Προκάλεσε εκ νέου ο δικηγόρος Κωνσταντίνος Πλεύρης με τον ναζιστικό χαιρετισμό του, για τρίτη φορά, μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου κατά τη διάρκεια της δίκης της Χρυσής Αυγής, στην οποία είναι συνήγορος του κατηγορούμενου Λαγού.
Προκάλεσε ανασύροντας μνήμες του σκοτεινού απώτερου παρελθόντος της παγκόσμιας Ιστορίας αλλά και του πιο νωπού στη χώρα μας. Προκάλεσε για να… προκαλέσει την υπενθύμιση του ίδιου, ενός αμετανόητου αρνητή του Ολοκαυτώματος και των ναζιστικών θηριωδιών, ενός νοσταλγού της χούντας, ενός γραφικοποιημένου θεωρητικού της εθνικιστικής ακροδεξιάς, με τον αντίκτυπο των απόψεών του να μην είναι εδώ και καιρό καν μετρήσιμος. Ωστόσο, οι… φιλότιμες προσπάθειές του, υψώνοντας προκλητικά το χέρι σαν στέλεχος των SS μπροστά σε μια χαροκαμένη μάνα, είναι καταδικασμένες να πέσουν στο κενό.
Η μοίρα του κ. Πλεύρη και των όμοιών του έχει καθοριστεί εδώ και καιρό. Άλλωστε και οι επιδόσεις του ως υποψηφίου επιβεβαιώνουν ότι οι Έλληνες γύρισαν την πλάτη σε όσα ιδεολογικά πίστευε και πιστεύει, γύρισαν την πλάτη στις απόψεις και την πολιτική θεωρία του. Γιατί με οποιοδήποτε κόμμα, σε οποιαδήποτε θέση αιρετού, οποτεδήποτε και αν ζήτησε την ψήφο των συμπολιτών του, ο κ. Πλεύρης δεν κατάφερε να εκλεγεί. Ούτε στις ευρωεκλογές του 1999, ούτε στις εθνικές του 2000, ούτε το 2004, ούτε στις εθνικές του 2012, ούτε στις ευρωεκλογές του 2014…
Ωστόσο, το χειρότερο που του επιφύλασσαν η ζωή και ο τυφλά δογματικός και μισαλλόδοξος «ακτιβισμός» του ήταν το «απεταξάμην» του γιου του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας και υπουργού Υγείας Θάνου Πλεύρη. Ενός ανθρώπου που δεν δίστασε να εκτεθεί πολιτικά «κουβαλώντας» το όνομα και το μερίδιο της «οικογενειακής ευθύνης», να ζητήσει συγγνώμη για αμετροέπειες προηγούμενων χρόνων και να αποδοκιμάσει τον ίδιο του τον πατέρα όταν διάβηκε τον Ρουβίκωνα του πολιτικού πολιτισμού και περπάτησε στα μονοπάτια του εκχυδαϊσμού της πολιτικής αντιπαράθεσης. Και να σε έχουν αποδοκιμάσει οι συμπολίτες σου όταν ζήτησες την ψήφο τους, άντε να το καταπιείς. Να σε αποδοκιμάσει όμως το τέκνο σου, έναν υπέρμαχο του «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια», μάλλον πάει πολύ…
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
