιλίας του ήταν προσανατολισμένο αυστηρά στις ευθύνες της κυβέρνησης και ειδικά του Κυριάκου Μητσοτάκη, παρουσιάζονταςμιαεικόνα που έκανε την Ελλάδα να θυμίζει ούτε λίγο ούτε πολύ… Κολομβία τηςΕυρώπης.
Το κομματικό συμφέρον υπεράνω της Ελλάδας
«Ο στόχος τους, η αυτονομία της παράταξης», είπε με έμφαση ο κ. Ανδρουλάκης και πρόσθεσε:«Ο πρωθυπουργός με κάλεσε και χθες (σ.σ.: προχθές) να πάω να ενημερωθώ από την ΕΥΠ για τους τυπικούς λόγους που με παρακολουθούσαν.Με καλεί όμως να κάνω κάτι που έγινε παράνομο με νόμο της κυβέρνησής του.Μάλιστα, όπως μαθαίνουμε, ο φάκελός μου καταστράφηκε την ίδια μέρα που ενημερώθηκε η ανεξάρτητη αρχή για την καταγγελία μου. Γιατί άραγε; Ο ελληνικός λαός πρέπει να μάθει την αλήθεια με νόμιμο και διαφανή τρόπο».
Ακούγοντας κάποιος αυτά τα λόγια στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου από τον αρχηγό του τρίτου ελληνικού κόμματος, τι εικόνα θα σχημάτιζε για αυτήν τη χώρα και το πολιτικό της σύστημα; Σίγουρα όχι τη καλύτερη!
Αν και από την αρχή της παρέμβασής τουοκ. Ανδρουλάκης επιχείρησε να ξεκαθαρίσει ότι δεν πρόκειται για προσωπική υπόθεσηαλλά για ένα ζήτημα διαφάνειας και δημοκρατίας, τελικά όσα είπε παρέπεμπαν περισσότερο σε μια ανάγκη για προσωπική του δικαίωση. Και είναι θλιβερό αυτά τα πράγματα να τα λέει ένας πολιτικός που βλέπει τον εαυτό του ως δυνάμει πρωθυπουργό (όπως λένε δεξιά και αριστερά οι συνεργάτες του) ή ως πόλο εξουσίας σε μια κυβέρνηση συνεργασίας.
Οι αναφορές σε Πούτιν και Ερντογάν
Το σημείο της ομιλίας του όμως που προκάλεσε αλγεινή εντύπωση, σε σημείο μάλιστα που αγγίζει την πολιτική εμπάθεια, ήταν το άτυχο υπονοούμενο με το οποίο προσπάθησε -χωρίς όμως να κατονομάσει- να ταυτίσει την κυβερνητική πολιτικήμε τις τακτικές Ερντογάν και Πούτιν. «Βρισκόμαστε σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για την Ευρώπη. Αυταρχικοί ηγέτες υπονομεύουν ευθέως, όπως ο Πούτιν και ο Ερντογάν, το κοινό μας μέλλον και τη φιλελεύθερη δημοκρατία και κάποιοι δυστυχώς, ενώ τους καταδικάζουν, μιμούνται πρακτικές τους.Ο έλεγχος των μέσων ενημέρωσης, η παγίδευση των πολιτικών αντιπάλων και η εργαλειοποίηση της δικαιοσύνης δεν έχουν θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό δεν είναι ευρωπαϊκός τρόπος ζωής. Αυτό δεν είναι κράτος δικαίου».
Εν κατακλείδι, ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει κάθε δικαίωμα να νιώθει οργισμένος και να ζητεί δικαίωσηαπό τηβάναυση παραβίαση του ιδιωτικού του βίου.Οφείλει ωστόσοεκ της θέσεώς του να λειτουργείπολιτικά και όχι… πολακικά. Οι επικλήσεις του στο κράτος δικαίου θα πρέπει να αποτελούν πυξίδα για τις κινήσεις του έτσι ώστε οι ενέργειές του για να λάμψει η αλήθειανα επικεντρώνονται στην ουσία και όχι στις εντυπώσεις.
Αν μη τι άλλο, η ελληνική Πολιτεία έχει τους τρόπους, τις άμυνες και τα ανακλαστικά για να αντιμετωπίσει τέτοια φαινόμενα, έστω και αργά. Δεν χρειάζεται τα στραβά και τα ανάποδά μας να τα κάνουμε σούσουρο και να γινόμαστε οι «ρόμπες» της Ευρώπης. Ούτως ή άλλως, στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα…
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
