Σε μεγάλο βαθμό η συζήτηση που διεξάγεται σχετικά με το ποιες συνεργασίες μπορεί να υπάρξουν για να κυβερνηθεί η χώρα είναι παραπλανητική.
Συνθήματα του τύπου «ούτε Τσίπρας ούτε Μητσοτάκης» ή τα νέα εφευρήματα «κυβέρνηση ανοχής» ή «πρωθυπουργός κοινής αποδοχής» προφανώς έχουν ημερομηνία λήξης το βράδυ των πρώτων ή των δεύτερων εκλογών και ασφαλώς δεν απαντούν στα ουσιαστικά ερωτήματα που σχετίζονται με τις δυνατότητες των πολιτικών αρχηγών να συνεννοηθούν σε βασικά πολιτικά ζητήματα. Μια σύντομη ματιά στις θέσεις των κομμάτων στα θέματα που κυριάρχησαν στην επικαιρότητα τον τελευταίο καιρό είναι αποκαλυπτική των πραγματικών δυνατοτήτων συνεννόησης.
Η άρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και του ΜέΡΑ25, του ΚΚΕ και της Ελληνικής Λύσης να συμπράξουν με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ να υπερψηφίσουν την κυβερνητική τροπολογία, με την οποία έδωσε στον Άρειο Πάγο το νομικό επιχείρημα να απαγορεύσει στους νεοναζιστές να συμμετάσχουν στις εκλογές.
Η επέκταση του φράχτη στον Έβρο: Το ΠΑΣΟΚ τον ξεκίνησε, η ΝΔ ανακοίνωσε ότι θα τον επεκτείνει ακόμη και χωρίς ευρωπαϊκά κονδύλια, ο ΣΥΡΙΖΑ όμως διαφωνεί με την επέκτασή του. Πρόγραμμα αμυντικής θωράκισης της χώρας: Η ΝΔ έκανε νέες συμφωνίες με Γαλλία και ΗΠΑ, το ΠΑΣΟΚ τις υπερψήφισε, ο ΣΥΡΙΖΑ τις καταψήφισε. Αναθεώρηση άρθρου 16 του Συντάγματος, προκειμένου να επιτραπεί η ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων. Η ΝΔ τη θέτει ως ένα από τα βασικά διλήμματα των επικείμενων εκλογών. Το ΠΑΣΟΚ συμφωνεί-διαφωνεί -ο Γιώργος Παπανδρέου που είχε συμφωνήσει κάποτε το γύρισε μετά.
Ο δε ΣΥΡΙΖΑ διαφωνεί κατηγορηματικά. Θα μπορούσε να βρει κανείς αρκετά ακόμη, αλλά το σημαντικό είναι ότι ακόμη και τα κόμματα ΝΔ – ΠΑΣΟΚ δείχνουν πως δεν μπορούν να συγκλίνουν σε πολλά ζητήματα. Από την άλλη, η συνεννόηση ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ σε προγραμματικό επίπεδο μοιάζει πολύ πιο δύσκολη έως αδύνατη. Δεν εμπιστεύεται, λέει, ο Ανδρουλάκης τον Μητσοτάκη. Μήπως, όμως, εμπιστεύεται στα θεσμικά ζητήματα τον Τσίπρα, το κόμμα του οποίου, πλην όσων άλλων, κρέμασε στα μανταλάκια κορυφαίους υπουργούς του ΠΑΣΟΚ; Ή ότι με το ΠΑΣΟΚ σε πρωταγωνιστικό ρόλο οδηγήθηκαν στο Ειδικό Δικαστήριο -και καταδικάστηκαν- δύο πρώην υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ για θέματα που άπτονται απολύτως της δημοκρατίας και της ομαλής λειτουργίας των θεσμών;
Μπάζει από παντού το αφήγημα της «προοδευτικής διακυβέρνησης» με βασικούς εταίρους ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ και «συνεταίρο» το ΜέΡΑ25, ενώ η πιθανότητα κυβερνητικής συνεργασίας ΝΔ – ΠΑΣΟΚ προσκρούει περισσότερο σε προσωπικά (αφορούν τον Νίκο Ανδρουλάκη) παρά σε πολιτικά εμπόδια. Το τελικό συμπέρασμα δεν προσφέρει και πολύ χώρο στην αισιοδοξία. Στην πολιτική υποτίθεται πως λέγονται πράγματα που δεν γίνονται και γίνονται πράγματα που δεν λέγονται.
Στο πεδίο των συνεργασιών όμως γινόμαστε μάρτυρες μιας εντελώς ιδιάζουσας κατάστασης όπου τίποτε δεν γίνεται επειδή λέγονται τα πάντα. Όπως φαίνεται, είναι τόσο κατακερματισμένο το πολιτικό σκηνικό τώρα, που μοιάζει σχεδόν αδιανόητο πως θα μπορούσαν να συνεργαστούν κάποια κόμματα για τη διακυβέρνηση της χώρας.
Είναι τόσο διαμετρικά αντίθετες οι απόψεις και οι θέσεις τους και ίσως τα μίση και τα πάθη σε διαπροσωπικό επίπεδο που αδυνατεί κανείς να αντιληφθεί πώς θα μπορέσουν να καθίσουν σε ένα τραπέζι και να συμφωνήσουν στην επίλυση των προβλημάτων του πολίτη και της ελληνικής κοινωνίας. Ο τόπος όμως δεν κυβερνάται με ασυμφωνίες, «προσωπικά» και «έπεα πτερόεντα». Ίσως για αυτό η ίδια η πραγματικότητα μας ωθεί σήμερα στον μονόδρομο, που λέγεται αυτοδύναμη κυβέρνηση.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
