«Στον πολιτισμό δεν χωρούν κομματικά στεγανά ούτε κομματικές μικρότητες», είχε πει ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης προ μηνών, στα εγκαίνια του νέου Μουσείου της Βεργίνας.
της Έλλης Τριανταφύλλου
«Είναι παλιά ιστορία αυτή», θυμούνται τα ιστορικά στελέχη της κεντροδεξιάς παράταξης που διαχρονικά βρίσκονταν αντιμέτωπα με την προσπάθεια της Αριστεράς να οικειοποιηθεί τον πολιτισμό και κάθε μορφή έκφρασης και έκφανσής του.
Η συζήτηση αυτή αναβιώνει τα τελευταία 24ωρα με ένταση, με αφορμή τη δημόσια «εξομολόγηση» του Διονύση Σαββόπουλου ότι επιθυμεί να βγει αυτοδύναμη η Νέα Δημοκρατία από τις κάλπες.
Τα social media έχουν πάρει κυριολεκτικά φωτιά, με «καυτές» αναρτήσεις εναντίον του διάσημου τραγουδοποιού! Αυτό για το οποίο τον εγκαλούν οι περισσότεροι είναι για το «πώς τόλμησε» ο καλλιτέχνης να κάνει μια τέτοια παραδοχή, η οποία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το παρελθόν του.
Στο κολαστήριο της χούντας
Ενόχλησε το γεγονός ότι ένας τραγουδιστής που έχει υμνήσει την Αριστερά στα τραγούδια του, που υπήρξε μέλος της νεολαίας της ΕΔΑ, ενώ για τις τότε πολιτικές του πεποιθήσεις είχε βασανιστεί δύο φορές στο κολαστήριο της οδού Μπουμπουλίνας από τη διαβόητη Ασφάλεια, τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 1967, δηλαδή τους πρώτους μήνες της χούντας, τάσσεται σήμερα ανοιχτά υπέρ της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Δεν του αναγνωρίζεται, δηλαδή, και μάλιστα από τους κατεξοχήν υμνητές των δημοκρατικών δικαιωμάτων, το δικαίωμα να εκφράζει δημόσια άποψη και πολύ περισσότερο μια θέση η οποία δεν αρέσει στους πρώην συντρόφους του.
Και ο Μίκης Θεοδωράκης, όμως, μετέβαλε στο πέρασμα των ετών τις πολιτικές του αντιλήψεις. Και αυτός βρέθηκε αντιμέτωπος με τη μήνι των πρώην συντρόφων του. Φυσικά δεν κάμφθηκε. Και φυσικά διατήρησε μέχρι τέλους το δικαίωμά του να εκφράζει άποψη δημόσια.
Το ίδιο έπραττε σε όλη του τη ζωή και ο μοναδικός Μάνος Χατζιδάκις, ο συνθέτης που βίωσε με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο τον κομματικό φανατισμό αλλά επίσης ουδέποτε πτοήθηκε. Γνώρισε παγκόσμια αναγνώριση και έφαγε «βόλια» εγχώρια. Για αυτό και ήταν από τους λίγους που στήριξαν δημόσια τον Διονύση Σαββόπουλο, όταν τη δεκαετία του 1980 έβαλε κατά του αυριανισμού, ως κυρίαρχου τότε ιδεολογικού περιβλήματος του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου.
Για το ίδιο δικαίωμα, άλλωστε, μάχονται όλοι όσοι προέρχονται από τον χώρο του πολιτισμού και -χωρίς να υποστούν κριτική στη συνέχεια- τάσσονται και τάχθηκαν και σε αυτές τις εκλογές υπέρ συγκεκριμένων κομμάτων και αρχηγών.
Πρώτος από όλους, ο γνωστός ηθοποιός Βασίλης Μπισμπίκης, ο οποίος δήλωσε ευθαρσώς και χωρίς περιστροφές ότι θα ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ. Το ίδιο και η Τάνια Τσανακλίδου, ο Φοίβος Δεληβορίας κ.ά. Όπως και η Νατάσα Μποφίλιου, η οποία διαχρονικά υποστηρίζει το ΚΚΕ.
Από κανέναν από τους παραπάνω δεν ζητήθηκε λογαριασμός για τις πολιτικές τους προτιμήσεις, ούτε αμφισβητήθηκε το δικαίωμά τους να τις εκφράζουν δημοσίως.
Όταν η ΝΔ στήριξε τον πολιτισμό
Το πρόβλημα ξεκινά από τη στιγμή που ένας άνθρωπος προερχόμενος από τον χώρο του πολιτισμού εκφράζεται υπέρ της κεντροδεξιάς παράταξης. Τότε, υπάρχει πρόβλημα. Γιατί για κάποιον ακατανόητο λόγο δεν συνδέεται η Κεντροδεξιά με τον πολιτισμό! Και πόθεν προκύπτει αυτό, άραγε;
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την κοινωνική ευαισθησία, όπως συνομολογούν παλιοί και νεότεροι της παράταξης. Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στήριξε με επιδόματα καθ’ όλη τη διάρκεια της πανδημίας τους πολίτες και τις επιχειρήσεις, άπλωσε δίχτυ ασφαλείας σε όλους κατά τη διάρκεια της ενεργειακής κρίσης και εν συνεχεία της πληθωριστικής κρίσης ως απότοκο της πρώτης, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να συμπεριφέρεται σαν να κατέχει το know how της άσκησης κυβερνητικής πολιτικής και από ιδεολογία να είναι η μόνη δύναμη που να μπορεί να την εφαρμόσει.
Και τον πολιτισμό. Και αυτόν τον στήριξε η κυβέρνηση της ΝΔ από την πρώτη μέρα της διακυβέρνησης και καθ’ όλη την τετραετία. Και ναι, υπάρχουν καλλιτέχνες και άνθρωποι του πνεύματος που επικροτούν την πολιτική του Κυριάκου Μητσοτάκη και αισθάνονται την ανάγκη να το διαλαλούν και δημοσίως.
Το πώς αντιλαμβάνεται, άλλωστε, ο ίδιος ο κ. Μητσοτάκης την αξία του πολιτισμού το έχει περιγράψει σε μια ανάρτησή του στο διαδίκτυο, πριν ακόμα γίνει πρωθυπουργός. Το 2017, όταν ύστερα από συνάντησή του με τον τότε πρόεδρο του Θεατρικού Μουσείου Κώστα Γεωργουσόπουλο και το μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου Σταμάτη Φασουλή είχε γράψει: «Αντί να επιβραβεύουμε προσωπικές και ανιδιοτελείς πρωτοβουλίες ανάδειξης του πολιτισμού τις τιμωρούμε. Το κράτος δημιουργεί όσα αντικίνητρα χρειάζονται για ανθρώπους με πολύτιμη εμπειρία ετών να απέχουν από την προσφορά στην κοινωνία. Ο πολιτισμός της Ελλάδας έχει ανάγκη ανθρώπους που να εκτιμούν την αξία του».
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
