Αποτελεί πλέον κοινή πεποίθηση, για τους επαΐοντες, ότι ο δυτικός πολιτισμός, συγκεκριμένα ο ευρωπαϊκός πολιτισμός, αντιμετωπίζει ίσως τη μεγαλύτερη οντολογική και ανθρωπολογική κρίση των τελευταίων ετών. Τούτο καθότι σημειώνεται μια εσωτερική πάλη στους ευρωπαϊκούς κόλπους μεταξύ των υπερασπιστών του ανθρώπου και των υποστηρικτών της κατάργησης της έννοιας του ανθρώπου, υπό την έννοια της εκμηδένισης των συλλογικών ταυτοτήτων.
Ο περίεργα δομημένος κόσμος των δικαιωμάτων, που θεσπίζονται με ραγδαίους ρυθμούς επί παντός επιστητού, ανάγει έναν προβληματικό λανθάνοντα ανθρωπισμό σε αξία με προωθούμενες ιδέες την ανυπαρξία των εθνών, των λαών και των πατρογονικών κρίκων.
Η έκρηξη του δικαιωματισμού, τη στιγμή που η Δύση έχει φτάσει στο σημείο να αναγνωρίζει ως οντότητα ακόμη και ένα σύστημα τεχνητής νοημοσύνης προσδίδοντάς του ακόμη και δικαιώματα, οδηγεί σε επικίνδυνες ατραπούς. Σε ένα πλέγμα όπου η έννοια του έθνους, της οικογένειας και της θρησκείας συνιστά μια ξεπερασμένη αφήγηση, όπου ακόμη και το φύλο είναι πράττειν και όχι βιολογικό στοιχείο, η ταυτοτική ισλαμογενής προοπτική βρίσκει πρόσφορο έδαφος να αναπτυχθεί.
Τούτο όχι μόνο λόγω της ποσοτικής υπεροχής των ισλαμογενών κρατών αλλά κυρίως επειδή ο δυτικός πολιτισμός δεν έχει να αντιτάξει ένα πολιτισμικό μέγεθος, με άμεσο αποτέλεσμα η πάλαι πότε ηγεμονία της Δύσης και τα μοντέλα ουσιαστικά αυτοκαταστροφής που προωθεί να παραχωρούν τη θέση τους σε ανατολικά πρότυπα μέσα από τις ορδές λαθρομετανάστευσης που εργαλειοποιούνται στη διαμορφούμενη γεωπολιτική σκακιέρα.
Στη νέα αυτή πραγματικότητα που αναδύεται, η Άγκυρα προσπαθεί να αναλάβει τον ρόλο του φυσικού ηγέτη των τουρκόφωνων λαών εκμεταλλευόμενη την προνομιακή της σχέση με το Πακιστάν, αναδυόμενη δύναμη, και έτερες μουσουλμανικές χώρες όπως η Μαλαισία, η Ινδονησία και ένα μεγάλο κόμματι μουσουλμάνων που κατοικεί στην Ινδία με καίριο ρόλο.
Ο Ερντογάν ίσως οραματίζεται τον εαυτό του ως έναν «νέο Νάσερ» στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, κεφαλαιοποιώντας τη λαθρομετανάστευση στα χριστιανικά κράτη, δημιουργώντας ένα τεράστιο δίκτυο στον πλανήτη με τη νέα υβριδική «αυτοκρατορική» στρατηγική του πολιτική. Αρκεί μόνο να αναφερθεί ότι το εισιτήριο μετάβασης με τουρκικές αερογραμμές από την Ντάκα του Μπαγκλαντές προς μέρη του τουρκικού κράτους στοιχίζει λιγότερο ακόμη και από την απλή μετάβαση με λεωφορεία της γραμμής στον αστικό ελληνικό ιστό.
Το ανθρωπιστικό κενό που άφησε η ανούσια υπεροπλία του άκρατου ευρωγενούς δικαιωματισμού βρήκε την Ευρώπη ευάλωτη και ανίκανη στην ισλαμική εισβολή, αφού εξασθένισε, βυθισμένη σε μια σταδιακή ραστώνη, κάθε δυναμικό και συνδετικό στοιχείο του λαμπρού δυτικού πολιτισμού, εξανδραποδίζοντας τον ίδιο τον άνθρωπο.
Η Ελλάδα που αποτελεί τη μόνη ζωντανή σαρκοφάγο του δυτικού κόσμου, εκπροσωπώντας τον αυθεντικό πατερικό χριστιανισμό, θα μπορούσε να πρωτοστατήσει την αναζωογόνηση του δυτικού μοντέλου, αλλά χρειάζονται αυτογνωσία και ηθικισμός, αρχές που ορισμένες παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος φροντίζουν να κρατούν σε νάρκη.
Η ισλαμική εισβολή βρήκε το ποθούμενο κενό σε έναν ευρωπαϊκό κόσμο που εθελοτυφλεί και δείχνει όχι μόνο απρόθυμος να προστατεύσει τα ιδεώδη και τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά κατά τις πρόσφατες εξελίξεις τείνει να μετατραπεί σταδιακά σε ανατολίζον όργανο ελέγχου πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών αποφάσεων.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
