H έναρξη του φθινοπώρου στην ψυχή μου είναι ταυτισμένη με τη στυγνή και άνανδρη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη. Και κάθε χρόνο τέτοια εποχή ένας κόμπος σφίγγει το στομάχι μου, κοντά στη μαύρη επέτειο που αδίστακτοι δολοφόνοι αποφάσισαν να κλείσουν για πάντα το στόμα στον πολιτικό-σύμβολο της εθνικής συμφιλίωσης.
Την 26 Σεπτεμβρίου του 1989 η οικογένεια του Παύλου Μπακογιάννη, η φιλελεύθερη παράταξη και η Ελλάδα υπέστησαν ανεπανόρθωτο πλήγμα. Δολοφονήθηκε ο άνθρωπος-σύμβολο της ενότητας του έθνους και της εθνικής συμφιλίωσης. Ο άνθρωπος που αντιτάχθηκε στον φασισμό της χούντας και η φωνή του από την «Ντόιτσε Βέλε» έφτανε στα πέρατα της Ευρώπης.
«Μπορούμε να διαφωνούμε, γιατί μπορούμε να συνυπάρχουμε», ήταν το μότο της ζωής του. Δεν άρεσε αυτό στον Κουφοντίνα και την τρομοκρατία. Και αναρωτιέται κάποιος πόσο χρήσιμες θα ήταν σήμερα η παρουσία και οι ιδέες του στην κορύφωση της πολιτικής τοξικότητας. Ήταν μόλις 54 ετών όταν χτυπήθηκε άνανδρα-πισώπλατα εκείνο το πρωί της 26ης Σεπτεμβρίου και έχει παραμείνει στη μνήμη μου το σοκ στο άκουσμα της θλιβερής είδησης. Καθώς και τα λόγια του συντετριμμένου Κωνσταντίνου Μητσοτάκη από το βουλευτικό του έδρανο.
Κρατώ ως τεράστια πολιτική παρακαταθήκη του τη «φιλελεύθερη άνοιξη» που ονειρευόταν μέσα από λεωφόρους μετριοπάθειας και υπερβάσεων του διχασμού. Τον αποκάλεσαν φιλελεύθερο διανοητή και ουμανιστή. Όντως ήταν, σε υπερθετικό βαθμό. Πίστευε ότι οποιαδήποτε πολιτική βιώνεται στο επίπεδο του ανθρώπου και αυτό δημιουργεί την έννοια της προόδου και της συντήρησης. Ναι, ήταν προοδευτικότητα εκείνο το σύνθημα με τα βαθιά νοήματα της ΝΔ: «Ελευθερία, δημιουργία, κοινωνική προστασία». Έμπνευσης Μπακογιάννη.
Και η έννοια της δημοκρατίας δεν ήταν για τον Παύλο Μπακογιάννη μια απλή αφηρημένη πρόταση. Ήταν μια σχέση με αρχές και κανόνες που στόχευε στη δημιουργία υπεύθυνων πολιτών. Οι αρχές της αστικής φιλελεύθερης δημοκρατίας αποτελούσαν για εκείνον το εργαλείο για τον εκσυγχρονισμό της χώρας. Και αυτό δεν άρεσε στον τρομοκρατικό ολοκληρωτισμό.
Οι παρακαταθήκες του είναι παρούσες. Θα είναι παρούσες εσαεί…
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
