Ο Παύλος Μαρινάκης τονίζει ότι η κοινωνία καλείται να επιλέξει ανάμεσα στη Δημοκρατία και τη βία, υπογραμμίζοντας πως δεν υπάρχει περιθώριο ανοχής απέναντι σε εγκληματικές ενέργειες.
Υπό τον τίτλο «Να πέσουν οι μάσκες», τονίζει ότι όσοι τοποθετούν εκρηκτικούς μηχανισμούς και ασκούν βία δεν μπορούν να χαρακτηρίζονται «ακτιβιστές» ή να παρουσιάζονται ως φορείς πολιτικής έκφρασης, αλλά είναι εγκληματίες, ενώ όταν οι πράξεις αυτές οδηγούν στην απώλεια ανθρώπινων ζωών «η λέξη είναι μία: τρομοκρατία».
Παράλληλα, αναφέρει ότι εξίσου επικίνδυνη με τη δράση των φυσικών αυτουργών είναι η πολιτική και ιδεολογική ανοχή που, όπως σημειώνει, επί χρόνια επιχειρεί να εξωραΐσει ή να υποβαθμίσει τη βία μέσα από διαφορετικές ορολογίες. Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει, «η ανοχή είναι το λίπασμα της ανομίας», προειδοποιώντας ότι κάθε προσπάθεια δικαιολόγησης της βίας ενθαρρύνει την περαιτέρω κλιμάκωσή της.
Ο κ. Μαρινάκης τονίζει ακόμη ότι καμία δημοκρατική κοινωνία δεν μπορεί να ανεχθεί επιθέσεις εναντίον πολιτικών προσώπων, δημοσιογράφων, δικαστικών ή οποιουδήποτε εκφράζει δημόσια τις απόψεις του, υπογραμμίζοντας πως «το σπίτι κάθε ανθρώπου είναι ιερό» και ότι η στοχοποίηση της οικογένειας ή της ιδιωτικής ζωής συνιστά επίθεση απέναντι στην ίδια τη Δημοκρατία. «Καμία Δημοκρατία δεν μπορεί να επιβιώσει όταν συνηθίζει τη βία», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Τέλος, επισημαίνει ότι δεν αρκούν οι αυτονόητες καταδίκες μετά από κάθε τραγικό περιστατικό, αλλά απαιτείται σταθερή και συνεπής εφαρμογή του νόμου, χωρίς ιδεολογικές εξαιρέσεις ή εκπτώσεις. Κλείνοντας, καλεί να «πέσουν οριστικά οι μάσκες» και να γίνει απολύτως σαφές ότι «στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν “καλές” και “κακές” μορφές τρομοκρατίας», αλλά μόνο εγκληματικές πράξεις που πρέπει να αντιμετωπίζονται χωρίς αστερίσκους και με απόλυτο σεβασμό στο κράτος δικαίου.
«Ήρθε η ώρα να πέσουν οριστικά οι μάσκες. Να σταματήσει κάθε προσπάθεια εξωραϊσμού της πολιτικής βίας… Γιατί όταν η βία βρίσκει άλλοθι, αργά ή γρήγορα αναζητά και το επόμενο θύμα», καταλήγει.
