Αν δεν ήταν επικίνδυνο, θα ήταν τουλάχιστον φαιδρό: Όσο ανεβαίνει ο προεκλογικός πυρετός και αποκαλύπτεται η ένδεια επιχειρημάτων και προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο ο αρχηγός του καταφεύγει σε μια όξυνση, άνευ δικαιολογητικής βάσης, με υποτιθέμενα ψευτοδιλήμματα περί δημοκρατίας. Είναι, άραγε, ο ίδιος τόσο «δημοκράτης» όσο θέλει να δείχνει;
Tης ΣΟΦΙΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ*
«Αρχή άνδρα δείκνυσι» λέει ο Κρέοντας στην Αντιγόνη. Και για να απαντηθεί το παραπάνω ερώτημα, πρέπει να δούμε πόσο «δημοκρατική» ήταν η πρωθυπουργική του θητεία. Αλλά και τα πεπραγμένα του για να φτάσει εκεί. Και τα πεπραγμένα του μετά από αυτήν.
Ας ξεκινήσω από το πώς έφτασε να γίνει αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μέσα από τη λαϊκιστική καπηλεία της οργής στις πλατείες, που μπορεί να δικαιολογούσε τις διαμαρτυρίες, δεν δικαιολογούσε, όμως, την πολιτική υιοθέτηση συνθημάτων όπως το κάψιμο της Βουλής. Φαντάζομαι, κανείς δεν πιστεύει πως αυτή η λογική προσέδιδε κάποιον «δημοκρατικό» τόνο στην αντιπολιτευτική τακτική του. Δεν μπορεί να είναι ούτε λογικό ούτε δημοκρατικό να υποδαυλίζεις τους παραλογισμούς και το «μπουκάρισμα». Αυτός στη Βουλή, τα στελέχη του μετά στο Νομισματοκοπείο.
Και αφού γλιτώσαμε τον πρόδρομο της εισβολής στο Καπιτώλιο, έφτασε η θητεία του ως πρωθυπουργού. Με ένα δημοψήφισμα που άλλα αποφασίστηκαν και άλλα έκανε. Για τη «δημοκρατική», δε, δεύτερη συνεχόμενη θητεία του, είναι πιο εύγλωττο να μιλήσει η δικαιοσύνη.
Όπως μίλησε. Και έχει ήδη κάτσει στο σκαμνί δύο υπουργούς του για αθέμιτες παρεμβάσεις. Και για θεαματικό φινάλε, ψήφισε ολομόναχος και με τη Βουλή προ διαλύσεως λόγω εκλογών δύο σημαντικότατους Κώδικες, τον Ποινικό και της Ποινικής Δικονομίας, με τον ίδιο τον υπουργό του, κ. Σταύρο Κοντονή, να καταγγέλλει το κόμμα του για ακραία διαπλοκή.
Και ήρθε το μετά. Με τα παραληρήματα για έλεγχο των «αρμών της εξουσίας», με τους Πολάκηδες που θα έβαζαν δημοσιογράφους τρία μέτρα κάτω από τη γη, διότι δεν τους άρεσε η κριτική, και εσχάτως με τους Σπίρτζηδες που θέλουν να επαναφέρουν αυτή τη «δημοκρατία» «είτε με το καλό είτε με το άγριο».
Συνεπώς, η απάντηση στο ερώτημα που έθεσα στην αρχή του παρόντος είναι πως δεν μπορεί ο Τσίπρας να μιλά για δημοκρατία. Το θετικό είναι ότι το γνωρίζει και ο λαός. Τον έμαθε. Τον ξέρει. Και, δυστυχώς, για την Αριστερά «της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας» που δήθεν πρεσβεύει, τον έκανε να την απεχθάνεται. Διότι τη συνέδεσε με τα κηρύγματα μίσους, μισαλλοδοξίας και διχόνοιας που σε κάθε ευκαιρία εκπέμπει. Ας αφήσει, λοιπόν, τα ψεύτικα διλήμματα. Ας τα στρέψει στον εαυτό του.
*Δικηγόρος, πρώην γενική γραμματέας Αντεγκληματικής Πολιτικής
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
