Η υπόθεση της παρακολούθησης του Νίκου Ανδρουλάκη και η παραδοχή του λάθους από τον Κυριάκο Μητσοτάκη άνοιξαν στον ΣΥΡΙΖΑ ένα «παράθυρο» προσέγγισης με το ΠΑΣΟΚ, το οποίο ήταν ερμητικά κλειστό από εποχής μνημονίων ακόμη. Η διάλυση του σοσιαλδημοκρατικού πόλου του παραδοσιακού μεταπολιτευτικού δικομματισμού άλλωστε οδήγησε στην ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα αρχικά σε αξιωματική αντιπολίτευση και στη συνέχεια σε κυβέρνηση.
Από το καλοκαίρι και έπειτα η πολιτική ίσων αποστάσεων που τηρούσε απαρέγκλιτα το ΠΑΣΟΚ από τη στιγμή της εκλογής του Νίκου Ανδρουλάκη και έπειτα άρχισε να ατονεί σε ό,τι αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που δεν άφησε αναξιοποίητο η Κουμουνδούρου. Αντίθετα, ακόμη και όταν προέκυψαν το Qatargate και η εμπλοκή της «πράσινης» ευρωβουλευτού Εύας Καϊλή, ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ έριξαν την ευθύνη στη… Νέα Δημοκρατία «ξεπλένοντας» το ΠΑΣΟΚ για να εξυπηρετήσουν την τακτική προσέγγισής του.
Προσέγγιση που έχει διπλό στόχο για την επαύριον των εκλογών. Αρχικά να καταστήσει ανέφικτο κάθε ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ και στη συνέχεια να κρατήσουν τη Χαριλάου Τρικούπη «ζεστή» για ενδεχόμενη συμμετοχή της στην… περιβόητη πλέον προοδευτική διακυβέρνηση. Μια φράση του Νίκου Ανδρουλάκη όμως περί «πολακισμού» σε κομματική εκδήλωση του ΠΑΣΟΚ δεν πέρασε απαρατήρητη από τον αψύ Κρητικό, ο οποίος απάντησε στον συντοπίτη του όπως συνηθίζει. Με ύβρεις και απαράδεκτα υπονοούμενα.
Η στάση του ΣΥΡΙΖΑ στο «μπλόκο» της ΧΑ
Απαράδεκτα υπονοούμενα που ακολούθως υιοθέτησε η εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος Πόπη Τσαπανίδου και, ερωτώμενος σχετικά, επανέλαβε και ο Αλέξης Τσίπρας. Τι είπαν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ; Ότι ενδεχόμενη συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με τη Νέα Δημοκρατία θα αποτελεί αποτέλεσμα εκβιασμού του προέδρου του πρώτου με το υλικό των παρακολουθήσεων και όχι πολιτική επιλογή.
Αυτό σε πρώτη φάση. Γιατί από την Πάτρα και σε ομιλία του μπροστά σε κομματικό κοινό ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ τόνισε ότι δεν θα ήταν ηθικά «αλλά πολιτικά αδιανόητη» μια τέτοια συνεργασία «γιατί δεν μπορεί να φανταστεί μια συνεργασία του κόμματος που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου με το κόμμα των Βορίδη, Πλεύρη, Γεωργιάδη».
Η στάση πάντως του ΣΥΡΙΖΑ στη νομοθετική ρύθμιση για το «μπλόκο» στα «θραύσματα» της Χρυσής Αυγής έστειλε το ΠΑΣΟΚ όχι μόνο ένα βήμα πιο κοντά στη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά και τα δύο κόμματα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ) να ψηφίζουν μαζί τον νόμο, τον Νίκο Ανδρουλάκη να ανακοινώνει με προσωπική δήλωση τη θέση που θα πάρει το ΠΑΣΟΚ -δίνοντάς της μεγαλύτερη βαρύτητα- και τον ΣΥΡΙΖΑ να εμφανίζεται όχι μόνο απομονωμένος αλλά και κινούμενος από μικροπολιτικά κίνητρα σε ένα τέτοιας κορυφαίας σημασίας για τη δημοκρατία θέμα.
Τον κατηγορεί για «παράσταση μίμησης του Ανδρέα»
Τελευταίο «επεισόδιο» στην ξαναφουντωμένη κόντρα ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ, οι αντεγκλήσεις σχετικά με τις παλαιότερες συνεργασίες των δύο κομμάτων. Εκείνη του μεν ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου, των οποίων τα στελέχη μάλιστα πλιατσικολόγησε μετά τη Συμφωνία των Πρεσπών, καθώς και εκείνη του ΠΑΣΟΚ με τη Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά. Άγνωστο για ποιο λόγο, από τον ΣΥΡΙΖΑ επιλέγουν να τονίζουν τη συνεργασία με τη «Νέα Δημοκρατία του Αντώνη Σαμαρά» και όχι για παράδειγμα εκείνη με τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό του Γιώργου Καρατζαφέρη, στο πλαίσιο μάλιστα της ίδιας κυβέρνησης.
Η αντιπαράθεση μάλιστα έχει πάρει και προσωπικό χαρακτήρα, με τον Νίκο Ανδρουλάκη να επιτίθεται στον Αλέξη Τσίπρα κατηγορώντας τον, μεταξύ άλλων, για «παράσταση μίμησης του Ανδρέα» αλλά και πως «προοδευτικά μαθήματα δεν δέχομαι από τον αρχιτέκτονα της κυβερνητικής συμμαχίας ΣΥΡΙΖΑ – Ακροδεξιάς». Απαντώντας από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ, η Πόπη Τσαπανίδου αντέτεινε πως «ο ΣΥΡΙΖΑ συνεργάστηκε με τους Ανεξάρτητους Έλληνες όταν το ΠΑΣΟΚ ήταν σε συμμαχία με τη ΝΔ του κ. Σαμαρά. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει βγάλει τα συμπεράσματά του από τη συνεργασία του με τους ΑΝΕΛ. Ελπίζαμε ότι και το ΠΑΣΟΚ θα έχει βγάλει τα δικά του από τη συνεργασία του με τη ΝΔ».
Οι μήνες μέχρι τις εκλογές είναι μεν λίγοι, αλλά αρκετοί σε πολιτικό χρόνο για να υπάρξουν πολλά ακόμη κεφάλαια στη σχέση της Κουμουνδούρου με τη Χαριλάου Τρικούπη, που μοιάζουν να κρέμονται από μια κλωστή, η οποία πότε κόβεται και πότε, δειλά δειλά, κάποιος προσπαθεί να «δέσει» ξανά.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
