Στις 28 Ιουλίου ο Αλέξης Τσίπρας κλείνει τα 49 και μπαίνει στα 50. Συνταξιούχος ετών 50 γίνεται; Αν μιλούσαμε για ΔΕΚΟ των δεκαετιών της «ευημερίας» που οδήγησε στη χρεοκοπία, η απάντηση θα μπορούσε να είναι θετική. Αλλά στη μετά μνημονίων Ελλάδα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Τα όρια ηλικίας έχουν αυξηθεί.
Και μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να μοιάζει με ΔΕΚΟ -λέμε κάνα ηρωικό, τη βγάλαμε τη μέρα- αλλά ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι ένας απλός υπάλληλος. Είναι ο… πρόεδρος της καρδιάς τους. Και -γενικότερα- δεν μοιάζει με άνθρωπο που θέλει να αποσυρθεί. Αυτό είναι ένα δεδομένο που θα πρέπει να λάβουν υπόψη τους οι εσωκομματικές ομάδες και -κυρίως- οι επίδοξοι διάδοχοι.
Το τοπίο στον ΣΥΡΙΖΑ είναι σύνθετο. Υπάρχουν οι προεδρικοί, τα στελέχη της «Ομπρέλας», οι πασοκογενείς κοκ. Υπάρχουν οι «σκληροί» και οι ρεαλιστές. Υπάρχουν οι νέοι και η παλιά φρουρά. Και το… μαγαζί δεν είναι πλέον τόσο ευρύχωρο. Άλλο 33%, άλλο 17% και κάτι. Αφήστε το πόσοι (και ποιοι) έχουν μείνει εκτός Βουλής και έχουν επιπλέον αγωνίες.
Ένα ακόμη γεγονός που περιπλέκει τα πράγματα είναι ότι και εντός των ομάδων υπάρχουν διαφορετικές απόψεις και, πιθανόν, συγκρουόμενες υποψηφιότητες. Άρα, ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται έναν εγγυητή της ενότητάς του. Έναν διαιτητή που θα βάζει τα πράγματα στη θέση τους όταν πηγαίνουν να ξεφύγουν. Και ποιος καλύτερος για αυτό τον ρόλο από τον «πρόεδρο» Αλέξη;
Εκτός και αν έχουν δίκιο εκείνοι που διακινούν ένα άλλο σενάριο. Ότι θα αφήσει τα πάντα ελεύθερα για να γίνει μπάχαλο και να πάνε στην πόρτα του να τον παρακαλέσουν να γυρίσει πίσω. Ή έπειτα από μερικές ακόμη ήττες του ΣΥΡΙΖΑ (έρχονται δημοτικές/περιφερειακές και ευρωεκλογές) να πάρει πρωτοβουλία για νέο κόμμα.
Σε κάθε περίπτωση η απάντηση στο ερώτημα του τίτλου είναι «θα δούμε». Γιατί υπάρχει και το ενδεχόμενο ο/η διάδοχος να τα πάει καλά ή, έστω, καλύτερα από τον «πρόεδρο» Αλέξη. Και η παράταξη να μη χρειαστεί τις υπηρεσίες του. Ή, ακόμη, να ακολουθήσει τα βήματά του και να του συμπεριφερθεί όπως ο ίδιος στον Αλέκο Αλαβάνο.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
