Η εμπιστοσύνη αποτελεί θεμέλιο της ανάπτυξης θετικών σχέσεων και είναι πρωταρχική προϋπόθεση για την άσκηση αποτελεσματικής ηγεσίας.
Της ΑΛΕΞΙΑΣ ΤΑΣΟΥΛΗ
Διαβάζοντας την τελευταία δημοσκόπηση που ενήργησε η MRB, σκεφτόμουν για ποιον λόγο ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξακολουθεί να παραμένει ο καταλληλότερος πρωθυπουργός, καθώς στο σχετικό ερώτημασυγκέντρωσε το 38,1% των προτιμήσεων των ερωτηθέντων, με τον Αλέξη Τσίπρα να συγκεντρώνει 29,2%.
Από τότε που ο MaxWeber αναφέρθηκε πρώτος το 1920 στη χαρισματική ηγεσία, τα βασικά χαρακτηριστικά της δεν έχουν αλλάξει. Ηγέτης είναι εκείνος που δίνει μια αίσθηση σιγουριάς, διαθέτει ακεραιότητα και πιστεύουν οι ψηφοφόροι του ή οι οπαδοί του ότι εμφορείται από ηθικές αρχές όπως η εντιμότητα, η συνέπεια, η υπευθυνότητα και η προβλεψιμότητα.Και επειδή μέχρι τώρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μας έχει αιφνιδιάσει με αποφάσεις του, δεν αιφνιδίασε κανέναν, νομίζω,το γεγονός ότι στην πρόθεση ψήφουη Νέα Δημοκρατία συγκεντρώνει ποσοστό 29,1%, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ 23%, διαφορά που φτάνει τις 6,1 μονάδες.
Πάμε τώρα στα δύσκολα. Τα εθνικά θέματα που παραμένουν στην πρώτη γραμμή και ο κίνδυνος θερμού επεισοδίου με την Τουρκία είναι ορατά.Οι πολίτες κλήθηκαν λοιπόν να απαντήσουν σε ποιον έχουν εμπιστοσύνη στη διαχείριση των εθνικών θεμάτων, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να συγκεντρώνει 46% έναντι 20,6% του Αλέξη Τσίπρα, ενώ σε θέματα ανάπτυξης τα ποσοστά ήταν 37,6% έναντι 27% αντίστοιχα.
Και πάμε τώρα στα πιο δύσκολα. Στην ακρίβεια και την οικονομία. Στη στήριξητου εισοδήματος των πολιτών και της μεσαίας τάξης ο Αλέξης Τσίπρας συγκέντρωσε 34,7% έναντι 28,5% του Κυριάκου Μητσοτάκη, ενώ ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ προηγείται επίσης με 29,2% έναντι 24% σε θέματα διαφθοράς/διαφάνειας και ό,τι αφορά την ακρίβεια και την αισχροκέρδεια με 30,6% έναντι 29,4%.
Ασφαλώς και αυτή η κυβέρνηση στα τρία και πλέον χρόνια διακυβέρνησης έχει κάνει λάθη και υπάρχουν πράγματα που, αν μπορούσε, θα τα είχε κάνει καλύτερα. Όμως, η δημοσκόπηση κρύβει και μια αλήθεια. Κανείς δεν υπάρχει να καρπωθεί τα λάθη παρά μόνο μια αντιπολίτευση που περιμένει να πέσει η κυβέρνηση.Που φωνάζει χωρίς να ακούγεται, φανατίζει αλλά δεν πείθει και δεν μπορεί μέχρι στιγμής να προσελκύσει αυτούς που χρειάζεται για μια εκλογική νίκη.
Καμία κυβέρνηση δεν είναι αλάνθαστη και στο πλαίσιο του ελληνικού δικομματισμού ο δεύτερος κάποια στιγμή γίνεται πρώτος. Όμως, μέχρι να έρθει αυτή η ώρα,αυτή η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός κρίνονται. Κάθε μέρα. Στα Ελληνοτουρκικά, στην οικονομία, στον Πάτση, στην εικόνα της χώρας στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Και όλα μπαίνουν στη ζυγαριά. Και το πρόσημο είναι θετικό.Διότι ένας ηγέτης κρίνεται όταν τα πράγματα είναι δύσκολα. Όταν είναι ρεαλιστής και δεν λαϊκίζει.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
