Ίσως φταίνε τα οικογενειακά γονίδια. Πάντως και ο μεγάλος θείος του Ελευθέριος Βενιζέλος συνήθιζε να κάνει κινήσεις υψηλότατου πολιτικού ρίσκου, αλλά και να μην ακούει κανένα (εμπιστευόμενος, σχεδόν μεταφυσικά, τον «αγαθόν [του] αστέρα»).
Του: ΘΑΝΑΣΗ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ
Εν πάση περιπτώσει γεγονός είναι πως ο νυν πρωθυπουργός είχε δύο πολιτικές επιλογές:
Η μία ήταν να δρομολογήσει πρόωρες εκλογές το προσεχές φθινόπωρο. Αφού η κυβέρνησή του με τις παροχές της κυριολεκτικά «έξυσε τον πάτο του βαρελιού» -αυξάνοντας το δημόσιο χρέος, αλλά χωρίς να προκαλέσει μείζονες αντιδράσεις των πιστωτών μας, ίσως γιατί «έπαιξε» αντισταθμιστικά τη γεωπολιτική σημασία της χώρας στην παρούσα συγκυρία-, θα προχωρούσε στην έκφραση της λαϊκής ετυμηγορίας, ενώ θα ήταν πρόσφατα τα ωφελήματα από μια καλή τουριστική περίοδο…
Και θα μπορούσε με ιδιαίτερη έμφαση να επικαλεσθεί την πολιτική σταθερότητα που θα συμβόλιζε ο ίδιος, ενόσω οι μεγάλες δημοκρατίες της Δύσης εμφανίζονται δυσκυβέρνητες ή μη κυβερνήσιμες (Γαλλία, Ιταλία, Ηνωμένο -προς το παρόν- Βασίλειο, ενώ δυσκυβέρνητες αναμένεται να γίνουν και οι ΗΠΑ μετά τις ενδιάμεσες κοινοβουλευτικές εκλογές του προσεχούς φθινοπώρου, με πυκνούμενα τα νέφη του τραμπικού λαϊκισμού). Ενώ, όποιες κι αν είναι οι καταστροφές που θα προκληθούν από τις θερινές πυρκαγιές, με όρους συγκριτικούς δύσκολα θα υστερούσε σε διαχειριστική επάρκεια του προκατόχου σχήματος.
Η άλλη επιλογή είναι αυτή που -φαίνεται πως μάλλον- θα ακολουθήσει: Η -οιονεί- εξάντληση της τετραετίας. Οπότε θα πορευτεί προς τις κάλπες μετά από τον χειμώνα που προβλέπεται ως ο χειρότερος (και) για τον δυτικό κόσμο, αφότου σίγησαν τα όπλα, το 1945. Μέσα σε ένα κλίμα αδιανόητης πόλωσης (όπου ακόμη και μία σχεδόν πάγια δικαστηριακή πρακτική, δηλαδή η παροχή ανασταλτικού χαρακτήρα στην έφεση επί καταδικών με ισχυρή αθωωτική μειοψηφία, να καταλογίζεται ανενδοίαστα σε κυβερνητική παρέμβαση προς τη Δικαιοσύνη…).
Με την κοινωνία να έχει μάλλον στερηθεί αγαθά, τα οποία -μη αυτονόητα και μη γενικευμένα άλλοτε- ο σύγχρονος άνθρωπος έχει μάθει πια να θεωρεί υπαρξιακά… Με σχεδόν μισή ντουζίνα κόμματα, μη στερούμενα ολοσχερώς διείσδυσης και απήχησης στην κοινωνία, κινούμενα στα δεξιά της ΝΔ… Και με έναν εκλογικό νόμο, επιλεγέντα από τον ίδιο, που είναι ο αναλογικότερος όσων έχουν εφαρμοστεί στη χώρα κατά τις τελευταίες δεκαετίες… (Με θεσμικοπολιτικά αδιανόητη, βέβαια, την αλλαγή του, πριν καν εφαρμοστεί άπαξ, αφού ένα λάθος δεν διορθώνεται με ένα δεύτερο…).
Τούτων δοθέντων…
Αν ο Μητσοτάκης δικαιωθεί σε εκλογές που θα γίνουν το 2023 και πετύχει -αν όχι να αναπαραγάγει την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία του κόμματός του, τουλάχιστον-, μετά το δεύτερο στήσιμο της κάλπης, ο ίδιος να παραμείνει ο βασικός και μη παρακάμψιμος πόλος του μελλοντικού κυβερνητικού σχήματος της χώρας, τότε δεν αποκλείεται να γραφούν γι’ αυτόν υμνητικοί έως «γλοιώδεις» διθύραμβοι, ανάλογοι προς αυτούς που γράφονταν από πιστούς ή/και αυλοκόλακες για τον μεγάλο θείο («σύμβολον της εθνικής συνειδήσεως, αγωγός του εθνικού ηλεκτρισμού, συμπυκνωτήρ των λαϊκών διαθέσεων» κ.λπ.).
Αν, αντίθετα, ο σχεδιασμός του σαρωθεί από την οργή και την ορμή μιας κακομαθημένης κοινωνίας (προ δεκαετίας μού είχε ζητήσει τη γνώμη μου για τις επερχόμενες εξελίξεις ένα σκωτικό κανάλι και είχα πει «πρόκειται για μια “spoilt society”, αναμείνατε φοβερές πεζοδρομιακές αντιδράσεις και πρωτοφανή εκλογική εκτίναξη της άκρας Δεξιάς και της άκρας Αριστεράς»), τότε οι πρώην υμνητές του, κυρίως δε οι κομματικοί συνοδοιπόροι του, μεταξύ των οποίων πρώην αρχηγοί ή πρώην υποψήφιοι αρχηγοί του κόμματος, θα ανταγωνίζονται ποιος θα τον πετροβολήσει ή καταβαραθρώσει περισσότερο.
Σε κάθε περίπτωση θα επαναληφθεί το γνωστό: Στην πολιτική και στο ποδόσφαιρο η συντριβή απέχει από τον θρίαμβο μία μόλις τρίχα! (Για να μην πω πως στην πολιτική κάποιες φορές συνυπάρχουν και τα δύο, όπως πρόσφατα διαπίστωσε από τον συνδυασμό του αποτελέσματος στις προεδρικές και τις κοινοβουλευτικές εκλογές ο πρωθυπουργικός «φίλος» Εμμ. Μακρόν…).
*Ο Θανάσης Διαμαντόπουλος είναι καθηγητής και συγγραφέας.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
