Το σύνταγμα στο άρθρο 103 παρ. 1 αναφέρει ευθαρσώς το ρόλο του δημόσιου λειτουργού. «Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι εκτελεστές της θέλησης του κράτους και υπηρετούν το λαό». Είναι όμως έτσι;
Δήμος Θεσσαλονίκης: Μια κυρία με κινητικό πρόβλημα αιτείται πιστοποιητικό πλησιεστέρων συγγενών λόγω μεταβίβασης ακινήτου θανόντος στην ανήλικη κόρη της. Η υπάλληλος πράγματι το εκδίδει. Προτού, ωστόσο, της το παραδώσει παρατηρεί κάτι: «Α, η κόρη σας είναι 17 ετών, θα πρέπει να το αιτηθεί η ίδια… «Μα είναι ανήλικη κι έπειτα τι νόημα έχει αφού το εκδώσατε; Δώστε το μου…». Η υπάλληλος διστάζει και ρωτά μια παλαιότερη συνάδελφό της ίσως και προϊσταμένη. Εκείνη αρνείται… Διαφωνούν, σχεδόν, τσακώνονται… Η κυρία με το μπαστούνι αγανακτεί… Φεύγει άπραγη…
ΙΚΑ Καλαμαριάς… Άλλη κυρία με πιστοποιημένο πρόβλημα αναπηρίας 75% αιτείται την παράταση του προνοιακού επιδόματος τον περασμένο Φεβρουάριο. Πότε λέτε, ότι μπήκαν τα χρήματα στο λογαριασμό της; Οκτώ μήνες αργότερα! Οι υπάλληλοι του ΕΦΚΑ στο συγκεκριμένο υποκατάστημα για μήνες, ούτε ασχολήθηκαν με το φάκελο τον οποίο είχαν καταχωνιασμένο σε ένα συρτάρι επί μακρόν… Χρειάστηκε η παρέμβαση … δικηγόρου, για να ανακαλυφθεί η πορεία μιας αίτησης απλής παράτασης ενός προνοιακού επιδόματος το οποίο για τους υπαλλήλους του υποκαταστήματος μπορεί να ήταν καθημερινός πρωινός καφές, αλλά για την οικογένεια του δικαιούχου, ζήτημα ζωής ή θανάτου.
Ο γενικός γραμματέας του Δήμου Θεσσαλονίκης Νίκος Λιακόπουλος είναι σοβαρός άνθρωπος, επιστήμονας και ευγενής εξ όσων γνωρίζω. Φαντάζομαι ως υπεύθυνος της εύρυθμης λειτουργίας του δήμου θα έδινε πάραυτα λύση στο «πρόβλημα» αλλά αν για την έκδοση ενός πιστοποιητικού ρουτίνας, το οποίο σε προηγμένες χώρες το εξασφάλιζες από το σπίτι σου με ένα κλικ στον υπολογιστή εδώ και είκοσι χρόνια, απαιτείται η παρέμβαση ενός … αξιωματούχου, κάλλιο να κυνηγιόμαστε με τις αρκούδες στα βουνά. Οι αδυναμίες στη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης δεν εντοπίζονται στα βαριά αδικήματα απάτης ή διαφθοράς τα οποία συνήθως έχουν την αφετηρία τους στους αιρετούς, ούτε τόσο σε θέματα ανικανότητας αλλά κυρίως στην δεοντολογική συμπεριφορά των υπαλλήλων. Αν πάλι, για την έκδοση ενός προνοιακού επιδόματος απαιτείται η παρέμβαση της … Δόμνας Μιχαηλίδου ή οποιουδήποτε άλλου αρμόδιου ή οποιουδήποτε υπουργού – πολλές φορές δεν είναι ούτε κι αυτή αρκετή – τότε αυτό σημαίνει ότι χίλιοι Πιερρακάκηδες να ασχοληθούν με την ψηφιοποίηση των δημόσιων υπηρεσιών, αυτή η χώρα θα προοδεύει με ρυθμούς γκαζοζέν. Κι όταν όλοι αυτοί οι αγενείς και κακότροποι χαρτοσημαδεμένοι αποφασίσουν να γκρεμίσουν τα βιλαέτια τους εξ-υπηρετώντας τον πολίτη, με την ευσυνειδησία των συναδέλφων τους υγειονομικών, τότε μόνο θα αχνοφανεί η ελπίδα ότι κάτι – επιτέλους – αλλάζει.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
