Ζούμε σε δημοκρατικό πολίτευμα, πιο συγκεκριμένα σε πολίτευμα φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας. Βάση του πολιτεύματος αυτού δεν είναι απλώς η ελευθεροτυπία, δηλαδή η απαρακώλυτη διά του Τύπου έκφραση απόψεων, αλλά η ελευθερία του λόγου γενικώς και για τον καθένα.
Σε ένα τέτοιο πολίτευμα μπορεί, λοιπόν, ο Α να διαδηλώνει δημόσια την εκ μέρους του επαρκή κατοχή μιας ξένης γλώσσας, στη συνέχεια δε να αναδεικνύει τη σχετική γλωσσομάθειά του απαριθμώντας, στην εν λόγω ξένη γλώσσα φυσικά, μία μία τις όμορφες πόλεις και κωμοπόλεις της ιστορικής Μεσογαίας ή άλλων περιοχών της ένδοξης πατρίδας μας…
Αντίστοιχα μπορεί ο Β να έχει φορτώσει τον τόπο με ένα τρίτο μνημόνιο, να έχει στήσει κατακαλόκαιρο επί ώρες τους πολίτες μπροστά στα ΑΤΜ για ανάληψη του κολοσσιαίου ποσού των 60 ευρώ, να έχει -ατελεσφόρως μάλιστα- βολιδοσκοπήσει τον Πούτιν για δανεισμό ρουβλίων, να έχει υποθηκεύσει τον εθνικό πλούτο για έναν αιώνα, να έχει αφελληνίσει το τραπεζικό σύστημα της χώρας, να έχει δημιουργήσει θέση υπουργού καταπολέμησης της διαφθοράς, ο οποίος παρότρυνε εισαγγελικούς λειτουργούς να ασκούν δίωξη χωρίς στοιχεία, να είχε υπουργό Παιδείας διώκτη της αριστείας κοκ, παράλληλα όμως να ισχυρίζεται πως έχει προσφέρει στον τόπο το καλύτερο κυβερνητικό σχήμα που αυτός είχε ποτέ! Ή/και να παρουσιάζει το εν λόγω κυβερνητικό σχήμα, ενώ συγκυβερνούσε με τη συνωμοσιολογική ακροδεξιά, ως πρώτη κυβέρνηση της Αριστεράς στη χώρα…
Βεβαίως και ο Γ όμως, πάντα στο πλαίσιο της ελευθερίας του λόγου, μπορεί να ισχυρίζεται πως η ΕΥΠ προς υπεράσπιση του εθνικού συμφέροντος παρακολουθεί τον «μισό πληθυσμό της χώρας», χωρίς ωστόσο να ενημερώνει την κυβέρνηση ή τον κυβερνητικό παράγοντα, που έχει την άμεση εποπτεία της, και οι οποίοι είναι αρμόδιοι για τη δρομολόγηση και την υλοποίηση των πολιτικών που, με βάση τα ευρήματά των παρακολουθήσεών της, θα υπηρετήσουν τελικά το εθνικό συμφέρον…
Αλλά και ο Δ μπορεί να ισχυρίζεται -τι φιλελεύθερη δημοκρατία θα είχαμε, αν δεν μπορούσε;- πως εξέλεξε έναν πολιτικό ηγέτη με τις διεθνοπολιτικές ικανότητες και τη δυνατότητα ανάγνωσης του παγκόσμιου χάρτη ενός Ελευθερίου Βενιζέλου, τη ρητορική δεινότητα ενός Γεωργίου Καφαντάρη ή ενός Γεωργίου Παπανδρέου, την ιστορική και ευρύτερη κουλτούρα ενός Παναγιώτη Κανελλόπουλου, την οξύνοια ενός Αθανάσιου Κανελλόπουλου κοκ, ουδείς δε δικαιούται να αμφισβητήσει το βάθος και την ειλικρίνεια ενός τέτοιου ισχυρισμού, μιας τέτοιας ακλόνητης πεποίθησης (έστω και αν θα είχε διάθεση ή επιχειρήματα να την αντικρούσει επί της ουσίας…).
Συγκεφαλαιώνοντας λοιπόν, με την ανοχή του φιλελεύθερου δημοκρατικού πολιτεύματος και στο πλαίσιο της λειτουργίας του, ο καθένας έχει το ανεμπόδιστο δικαίωμα να λέει ό,τι θέλει και ό,τι πιστεύει (προφανώς εφόσον δεν συκοφαντεί άλλους, καταλογίζοντάς τους ενέργειες, την αναλήθεια των οποίων ήδη γνωρίζει…).
Ταυτόχρονα βέβαια, αυτό δε είναι το αναπόφευκτο παρακολούθημα της ελευθερίας του λόγου, ο φορέας των όποιων δημοσιοποιούμενων απόψεων κρίνεται και αξιολογείται από τη δημόσια γνώμη για όσα υπερασπίζεται και ισχυρίζεται. Με άλλα λόγια, αναπόφευκτο παρακολούθημα του δικαιώματος ελεύθερης έκφρασης απόψεων στο πλαίσιο της φιλελεύθερης δημοκρατίας είναι το δικαίωμα του αυτοεξευτελισμού. Το οποίο, επίσης, ο καθένας μπορεί ανεμπόδιστα να ασκεί κατά βούληση…
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
