Τους θρύλους τους δέχεσαι όπως είναι. Γνωρίζεις τα χούγια τους. Έζησες, μ’ αυτά. Τα ανέχτηκες. Τις παραξενιές τους, τις ιδιορρυθμίες τους αλλά τους γουστάρεις επειδή ακριβώς αυτού τους είδους συμπεριφορές είναι δείγμα της ιδιοφυίας τους.
Θυμάμαι τη συναυλία του 73χρονου – τότε – Μπομπ Ντίλαν στη Θεσσαλονίκη. Τρελός φαν του ήπια μέχρι τελευταίας ρανίδος τους ήχους του κι ας υπερίσχυε το γρέζι της ούτως ή άλλως θρυλικής χροιάς της φωνής του. Κι όμως τα sites τον χαρακτήρισαν «άξεστο», «αγενή», «κακότροπο» επειδή δεν καλησπέρισε το κοινό, ή δεν το καληνύχτισε. Πολύ απλά, όσοι τα έγραψαν δεν τον ξέρουν. Γιατί αν τον γνώριζαν πως συμπεριφέρεται στις συναυλίες, εδώ και καμιά σαρανταριά χρόνια, θα μπορούσαν να θυμηθούν ότι έτσι ακριβώς, εισέρχεται και αποσύρεται από τη σκηνή. Χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς καλησπέρες, λες κι αν ψέλιζε ένα «galisperatessaloniki, efxaristo» θα τον καθιστούσε στο κοινό πιο γήινο, ή ευχάριστο.
Τους γερο-ροκάδες οφείλεις να τους σέβεσαι. Είτε τους θαυμάζεις, είτε όχι, επειδή ακριβώς, το ροκ της παλιάς εποχής γραφόταν με την ψυχή κι όχι με το p/c. Χωρίς ψυχή δεν μπορείς να γράψεις ούτε μουσική.
Άλλωστε, μπορεί να υπάρχουν ηλικιωμένοι με πρωτοποριακές ιδέες και νοοτροπίες, και νέοι με πεπαλαιωμένες αλλά και το αντίστροφο. Ο Ντίλαν έγραψε στα 80 του το «murder most foul» στη μνήμη του JF Kennedy. Κι αυτό ήταν αρκετό για να μου πει «κάτι».
Αν αφήσουμε στην άκρη τις ηλικιακές διαφορές και κοιτάξουμε ποια είναι η κυρίαρχη τάση σήμερα στην ελληνική κοινωνία και ειδικότερα στην νεολαία, θα εκπλαγούμε.
Στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ θα μάθουμε κατά πόσο το κόμμα έχει ξεπεράσει τα άγχη του βαδίζοντας προς το νέο αφήγημα του τη σοσιαλδημοκρατία. Αν αντί της λογικής επικρατήσει το σκληρό ροκ βγαλμένο από τα 80s είναι βέβαιο ότι θα χαθεί η τελευταία ευκαιρία μετάλλαξής του. Ο Τσίπρας θα βγει ενισχυμένος, άλλωστε, συνέδριο αντιπολιτευόμενου κόμματος εξουσίας ένα χρόνο πριν τις εκλογές, δε ρισκάρει να αμφισβητήσει τον ηγέτη του. Τα πάντα θα είναι προβλέψιμα. Το ενδιαφέρον περισσότερο εστιάζεται στον αρχηγό του ΚΙΝΑΛ ο οποίος θα το παρακολουθεί online. Οι «δεκάρικοι» κατά της κυβέρνησης που θα ακουστούν ενώνουν αλλά χωρίς εφαρμόσιμο πρόγραμμα δεν είναι χρήσιμοι ούτε καν για τους χειροκροτητές του συνεδρίου. Το ερώτημα είναι αν μπορεί κανείς όχι να ορθώσει αλλά έστω να ψελλίσει κάτι διαφορετικό. Γιατί αλλιώς, τα πάντα θα ακούγονται σαν τις μπαλάντες των μπαρμπαροκάδων του παρελθόντος. Στερουμένων από την έμπνευση ενός 80άρη Ντίλαν.
