Market pass, Fuel pass, Εξοικονομώ κατ’ οίκον, Ανακυκλώνω-αλλάζω συσκευή, και η λίστα δεν έχει τελειωμό. Επιδότηση για να αλλάξουμε αλουμίνια, επιδότηση για να αγοράσουμε ψυγείο, επιδότηση για να βάλουμε καύσιμα, επιδότηση για να ψωνίσουμε στο σουπερμάρκετ, ενώ ανεβαίνουν τα επιτόκια για να περιοριστεί η κατανάλωση. Και, παράλληλα, ρυθμίσεις επί ρυθμίσεων (για τετραγωνικά, αυθαίρετα κ.ο.κ.), παρατάσεις επί παρατάσεων (τέλη κυκλοφορίας). Βρείτε το λάθος!
Η στήλη αντιλαμβάνεται τη σκοπιμότητα να κινηθεί η αγορά, να δουλέψουν διάφοροι επαγγελματίες, να γεμίσει το τραπέζι του νοικοκυριού, αλλά -συνέχεια μπροστά μας το βρίσκουμε αυτό το «αλλά»- κάτι δεν κολλάει. Καθώς, αντί για μέτρα ελέγχου του κόστους παραγωγής και αύξηση της παραγωγικότητας, που θα εξυπηρετούσε τους πάντες, έχουμε μέτρα επιδότησης της τιμής, που μάλλον ευνοεί τον πληθωρισμό.
Προφανώς, έκτακτες καταστάσεις απαιτούν έκτακτα μέτρα, αλλά η χώρα μας δεν έχει ανάγκη από άλλες εξαιρέσεις, έχει ανάγκη από σταθερούς κανόνες. Από πρόβλεψη και προγραμματισμό. Γιατί δεν γίνεται να αυξήσουμε με μαγικό τρόπο τους μισθούς, αν δεν ενισχύσουμε την παραγωγική βάση. Δεν αρκεί ο τουρισμός για να συντηρήσουμε το επίπεδο της ζωής στο οποίο έχουμε μάθει τις τελευταίες δεκαετίες.
Ένα δευτερεύον θέμα είναι ότι όλα τα επιδόματα δίνονται με τα ίδια σχεδόν εισοδηματικά κριτήρια. Δηλαδή, πάντα οι ίδιοι μέσα, πάντα οι ίδιοι έξω. Εισοδηματικά κριτήρια τα οποία δεν είναι και τα πλέον αδιάβλητα, καθώς στην Ελλάδα η παραοικονομία δεν έχει αντιμετωπιστεί. Μπορεί, λοιπόν, να παίρνουν την επιδότηση κάποιοι που στην πραγματικότητα δεν τη δικαιούνται. Και φοροδιαφεύγουν και τις παροχές όλες έχουν. Διπλά κερδισμένοι.
Ενώ άλλοι -οι τίμιοι ή αυτοί που δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς- βλέπουν απλώς την εύνοια του κράτους να περνά από μπροστά τους. Θα μου πείτε, αυτοί ευνοούνται από τις μειώσεις φόρων. Από το χρήμα που κινείται. Σωστό είναι αυτό. Και πάλι, όμως, δεν ανταμείβονται κατ’ αντιστοιχία με την προσπάθειά τους. Μένουν με την αίσθηση ότι είναι οι «αιμοδότες» χωρίς καμία αναγνώριση της συνεισφοράς τους. Δημιουργείται έτσι μια αίσθηση ματαιότητας, την οποία όχι μόνο η κυβέρνηση αλλά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα πρέπει να προσέξουν. Γιατί και η… αόρατη μεσαία τάξη έχει ψυχή!
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
