Κόλαφος! Είναι ίσως η μόνη λέξη που μπορεί να περιγράψει με ακρίβεια το χθεσινό εκλογικό αποτέλεσμα για τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Γράφει ο Γιάννης Αντύπας
Η αποδοκιμασία του προσώπου και του κόμματος είναι απόλυτη. Ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται ήδη αντιμέτωπος με το φάσμα της πρόωρης πολιτικής συνταξιοδότησης, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ εισέρχεται σε φάση υπαρξιακής κρίσης.
Η απάντηση στο «γιατί» περιλαμβάνει αρκετά σημεία.
Πρώτον, ο Αλέξης Τσίπρας αρνήθηκε να «διαβάσει» το μήνυμα της τριπλής ήττας του 2019 (ευρωεκλογές, δημοτικές – περιφερειακές, εθνικές). Παραπλανήθηκε από το 32% εκείνου του Ιουλίου και συνέχισε να ζει με τις αυταπάτες του. Η αυτοκριτική που ακολούθησε του εκλογικού αποτελέσματος ήταν επιφανειακή και προσχηματική. Τα προβλήματα κουκουλώθηκαν και τα μηνύματα των ψηφοφόρων αγνοήθηκαν. Οχυρώθηκε στην Κουμουνδούρου με τους συνεργάτες του και συμπεριφερόταν με την αλαζονεία της… κυβέρνησης εν αναμονή.
Δεύτερον -ως λογική συνέπεια και συνέχεια της πρώτης επιλογής- ο Αλέξης Τσίπρας άφησε να περάσουν αναξιοποίητα τα τέσσερα χρόνια που μεσολάβησαν από την προηγούμενη αναμέτρηση. Δεν άλλαξε ούτε ο ίδιος ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ. Συνέχισε να τοποθετείται με επιπολαιότητα και ο ΣΥΡΙΖΑ παρέμεινε ένα κόμμα-Βαβέλ. Χωρίς εσωκομματικές διαδικασίες, δικτύωση στην κοινωνία και προγραμματική εξωστρέφεια. Ο ΣΥΡΙΖΑ παρέμεινε μια ετερόκλητη συμμαχία προσώπων με μόνη συγκολλητική ουσία την εξουσία. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν προχώρησε ποτέ ούτε στην ανασυγκρότηση του κόμματος, ούτε στη μετεξέλιξή του, ούτε -πολύ περισσότερο- στην περίφημη ανασύνθεση της δημοκρατικής παράταξης.
Τρίτον -για μια κρίσιμη περίοδο πολλών μηνών- ο Αλέξης Τσίπρας εγκλωβίστηκε στην υπόθεση των υποκλοπών. Έκανε μονοθεματική αντιπολίτευση αγνοώντας τα θέματα της καθημερινότητας, γεγονός που τον έφερε σε απόσταση από την κοινωνία. Απόσταση που μεγάλωσε από την επιλογή των στελεχών του να εκθέτουν τη χώρα σε ευρωπαϊκά και διεθνή φόρουμ.
Τέταρτον -στην υπόθεση των Τεμπών- ο Αλέξης Τσίπας πολιτεύτηκε με έναν αδιανόητο και παράλογο συμψηφισμό: ότι ήταν το Μάτι της ΝΔ! Ενώ αποδείχτηκε ότι και η δική του κυβέρνηση είχε ευθύνες. Τις οποίες όμως -σε αντίθεση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη- ουδέποτε ανέλαβε.
Πέμπτον -στην προεκλογική περίοδο- ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε να ακολουθήσει αρνητική καμπάνια. Είπε στους πολίτες «διώξτε τον Μητσοτάκη», χωρίς ούτε αυτό καν αυτό να τεκμηριώσει επαρκώς. Παρά μόνο με τοξικότητα, κηρύγματα μίσους και διχασμού. Περιγράφοντας τη χώρα ως κατεστραμμένη (σ.σ. το φτωχότερο Πάσχα όλων των εποχών) ήρθε σε ευθεία αντίθεση με την πραγματικότητα των πολιτών. Που προφανώς αντιμετωπίζουν δυσκολίες, όχι όμως μεγαλύτερες από την περίοδο της δικής του διακυβέρνησης.
Έκτον, ο Αλέξης Τσίπρας δεν παρουσίασε καμία θετική αντιπρόταση. Επί έξι εβδομάδες τα στελέχη του αδυνατούσαν να συμφωνήσουν ακόμη και στο κόστος του προγράμματος. Μιλούσε για «αλλαγή» χωρίς να την προσδιορίζει, χωρίς να της δίνει περιεχόμενο και κατεύθυνση.
Έβδομον, ο Αλέξης Τσίπρας επέτρεψε την «πολυφωνία», γεγονός που δημιούργησε την αίσθηση κρυφής ατζέντας (από τα τοπικά νομίσματα της ομάδας των «57» του Ευκλείδη Τσακαλώτου μέχρι το χαράτσι 20% του Γιώργου Κατρούγκαλου).
Όγδοον, ο Αλέξης Τσίπρας παρέμεινε όμηρος των ιδεοληψιών και της μειοψηφικής ατζέντας του ΣΥΡΙΖΑ του 3%. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η θέση του στο Μεταναστευτικό. Όπου και εκεί δεν έχανε ευκαιρία να συκοφαντεί τη χώρα μας, όπως έκανε στην υπόθεση της ανύπαρκτης «μικρής Μαρίας» στον Έβρο πέρυσι το καλοκαίρι. Ομηρία που είχε γίνει εμφανής από δύο ακόμη περιστατικά που είχαν χρονικά προηγηθεί: τα μπρος πίσω στη διαγραφή Πολάκη και η ένταξη του ομόφωνα καταδικασμένου Νίκου Παππά στο ψηφοδέλτιο του κόμματος.
Δέκατον, ο Αλέξης Τσίπρας πρόταξε το θολό αφήγημα της προοδευτικής διακυβέρνησης. Που πέρασε από διάφορες φάσεις: κυβέρνηση των ηττημένων, κυβέρνηση-κουρελού, κυβέρνηση ειδικού σκοπού κοκ. Προτάσεις χωρίς αξιοπιστία και προοπτική, καθώς την απέρριπταν όλοι οι αποδέκτες. Και υπονόμευε ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτηρίζοντας «εκβιαζόμενο» τον Νίκο Ανδρουλάκη και εξαιρώντας τον Γιάνη Βαρουφάκη.
Ενδέκατον, ο Αλέξης Τσίπρας πλήρωσε και το φλερτ με τη Χρυσή Αυγή. Μια πραγματικά αδιανόητη και δυσεξήγητη επιλογή που σόκαρε τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους.
Κατόπιν αυτών, είναι πλέον αντιμέτωπος με την ετυμηγορία του κόμματός του για το πολιτικό του μέλλον αλλά και με την αναθεωρητική διάθεση του ΠΑΣΟΚ, το οποίο διεκδικεί να κερδίσει τον «θώκο» που έχασε το 2012 στο πολιτικό μας σύστημα. Και όλα αυτά με την πέμπτη ήττα να πλησιάζει πλέον απειλητικά: σε συνθήκες που θέτουν σε αμφιβολία ακόμη και τη δεύτερη θέση του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος από την ώρα που έκλεισαν οι κάλπες χθες έχει μπει σε φάση βαθιάς και έντονης εσωστρέφειας.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
